Purple Mountains - Purple Mountains (2019)

Enorm tragisch dat Berman met dit Purple Mountains het beste en laatste aflevert wat hij kon afleveren. Dit is onversneden melancholie, hartzeer van de bovenste plank gegoten in prachtig uitgebalanceerde maar door het leven geblutste popsongs. De beste songs zijn 1 t/m 10. Duidelijker kan ik een plaat niet aanraden...

Iedere keer als ik 'm draai ... 0,1 punt erbij.

Ja, dit album heeft voor mij nu al een heuze klassieke status gekregen. Het perfecte monday, morningblues album. Elke track is een schot in de roos!

Hierdoor weer aangeslingerd deze ochtend, echt nog niks aan kracht ingeboet. Prachtige liedjes en mooie teksten. David Berman

Schitterend album, het beste wat er in 2019 uit kwam. Zonde dat de beste man er niet meer is

4,6

4,7

Pff, I Loved Being My Mother's Son kan me soms echt tot tranen roeren. Wat een onomwonden eerlijke en breekbare tragiek. Dat was het al voor Herman's dood, maar die gebeurtenis maakt het wel extra zwaar.

Tja, dit is toch wel de mooiste muzikale afscheidsbief allertijden.
"A setback can be a setup for a comeback if you don't let up, but this kind of hurtin' won’t heal
And the end of all wanting is all I've been wanting and that’s just the way that I feel"

De enige reden dat ik dit geen 5 sterren geef, is omdat ik het niet kan luisteren zonder ontzettend verdrietig te worden

Daar zijn veel van de liedjes nou juist weer net iets te vrolijk voor. Dat is wat de plaat in mijn oren ongrijpbaar en spannend maakt.

De muziek is vrolijk, de teksten beschrijven perfect hoe depressief en uitzichtloos David zich gevoeld moet hebben in die periode, zij het met zijn kenmerkende cynische humor en zelfspot, dat raakt me.
En op zich is dat natuurlijk mooi, als muziek je raakt, maar deze raakt me te diep, denk ik.

Ik word er ook heel verdrietig van, mede daarom is het voor mij een van de beste album die ik in mijn kast heb staan, maar niet heel vaak draai. Het is een meesterwerk. Over definities van literatuur en kunst zal de mensheid het nooit helemaal eens worden; maar voor mij is dat het overbrengen van een gevoel en emotie die je het liefst ook nog eens aan het denken zet. Nou, poeh hee.

Had bij deze plaat een soortgelijke ervaring als bij Black Star van David Bowie. Bij de release vond ik ze beiden geweldig, maar na het verdrietige nieuws (beiden vlak erna) kwam er een betekenis waarbij ik het achteraf moeilijk vind te geloven dat ik die niet direct zag. Zo, dat was het. Misschien toch weer eens moed verzamelen en draaien die plaat.

Na het lezen van het overlijden van de zanger komt deze (nog) meer binnen.
Juweeltje!