Purple Mountains - Purple Mountains (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Purple Mountains - Purple Mountains - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Purple Mountains - Purple Mountains
David Berman maakte een stapeltje prachtplaten met Silver Jews en levert na tien jaar stilte een al even mooi album af met zijn nieuwe band Purple Mountains

Silver Jews had zomaar een hele grote band kunnen zijn als Stephen Malkmus zich niet volledig had gericht op Pavement, maar het liep anders. Pavement schreef muziekgeschiedenis terwijl Silver Jews het moest doen met een cultstatus. Het leven van voorman David Berman ging de afgelopen decennia door diepe dalen, maar gelukkig is hij het schrijven van briljante songs nog niet verleerd. Zijn nieuwe band Purple Mountains, een samenwerking met Woods, klinkt in muzikaal opzicht opgewekt, maar de donkere stem van David Berman stort toch weer een bak melancholie over je heen. Voor mij weer een onbetwiste prachtplaat van deze cultheld.

De Amerikaanse muzikant David Berman formeert in 1989 in New York samen met Stephen Malkmus en drummer Bob Nastanovich de band Silver Jews. Nog voor de band een platencontract heeft bemachtigd, formeert Stephen Malkmus ook een tweede band, Pavement, waarin later ook Bob Nastanovich opduikt.

Pavement weet met haar debuut Slanted And Enchanted direct een groot publiek te bereiken, waardoor Silver Jews wat naar de achtergrond verdwijnt. Het succes van Pavement helpt de band van David Berman echter ook aan een platencontract, waardoor in 1994 het debuut van de band verschijnt.

Op het uitstekende, maar helaas niet heel breed opgepakte Starlite Walker zijn Stephen Malkmus en Bob Nastanovich nog van de partij, maar het tweede album van Silver Jews wordt uiteindelijk zonder de twee Pavement leden gemaakt. Malkmus duikt weer op op het in 1998 verschenen en eveneens geweldige American Water, maar op de laatste drie albums die Silver Jews maakt (in 2001, 2005 en 2008, waarvan met name Tanglewood Numbers uit 2005 zeer de moeite waard is) staat David Berman er alleen voor.

In 2009 kondigt David Berman het einde van Silver Jews aan en gaat hij verder als schrijver. Tien jaar later keert de Amerikaanse muzikant gelukkig terug in de muziek met een nieuwe band, Purple Mountains.

Het is vrijwel onvermijdelijk om het debuut van Purple Mountains te vergelijken met de prachtige albums van Silver Jews, maar toch is het beter om dat niet te doen. Ook het debuut van Purple Mountains wordt gedragen door de songwriting skills en de melancholische vocalen van David Berman, maar Purple Mountains klinkt zeker niet als een kopie van Silver Jews.

Dat is deels de verdienste van de band Woods, die op het titelloze debuut van Purple Mountains fungeert als de begeleidingsband van David Berman. Woods zorgt voor een lekker los en bij vlagen zelfs zonnig geluid, wat verrassend goed kleurt bij de donkere vocalen van David Berman.

Op Purple Mountains klinkt de Amerikaanse muzikant als herboren en hoor je nog altijd goed wat een geweldig songwriter hij is. De criticus zal beweren dat Purple Mountains op haar debuut geen hele opzienbarende dingen laat horen, maar ik ben blij met de nieuwe serie songs van de muzikant die best een cultheld mag worden genoemd.

Het zijn songs die deels voortborduren op de donkere Americana en gitaarpop van Silver Jews, maar Purple Mountains experimenteert ook met wat rijker ingekleurde songs en met een geluid dat bijna zonnig te noemen is, zeker wanneer de Mexicaans aandoende blazers invallen. Aan de andere kant is het ook een geluid vol melancholie, waarin de pedal steel weer eens wonderen verricht.

Het zorgt voor een album vol lekker in het gehoor liggende gitaarmuziek, met de zo herkenbare zang en de aardedonkere teksten van David Berman als onderscheidende elementen. David Berman leek het afgelopen decennium niet meer in staat om een goed album te maken, maar het debuut van Purple Mountains laat horen dat hij nog steeds met de besten mee kan. Erwin Zijleman

Er zijn in de loop der jaren best weleens Silver Jews albums bij mij voorbij gekomen maar verder als de kwalificaties goed,aardig of redelijk kwam de band rondom David Berman meestal niet.En net nu het bij de eerste plaat van zijn nieuwe groep,Purple Mountains wat voortvarender lijkt te gaan slaat het noodlot toe.
Dat geeft aan bijna alles omtrent de release van deze plaat een wat wrange bijsmaak.
En dat terwijl het met de zwaarmoedigheid op Purple mountains,afgezien van sommige teksten best meevalt.De melancholische indie pop heeft voor mij een wat ironische ondertoon die de plaat een toch wat een wat luchtig gevoel meegeeft.
Bovendien is de zang van David Berman erg sfeervol en het niveau van de songs hoog.Met name All My Happiness Is Gone,Snow Is Falling in Manhattan,I Loved Being My Mother’s Son en Nights That Won’t Happen zijn zowel wonderschoon als ijzersterk.
Een zowel erg indrukwekkend debuut als (jammer genoeg) slotakkoord.

Mooie plaat hoor. Grote thema's maar de muziek werd klein gehouden. Zwaarmoedig? Pas als je gaat luisteren. In de vanzelfsprekendheid waarmee alles klinkt hoor je de kwaliteit terug. Het plaatje klopt gewoon, letterlijk.

Natuurlijk klinken Purple Mountains als Silver Jews, maar ik hoor momenteel ook bands als Lambchop en The Apartments in de muziek terug. Heeft iemand Lura hier al op gewezen? Voor zover dat nog nodig is