Bowery Electric - Beat (1996)

toch blijkt dit na een lange tijd nog steeds een enorm meesterwerk te zijn.....
geen berichten hier....hoe is het mogelijk.

tsjah bekend label natuurlijk. Van de plaat heb ik nog nooit gehoord.

nou, die is zeker de moeite waard.

4.

check ook Vertigo - the remixes.

Het titelnummer definieert gewoon de term 'cool' ( in de James Bond-zin van het woord).

Hij heeft een re-release gehad he ? Terecht, goeie plaat. Ergens tussen Massive Attack en My Bloody Valentine in, als daar een plek is tenminste.

Ik heb de re-release vandaag in m'n handen gead.
heel curieus : de hoes is bij de reissue ondersteboven geplaatst, terwijl de typografie wel klopt. Als dat een foutje is, dan is het een heel lullig foutje.

Ooit op de gok gekocht, omdat ik het album voor weinig tweedehands tegenkwam en het met alleen het label wel aandurfde. Voor Kranky-begrippen nogal stevig (alles is relatief), wel mooi, maar niet heel bijzonder. De meeste andere Kranky dingen die ik heb vind ik over het algemeen beter.

Best fijn album trip hop achtig album. Het openingsnummers en Inside out zijn heerlijke trippie nummer.
Ik ben altijd een voorstander van lange nummers, maar de 2 laatste van dit album vind ik wel wat tegenvallen. Die kabbelen wel heel erg door, zonder dat er iets gebeurt.

Album gaat muzikaal de juiste richting in wat mij betreft, in oppervlakkige zin in ieder geval, maar weet me niet onder te dompelen in een rijke en fijne geluidswereld, wat wel de bedoeling lijkt te geweest. De afzonderlijke laagjes van de muziek heb ik sterker gehoord bij andere artiesten. De muziek schiet daarmee erg te kort ondanks een leuk vertrekpunt. Het is me echt te leeg en ik ben best een liefhebber van (goede) minimale muziek.

Als je dit luistert via heel 'slechte' geluidsapparatuur zal dit de productionele zwakte op een fijne manier kunnen verbloemen, waardoor het geheel via de fantasie naar een hoger niveau getild kan worden. Dat lijkt me aan te raden om deze plaat goed te laten uitkomen. Anders kan ik er te weinig mee. Op 'Low Density' hebben ze dit zelf wel al goed gedaan trouwens.

Moet me bij dit album bij de mening van John Doe voegen. Het geheel boeit me iets te weinig. Sommige songs gaan de goede richting uit maar het is te vaak een geval van net niet. Tegen de tijd dat Postscriptum langskwam waren ze me al kwijt en dan moest de saaiste song nog komen. Lange songs zijn mijn ding wel maar dan moet er wel iets gebeuren op die tijdsspanne of moet het een interessante drone of loop of weet ik veel wat zijn. Ik noteer enkele nummers die wel aardig zijn maar als geheel is deze te zwak voor mij.

12 jaar na dato word ik het met je eens.
Heerlijke drone, gaze.

Ook eens. 13 jaar na dato;) Dit is een zeer fijne plaat. Pulserende slome beats aangevuld met drones en andere relaxte en broeierige soundscapes. Bijpassende prachtige hoes. Ik vind overigens de debuutplaat 'Bowery Electric nog beter. Ik heb 'Beat' eindelijk op vinyl aangeschaft na verschillende eerdere pogingen. Iemand een idee waar ik de eerste plaat kan aanschaffen? Behalve Discogs dan.. thanks

Bowery Electric was een Amerikaanse band uit New York die in 1993 begon. De band bestond uit Lawrence Chandler en Martha Schwendener. Hun muziek was een mix van verschillende stijlen zoals shoegaze, ambient en elektronische muziek. Ze staan bekend om hun dromerige en soms verdrietige geluid, dat zwaar en zweverig kan aanvoelen. Hoewel de band in 2000 is gestopt, blijven ze geliefd onder fans van alternatieve en experimentele muziek.

In 1996 bracht Bowery Electric hun tweede album uit, genaamd Beat. Dit album wordt door veel mensen gezien als een hoogtepunt in hun carrière. Beat is een bijzonder album omdat het trage, hypnotiserende ritmes combineert met vervormde gitaren en subtiele elektronische geluiden. De sfeer is donker en meeslepend, wat het aantrekkelijk maakt voor mensen die houden van introspectieve en dromerige muziek. Het is een mooi voorbeeld van hoe shoegaze en triphop samen kunnen komen.

Laten we eens kijken naar de verschillende nummers op het album.

Het album begint met het nummer Beat, dat een fijn ritme en rustige zang heeft. Dit nummer heeft duidelijk invloeden van triphop en het bouwt een mooie, meeslepende sfeer op. Het is een sterke opener omdat de geluiden gelaagd zijn en er veel gebeurt in de muziek, zelfs al is het subtiel.

Daarna komt Empty Words, dat iets melodieuzer is dan het eerste nummer, maar nog steeds dezelfde zweverige sfeer heeft die Bowery Electric kenmerkt. De melodie en het ritme vullen elkaar mooi aan en maken dit nummer heel boeiend.

Het derde nummer, Without Stopping, verdiept zich nog verder in de triphop-invloeden. Het ritme is hypnotiserend en de zang zweeft over de muziek heen. Dit nummer voelt kalmer aan en creëert een soort innerlijke rust. De tekst gaat over hoe je soms haast zonder dat je echt vooruit komt, wat een interessante gedachte is.

Under the Sun is een instrumentaal nummer, maar het mist een beetje de spanning en dynamiek van de eerdere tracks. Het is daardoor minder indrukwekkend en voelt wat vlak aan.

Met Fear of Flying keert de magie echter weer terug. Dit nummer heeft een simpel maar mooi ritme en melodie, en weet de essentie van het geluid van Bowery Electric perfect te vangen. De subtiele veranderingen in de muziek en de emotionele ondertoon maken dit tot een van de hoogtepunten van het album.

Daarna volgt Looped, nog een instrumentaal nummer, maar dit keer korter. Het geluid lijkt een beetje op een kerkklok, wat voor een interessante sfeer zorgt. Toch mist het wat variatie, waardoor het minder boeiend blijft.

Black Light is een fijn nummer met een mooie melodie en een goede opbouw. De harmonieën en productie zijn goed gedaan, wat het een fijn nummer maakt om naar te luisteren.

Het voorlaatste nummer, Inside Out, is een langer instrumentaal nummer. Hoewel de opbouw mooi is, mist het wat variatie om de volle lengte interessant te houden.

Het album eindigt met Postscript, een lang nummer van bijna 17 minuten. Helaas biedt dit nummer weinig variatie, waardoor het als afsluiter een beetje tegenvalt. Het had beter gekund om het album op een sterkere manier af te sluiten.

Conclusie en aanbeveling

Beat van Bowery Electric is een album dat zeker de moeite waard is voor fans van shoegaze, triphop en dromerige, introspectieve muziek. Het is een album dat je meevoert met zijn hypnotiserende ritmes en subtiele melodieën, vooral in nummers zoals Beat, Fear of Flying en Black Light. Toch zijn er een paar momenten op het album, zoals Under the Sun en Postscript, die minder indruk maken door een gebrek aan variatie.

Als je van experimentele muziek houdt die langzaam opbouwt en sfeer boven snelheid plaatst, dan is Beat zeker een aanrader. Het is een album om rustig naar te luisteren en jezelf in te verliezen, ondanks enkele mindere nummers.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl