Kaiser Chiefs - Duck (2019)

Record Collection ging nog, maar People Know How To Love One Another is wel weer bedroevend slecht.

Record collection is lekker aanstekelijk. Ik zal die andere eens ff checken...

Je hoopt toch altijd dat oude helden die afgetakeld zijn, uiteindelijk weer met wat moois op de proppen komen. Maar de singles van deze plaat zijn weer zeer matig, sluit mij volledig aan bij Dim. Echter accepteer ik geen 'ging nog' nummers van de band die Employment heeft gemaakt. Wellicht de hoop maar eens opgeven bij deze band...

Zal ik dan even n positief geluid laten horen.
In een zomerse Niets_Aan_de_Hand playlist houden deze 4 wel stand:

Don't Just Stand There, Do Something
Wait
Record Collection
Kurt Vs Frasier

Hier is de term Niets-aan-de-hand-plaatje zelfs voor uitgevonden, volgens mij. Een verzameling degelijke popsongs die vlot in het gehoor liggen maar nooit echt weten te beroeren, met Record Collection en Kurt Vs Frasier (The Battle for Seattle) als meest memorabele songs (lees: deze blijven hangen en vind ik gewoonweg toffe liedjes).

Een ontspannende popplaat dus. Niets aan de hand.

3 sterren

De Engelse band Kaiser Chiefs werd in 2000 opgericht en onder de toenmalig naam Parva brachten ze in 2003 het album “22” uit. In hetzelfde jaar werd de naam verandert in Kaiser Chiefs en in 2005 verscheen het eerste album onder de nieuwe naam, “EMPLOYMENT”. Dit album was een klapper met alleen al in het Verenigd Koninkrijk een verkoop van meer dan 2 miljoen exemplaren. De van dat album getrokken single “I PREDICT A RIOT” groeit uit tot een klassieker. De opvolger “YOURS TRULY, ANGRY MOB” komt uit in 2007 en de internationale grote hit “RUBY” en zorgen ervoor dat Kaiser Chiefs ook bij het grote publiek bekendheid krijgt. Inmiddels zijn we 12 jaar verder en heeft de in Leeds opgerichte band zijn zevende album uitgebracht, “DUCK”. De stijl is nog steeds hetzelfde. Ze maken typische Engelse indie rock, met aanstekende melodieën en soms venijnig gezongen teksten, door zanger Ricky Wilson. De ruim 40 minuten durend schijfje laat 11 tracks horen die prettig in het gehoor liggen, vooral de smaakvolle melodieuze songs zorgen voor een prettig gevoel. Kaiser Chiefs laat horen nog steeds op hoog niveau albums te kunnen maken, maar of het succes van het eerste album hiermee terugkeert, valt te bezien. Daarvoor heeft “DUCK” te weinig songs die iets extra’s toevoegen, maar het album luistert lekker weg en zal voor de fans een absolute must zijn.

De Kaiser Chiefs heb ik altijd een wat middelmatige band gevonden en ik kon er nooit een heel album van uitzitten. Maar de Ziggo Backstage Session die de afgelopen weken erg vaak herhaald wordt op Ziggo televisie, waarbij enkele nieuwe nummers van Duck en allerlei oude hits voorbij komen, vind ik dan wel weer erg leuk om te zien. De nieuwe nummers (People Know How to Love One Another, Target Market, Record Collection) doen niet veel onder voor de bekende meezingers (Oh My God, Ruby, I Predict a Riot, etc.). De band, met Ricky als uiterst ontwapenende frontman die zich als droogkloot gedraagt en een loepzuivere stem heeft, met nuchtere overige bandleden, met een goed verzorgde sound, wars van pretenties en hoogdraverij, blijkt dan toch een heel sympathieke en aantrekkelijke te zijn. In zo'n backstage sessie althans.

Het is wel een mager ***. Wat klinkt dit erg huppel-de-pup la, la, la.

Ik zat eens te kijken naar de scores die de andere albums van Kaiser Chiefs ooit van mij hebben gekregen - blijkt dat ze nog nooit een plaat hebben gemaakt die voor mij vier sterren of meer waard was. Ze moeten het dan toch van afzonderlijke nummers hebben.
Vanochtend zette ik zonder al te veel verwachtingen deze plaat op; had 'm nog niet in z'n totaliteit beluisterd. Het grote pluspunt van Kaiser Chiefs is dat de zanger onveranderd goed bij stem blijft. Met een handvol goed te verteren popplaatjes krijgt deze LP de gemiddelde KC-score.