Frank Marino - Full Circle (1986)

Op dit derde album is de grootste stap deze van een viermansformatie naar een vijfmansformatie door de toevoeging van een vaste toetsenist Claudio Pesavento, het resultaat is een iets symfonischer en radiovriendelijker album, waarop gelukkig de lange en virtuele gitaarsolo's niet volledig ontbreken.

Het is vier lange jaren wachten op nieuwe muziek op een nieuw label, door zakelijke problemen lees ik in de Hard Rock en Heavy Metal Encyclopedie van 1997. Laat het titelnummer het "epische" nummer zijn, dan is When Love Is Lost de tranentrekker van dienst. Dit is minder uitbundig dan zijn eerste twee soloplaten The Power of Rock 'n' Roll en Juggernaut, maar dat kan haast niet anders want het zijn spetterende, knallende albums. Had Enough is dan weer erg uptempo en daardoor meer de moeite. Genesis is een volledig instrumentaal (en te negeren) niemendalleke op toetsen.

De naam Frank Marino ken ik al heel mijn leven maar pas dit jaar heb ik zijn muziek leren kennen. Kleine schande voor mij weggewist. Opvolger From the Hip uit 1992 vond ik ook niet zo speciaal, maar ik denk dat ik in mijn polletjes ga wrijven bij de drie livealbums onder de noemer Frank Marino & Mahogany Rush. Oh ja, latere versies van dit album bevatten nog de bluesy bonustrack You Got Me Runnin' maar ook een andere hoes.