The Allman Betts Band - Down to the River (2019)

Aardige cd, duane betts goed. Stem van Devon Allman niet te pruimen. Mogen (nog?) lang niet in de schaduw staan van hun vaders. Helaas.

De zonen van,iets wat we overigens nu meteen achterwege kunnen laten want de beide heren zijn inmiddels al ruimschoots de veertig gepasseerd,voegen met hun eerste gezamenlijke groepsalbum een best sterk hoofdstuk toe aan de geschiedenis van de Allman brothers band.Niet dat dit hun eerste muzikale schreden zijn want beide zijn al jarenlang actief in diverse bands en solo projecten.En eigenlijk hoor je dat ook wel aan Down to the River af,de plaat klinkt geen moment alsof hier onervaren muzikanten aan het werk zijn die zich heel graag willen bewijzen.Juist het tegenovergestelde,het eerste album van de The Allman Betts Band klinkt heel ongedwongen en je krijgt geen moment de indruk dat het duo zich aan het forceren is.
De sound ligt wel behoorlijk in het verlengde van de Allman brothers band maar ze weten er toch redelijk een eigen gezicht aan te geven,onder andere door de zang,Devon die de meeste nummers zingt heeft zeker geen slechte stem en Betts laat in Autumn Breeze horen dat ie voor niks de voornaam Duane heeft gekregen.
Daarmee heb je ook meteen het beste nummer van Down to the River te pakken,en verder zijn Shinin',Long gone en titelnummer erg sterk,al moet ik er wel bij vermelden dat het niveau van de songs vrij constant is.Inclusief een geslaagde cover van het Tom Petty & the Heartbreakers nummer Southern Accents.
Een goede en veelbelovende eerste plaat van The Allman Betts Band.