Bud Powell - The Amazing Bud Powell Vol 1 (1955)

Bud Powell is een van mijn all-time favorieten. Ik word zo blij van deze muziek... Die man, dat trio, is chronisch creatief. Het is ongelooflijk. Staat al zolang ik het ken (een jaar of 10) in mijn top 3 ofzoiets. Overigens is mijn favoriete album het eerste dat ik ooit van hem had: Alternate Takes (BST 84430), waarop eveneens Bouncing with Bud, Wail en Dance of the Infidels staan. Maar het is een lp, en mijn pickup is al jaren stuk. Zo gauw ik geld heb, ga ik zo'n pickup kopen die je op de computer kan aansluiten (Akai heeft er eentje voor €150,- las ik laatst) zodat ik de lente weer kan horen op een winterse dag.
Thelonious is mooi, maar Powell is het gewoon. Die doet mijn bloed stromen. Veel te vroeg gestorven, die man.

Als mensen aangeven zenuwachtig te worden van jazz, dan is dit denk ik het type jazz waar ze naar refereren. Ik probeer mezelf dan maar voor te houden dat grofweg 52nd Street Theme een muzikale weerspiegeling is van de stadshectiek in New York in 1951, met toeterende auto's, roepende krantenverkopers en marktlui, onoplettende voetgangers, schreeuwerige billboard-reclames en die ene snorfietser die zich op bliksemsnelheid overal tussendoor haast. Verkeerssituaties die ik eigenlijk liever uit de weg ga, net als dit niet helemaal mijn kopje jazz is.

Dat je het beeldend maakt is op zich een goed iets..

Met 20 seconden in je stemmenlijst kijken had ik je direct kunnen vertellen dat Bud Powell niet echt iets voor jou is.
Deze ingang heb je meer aan:
James Holden & The Animal Spirits - The Animal Spirits (2017) - MusicMeter.nl

En als je meer aan rustige meditatieve pianojazz zoals Jan Johansson denkt, dan zou je eens een vraag kunnen stellen in het jazz of maak kennis met jazz topic. Er zijn hier tientallen users die maar wat graag hun kennis delen, weinig mensen die durven vragen echter.

Ergens denk ik wel dat er ook in jou een jazzliefhebber zit

BIj veel artiesten heb ik geen idee wat te verwachten. Het album van Duke Ellington uit hetzelfde jaar bevalt bv. erg goed. En die plaat van Holden ook. Op zich vind ik het ook wel prettig te kunnen benoemen welke subgenres van jazz ik niet goed vind, dat maakt het ook wat makkelijker succesvol grasduinen.

De komende tijd zal ik wel meer proberen (of herproberen) en vast ook eens tips ophalen in dat topic.

Dit is Be-Bop, met wat latinjazz, Duke is meestal swing. Ik denk dat je soul-jazz (sommige platen van Lee Morgan en Horace Silver) nog het fijnst gaat vinden. Ik denk dat je Song for My Father al kent.