Bud Powell - The Amazing Bud Powell Vol 1 (1955)

Als mensen aangeven zenuwachtig te worden van jazz, dan is dit denk ik het type jazz waar ze naar refereren. Ik probeer mezelf dan maar voor te houden dat grofweg 52nd Street Theme een muzikale weerspiegeling is van de stadshectiek in New York in 1951, met toeterende auto's, roepende krantenverkopers en marktlui, onoplettende voetgangers, schreeuwerige billboard-reclames en die ene snorfietser die zich op bliksemsnelheid overal tussendoor haast. Verkeerssituaties die ik eigenlijk liever uit de weg ga, net als dit niet helemaal mijn kopje jazz is.

Des te vaker ik deze amazing Bud Powell draai, des te beter het wordt. Het was even wennen, maar nu vooral genieten geblazen. Wat kan de beste man spelen zeg!

Dit is de eerste uit the Amazing serie van maar liefst 5 Blue Note albums. De songs variëren van aardig tot fraai. Favorieten van mij zijn Bouncing With Bud, Dance of the Infidels en Un Poco Loco. Mogelijk gaat dat laatste nummer over Powell zelf, want hij leed aan diverse psychische aandoeningen mogelijk veroorzaakt bij een mishandeling door de politie. Intussen speelde hij wel dermate goed piano dat hij de Charlie Parker van de piano werd genoemd. En dat is te horen.