Echo & The Bunnymen - Flowers (2001)

De gitaarpartijen van Will Sergeant dwarrelen ook op dit album weer prachtig in de rondte. De stem van Ian McCulloch is nog steeds verwarmend. En toch is de waardering voor dit album niet zo heel erg groot.
Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind hem eigenlijk helemaal niet zo onder doen voor de andere albums van na de wederopstanding.
De prestaties van de laatste jaren liggen naar mijn idee dus op een vrij constant niveau.
En heel eerlijk gezegd hoor ik deze albums ook liever dan b.v. een Crocodiles of Heaven Up Here.
Net als bij de voorganger van dit album: eigenlijk 4,25* waard.
Ik neig eigenlijk ook telkens het meest dit album te draaien (na de klassieker Ocean Rain natuurlijk).

Coldplay-fans: luister naar dit album en hoor waar de heren o.a. hun inspiratie vandaan halen

Dat heb je mooi gezegd Aero!

Persoonlijk weet ik niet goed wat ik aanmoet met het album. De ene dag vind ik het SUPER en de andere dag heb ik zoiets van.. "tja.". Nergens vind ik een slechte song, maar er is anderzijds ook geen song bij die me echt pakt... en dat heb ik wel met andere platen van de bunnies...

An sich dus zeker een sterke plaat, maar toch is het geen favoriet van mij. Waarmee ik dus niet zeg dat ie niet deugt he! Integendeel: songs als "King Of Kings" "It's Alright" "Make Me Shine" en vooral "Burried alive" zijn vintage Bunnymen!!!

Met Evergreen waren E&TB terug, en sindsdien hebben ze constant bewezen dat het menens was: back for good. En gelukkig maar!

It's Alright. Niet direct een nummer dat je van deze gilde zou verwachten, maar wat een leuk liedje eigenlijk .

Lage waardering voor toch wel een heerlijke cd!
Smooth is het woord!

Sinds twee maanden weet deze zeer regelmatig de cd lade te vinden (met enige hulp). Misschien niet de allerbeste Echo maar toch wel een van de ... en zeker een verslavend plaatje!

Sergeant is the General

Aangenaam plaatje zonder echte uitschieters of het zou inderdaad het zowel bijzonder fraaie als inventieve gitaarspel van Will Sergeant moeten zijn.Wordt bij elke draaibeurt ietsje beter.

Fijne plaat van Echo! Will is id da bomb
Wel wat minder memorabel dan zn voorganger.
Songs als Supermellow Man en An Eternity Turns smullen geblazen

Het gitaarwerk van Will Sergeant is hier weer wat prominenter aanwezig dan op zijn voorganger, hierdoor springen vooral de nummers Supermellowman & Everybody Knows er voor mij uit. Heerlijk album die hier op de site maar mager wordt beoordeeld.

King Of Kings is toch echt een beknopte samenvatting van The End van The Doors.
Ik heb al eerder aangegeven dat Echo & the Bunnymen duidelijk is beïnvloed door deze band.
Het is allemaal wat dromeriger en zweveriger dan hun oude werk; het catchy, korte pakkende is duidelijk naar de achtergrond verdwenen, waardoor je al snel de indruk krijgt dat het allemaal wat minder geïnspireerd is.
Reverberation is toch echt wel een ijkpunt geweest, je hebt de Echo & the Bunnymen van voor en die van na dat album.
De zang blijft herkenbaar, maar muzikaal gezien wel een andere band, al klinken ze vanaf Siberia wel meer als de oude band.
Men vergeet al snel de invloed van Pete de Freitas, nadat hij verongelukte veranderde de sound van de band ook.
Of het komt vanwege het ontbreken van zijn bijdrage, of het besef van dat het leven heel kort kan zijn, ik weet het niet.
Wel voel ik de impact van deze treurige gebeurtenis; alles was definitief anders.
Electrafixion was muzikaal gezien een mooiere comeback, maar niemand pikte die naam op, dan maar verder onder de oude naam.
Voor mij blijft Flowers een wat stuurloos tussendoortje, net als de albumhoes, daar weet de manfiguur ook niet hoe hij die roeispaan vast moet houden, wel de leiding nemen, maar dan zonder resultaat.
Zo zie ik de rol van Ian McCulloch ook op deze plaat.

Dit album vanavond weer eens op de draaitafel. Ook voor mij wat een mixed bunch en een typisch geval van vleesch nog visch. Toch kan ik het album nu beter hebben dan toen het net uitkwam. Het is ook het eerste album waar het mij echt opvalt dat Ian de R niet kan zeggen (zingen), hij zing dan ook "help me get my feet back on the gwound" en "wintew spwing and fall days" Als je dan andere albums ook gaat beluisteren dan zul je het meer horen. Anyway. De eerste twee nummers zijn echt prima en echte lekkere Bunnymen nummers, daarna zakt het wat in.

Grootste probleem is denk ik toch de productie, die hebben Ian en Will samen gedaan en daar had een producer als Hugh Jones toch wonderen verricht denk ik. De nummers zijn prima maar komen niet echt goed uit de verf. Een nummer als It's Alright doet sterk denken aan het Electrafixtion uitstapje van de beide heren. Prima nummer ook, lekker puntig gitaarwerk met die typische Will Sergeant vibe. Al met al een leuk album en een voorbode voor het waanzinnige Siberia album wat 4 jaar later zou komen. Toen waren ze echt weer even de King of Kings.