Echo & The Bunnymen - Flowers (2001)

King Of Kings is toch echt een beknopte samenvatting van The End van The Doors.
Ik heb al eerder aangegeven dat Echo & the Bunnymen duidelijk is beïnvloed door deze band.
Het is allemaal wat dromeriger en zweveriger dan hun oude werk; het catchy, korte pakkende is duidelijk naar de achtergrond verdwenen, waardoor je al snel de indruk krijgt dat het allemaal wat minder geïnspireerd is.
Reverberation is toch echt wel een ijkpunt geweest, je hebt de Echo & the Bunnymen van voor en die van na dat album.
De zang blijft herkenbaar, maar muzikaal gezien wel een andere band, al klinken ze vanaf Siberia wel meer als de oude band.
Men vergeet al snel de invloed van Pete de Freitas, nadat hij verongelukte veranderde de sound van de band ook.
Of het komt vanwege het ontbreken van zijn bijdrage, of het besef van dat het leven heel kort kan zijn, ik weet het niet.
Wel voel ik de impact van deze treurige gebeurtenis; alles was definitief anders.
Electrafixion was muzikaal gezien een mooiere comeback, maar niemand pikte die naam op, dan maar verder onder de oude naam.
Voor mij blijft Flowers een wat stuurloos tussendoortje, net als de albumhoes, daar weet de manfiguur ook niet hoe hij die roeispaan vast moet houden, wel de leiding nemen, maar dan zonder resultaat.
Zo zie ik de rol van Ian McCulloch ook op deze plaat.

Dit album vanavond weer eens op de draaitafel. Ook voor mij wat een mixed bunch en een typisch geval van vleesch nog visch. Toch kan ik het album nu beter hebben dan toen het net uitkwam. Het is ook het eerste album waar het mij echt opvalt dat Ian de R niet kan zeggen (zingen), hij zing dan ook "help me get my feet back on the gwound" en "wintew spwing and fall days" Als je dan andere albums ook gaat beluisteren dan zul je het meer horen. Anyway. De eerste twee nummers zijn echt prima en echte lekkere Bunnymen nummers, daarna zakt het wat in.

Grootste probleem is denk ik toch de productie, die hebben Ian en Will samen gedaan en daar had een producer als Hugh Jones toch wonderen verricht denk ik. De nummers zijn prima maar komen niet echt goed uit de verf. Een nummer als It's Alright doet sterk denken aan het Electrafixtion uitstapje van de beide heren. Prima nummer ook, lekker puntig gitaarwerk met die typische Will Sergeant vibe. Al met al een leuk album en een voorbode voor het waanzinnige Siberia album wat 4 jaar later zou komen. Toen waren ze echt weer even de King of Kings.