Whitney - Forever Turned Around (2019)

Afgelopen weekend was de groep Whitney nog te zien op Pukkelpop en Lowlands. Het gaat de groep behoorlijk voor de wind. In 2015 formeerden ex-Smith Westerns gitarist Max Kakacek en hun zingende drummer Julien Ehrlich samen met hun toetsenist tijdens tournees Ziyad Asrarde de band Whitney. Hun in pop en soul van de jaren zestig en zeventig gewortelde muziek kon meteen rekenen op de nodige radio airplay. Zelf moest ik erg wennen aan de hoge, bijna vrouwelijke zang van Ehrlich. In eerste instantie irriteerde die me net zoals dat de zang van de broertjes Alessi (bekend van Oh, Lori) in de jaren zeventig ooit deed. Door hun retromuziek klinken ook wel wat moderne invloeden. Ook bezit hun muziek een positieve vibe, waarop je eventueel kunt wegdromen. Een belangrijke rol is weggelegd voor de blazers, maar hoor je ook mooie bijdrages op gitaar en Wurlitzer piano. Halverwege vormt Rhododendron een kort instrumentaal intermezzo. De productie van Bradley Cook (Hand Habits, Hiss Golden Messenger) en Jonathan Rado (Weyes Blood, Father John Misty) had van mij wel wat spannender mogen zijn.

Whitney live:

18-11 AMSTERDAM: Paradiso
19-11 BRUSSEL: AB

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Whitney - Forever Turned Around - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Whitney - Forever Turned Around
De zomer verdwijnt langzaam maar zeker uit het land, maar met het tweede album van Whitney houd je het zonnige, lome en zorgeloze gevoel nog even vast

Het debuut van de Amerikaanse band Whitney was aan het eind van 2016 de grote verrassing in flink wat jaarlijstjes. Ik was in eerste instantie enthousiast over het album, maar het wat rommelig klinkende album wist mijn enthousiasme helaas niet vast te houden. Het na ruim drie jaar verschenen tweede album van de band uit Chicago klinkt een stuk beter. Whitney klinkt nog altijd onbezorgd en onbevangen, maar heeft haar geluid op fraaie wijze opgepoetst. Forever Turned Around biedt de zonnige verleiding van zijn voorganger, maar is in artistiek opzicht een stuk interessanter. Een mooi album om het vakantiegevoel nog even mee vast te houden.

Ik was ruim drie jaar geleden na een veelbelovende start uiteindelijk niet heel erg onder de indruk van Light Upon The Lake, het debuut van de Amerikaanse band Whitney. Veel critici en muziekliefhebbers en critici dachten daar anders over, want het album dook aan het eind van 2016 op in verrassend veel jaarlijstjes.

De band rond voormalige Smith Westerns leden Julien Ehrlich en Max Kakacek klonk ook in mijn oren heerlijk laid-back en zomers, maar de soulvolle 60’s en 70’s pop van de band bleef bij mij niet erg lang hangen. Bovendien vond ik het geluid op het album wat dof en ging de zang me op een gegeven moment tegen staan.

Het deze week verschenen tweede album van de band uit Chicago bevalt me een flink stuk beter. Forever Turned Around heeft een helderder, warmer en verzorgder geluid dan zijn voorganger en ook de zang op het album klinkt een stuk beter en staat me niet langer tegen. Whitney maakt ook op haar tweede album muziek die herinnert aan de soulvolle pop uit de jaren 60 en 70, met hier en daar wat flarden van de Bee Gees en Steely Dan, maar ook herinneringen aan andere blue-eyed soul uit deze decennia.

De band borduurt op haar tweede album nadrukkelijk voort op de muziek van het zo goed ontvangen debuut, maar heeft alles wel flink opgepoetst. De instrumentatie klinkt behoorlijk vol, zeker wanneer blazers en strijkers worden ingezet en in deze instrumentatie hebben invloeden uit de soul en de jazz aan terrein gewonnen, al put Whitney ook nog altijd uit de archieven van de folk.

Het is aan de ene kant een behoorlijk vol klinkende instrumentatie, maar Forever Turned Around is ook een subtiel klinkend album vol fraaie accenten, waartussen vooral de bijzondere fraaie en veelkleurige gitaarlijnen opvallen. Het met blazers, strijkers en wonderschone gitaarlijnen versierde geluid van de band past prachtig bij de falset zang op het album. Waar de zang me vorige keer na een paar keer horen wat tegen ging staan, klinkt het nu een stuk overtuigender.

Whitney heeft hoorbaar zorg besteed aan het opnemen van haar tweede album, waardoor Forever Turned Around veel beter klinkt dan de wat rommelige voorganger. Ondanks alle aandacht voor de instrumentatie en de productie klinkt het tweede album van Whitney gelukkig net zo loom, zonnig en zorgeloos als het debuut van de band uit Chicago, wat stevig bijdraagt aan de verleidingskracht van het album.

Na mijn mindere ervaringen met het debuut van Whitney had ik geen hele hoge verwachtingen, maar Forever Turned Around is echt een heerlijk album. Het is een album waarmee je de zomer nog een tijdje kunt vasthouden, maar het is ook een album dat prima in staat moet worden geacht om flink wat herfst- en winteravonden te verwarmen met songs die veel knapper in elkaar steken dan je bij eerste beluisteringen zult vermoeden. Erwin Zijleman