Raphael Saadiq - Jimmy Lee (2019)

Na acht jaar stilte komt de Amerikaanse zanger Raphael Saadiq op de proppen met een nieuw album. Jimmy Lee is genoemd naar Raphaels’ oudste broer die kampte met een drugsverslaving en bezweek aan een overdosis. Dit vijfde album is zijn meest persoonlijke en gaan over zijn drie overleden broers en zuster. Het is een plaat over wanhoop, verslaving, onmacht en sociale ongelijkheid.

Het album zit prima in elkaar met mooie melodieën en ritmes vol retro soul, R&B, hiphop en funk. Raphael heeft een prettige stem. De dertien nummers wisselen elkaar in een hoog tempo af. Hoogtepunten zijn This World Is Drunk, de single Something Keeps Calling, Kings Fall, My Walk, Belongs To God en het tweeluik Rikers Island. Invloeden van Prince, Michael Jackson en de Motown sound zijn duidelijk hoorbaar.

Op Jimmy Lee horen we het vakmanschap van Raphael Saadiq terug, die het album zelf produceerde. Door de beladen thematiek is de plaat donkerder van karakter dan de voorgangers Stone Rollin’ en The Way I See It. Raphael heeft met Jimmy Lee zijn meest persoonlijke, oprechte en waarschijnlijk beste album gemaakt.

Hopelijk laat zijn volgende album geen acht jaar op zich wachten.

Moet wel even wennen aan de nummers die zo ruw afgekapt worden.

wat een fijn soul album. en ik vind het wel fijn dat alles afgekapt wordt.....tempo tempo all around. het houdt je bij de les

Inmiddels mee eens. Dit album was sowieso even wennen. Zeker als Sure Hope You Mean It het eerste nummer dat mij te binnen schiet als ik aan Raphael Saadiq denk. Dit album is een stuk donkerder en dieper dan zijn voorgaande albums. Kippenvel bij This World Is Drunk en Something Keeps Calling.

Die teksten gaan diep hoor op dit album. Logisch ook gezien de onderwerpen. Saadiq laat duidelijk een andere kant zien. Superfijn album.

Even vluchtig wat nummers geluisterd en dit klinkt echt veel interessanter dan het hier alom bejubelde Black Pumas van Black Pumas. Wellicht is het appels met peren vergelijken, want ik ben geen soulkenner. Maar voor deze Raphael Saadiq ga ik eens goed zitten.

Weinig aandacht voor Jimmy Lee in de media en op Mume, en dat is jammer.
Saadiq is een gevestigde naam in de soul wereld, en heeft zijn sporen als muzikant en producer inmiddels ruimschoots verdient. Jimmy Lee liet maar liefst ruim acht jaar op zich wachten, naar eigen zeggen omdat Saadiq veel muziek voor anderen produceerde, maar ook omdat hij de tijd wilde nemen om met een opvolger voor Stone Rolling te komen. Jimmy Lee verhaalt over zijn door drugs overleden broer en is een stuk donkerder en eclectischer dan we van Saadiq gewent zijn.

Vooral de eerste vijf nummers zijn waanzinnig mooi, met absoluut hoogtepunt This World Is Drunk. Vanaf I Am Feeling Love verslapt mijn aandacht wat. Dan wordt de plaat wisselvalliger, om met het ijzersterke Rikers Island terug te keren naar de kwaliteit die Saadiq in zich heeft. Rikers Island Redux en Rearview (Hier foutief aangegeven als Track 13 ) met een matige Kendrick Lamar, klinken dan eigenlijk nog overbodig en sluiten het album zwak af. Hierdoor valt er veel te genieten op Jimmy Lee, maar overtreft Jimmy Lee wat mij betreft niet Saadiq's meesterwerk Instant Vintage.

Ik las dat Kendrick dit jaren geleden een keer willekeurig heeft opgenomen toen hij bij Raphael Saadiq op bezoek was. Die heeft het op dit album weer uit de kast gepakt en gebruikt. Verder niet echt memorabel inderdaad.

Saadiq is misschien wel de man die de vintage soul sound echt body gaf met de albums The Way I See It en Stone Rollin', Ook voorgaande platen As Ray Ray en Instant Vintage waren van een uitzonderlijk hoog niveau. Geen verrassing dus dat ik erg naar deze plaat uit keek. Een plaat met een persoonlijke boodschap. Een ode aan zijn overleden broer en alle andere persoonlijke zaken nog meer.

Je wordt meteen mee gezogen in het album met opener Sinner's Prayer, Een prachtig nummer. Intens, de hartenzeer komt je tegemoet. Gevoelig, oprecht en steengoed. Qua vibe is So Ready wel anders, meer funky. Maar die pijn en het gevoel in de teksten blijft onverminderd aanwezig. De teksten gaan echt diep op dit album. De muzikale sfeer op dit nummer is in sterk contrast met de onderwerpen. Ook bij The World is Drunk ontbreekt het niet aan die hoge intensiteit. Saadiq moet op dit album duidelijk wat kwijt en heeft besloten dat te verpakken in prachtige nummers zoals deze. Een prachtig sfeervol nummer die de boodschap sterk overbrengt en muzikaal extra ondersteunt.
Something Keeps Calling is een vrij zoet nummer, maar ook hier hoor je weer die pijn in de teksten. Kings Fall kent ook weer die enorme intensiteit. Saadiq legt duidelijk zijn hart in dit album. Fantastische nummers, steeds weer. I'm Feeling Love is rustiger qua opbouw, tempo en invulling. My Walk kent een goede energie. Ritme zit er goed in en de urgentie is weer duidelijk aanwezig. Belong to God kent gospel, blues en van alles meer om extra sfeer toe te voegen. Vrij plechtig gebrachten met de nodige overtuiging. Na een korte interlude komen we op Glory to the Veins, welke timide en intens tegelijk is. Ingetogen en terughoudend gezongen en vooral bijzonder sfeervol. Rikers Island is een wat meer traditionele Saadiq song. Een ontspannen soulsong met mooie backings. De Redux versie hiervan valt meer op door de doorleefde spoken word. Met als afsluiter Rearview, een wat duister aandoende song die de albumsfeer perfect af sluit. Wat een intens, gevoelig en fantastisch album van Saadiq weer. Pijn, hartenzeer en soul met een ziel.

Geweldig album zonder zwakke nummers.

Geweldig album en live ook erg goed!! #doornroosje

Met So Ready, This World Is Drunk en Something Keeps Calling dacht ik dat ik een geweldige plaat aan het luisteren was, maar dit was de hele opbrengst. Erg mager dus.