Mick Flannery - Mick Flannery (2019)

Na het zien van de MTV Unplugged Special over Nirvana wist Mick Flannery dat hij muzikant wilde worden. Het was vooral de intensiteit waarmee Kurt Cobain zijn liedjes zong wat Mick zo aantrok.

Flannery groeide op op een boerderij in het piepkleine dorpje Blarney, county Cork, beroemd vanwege zijn kasteel en steen. De muzikale genen kreeg hij mee van moeders kant. Intussen is de roem van de singer-songwriter groot, hij won diverse prijzen en verkocht dubbel platina.

Ook vormde hij al een inspiratiebron voor andere muzikanten om muziek te gaan maken. Zo besloot de eveneens op een boerderij in Blarney opgegroeide Anna Mitchell na het zien van een optreden van Flannery in het Cork Opera House dat ze muzikant wilde worden.

Zijn vorige album I Own You handelde over sociale onrechtvaardigheid en ongelijkheid. Deze keer houdt hij het dichter bij zichzelf, vandaar waarschijnlijk dat de titel van zijn intussen zesde album Mick Flannery is geworden.

Op dit nieuwe album zingt hij over ambitie en de zoektocht naar een zinvol leven. Hiervoor heeft hij een centraal personage in het leven geroepen in de context van de soms futloze en disfunctionele levensstijl van een muzikant.

De ijzersterke, zeer intense opener Wasteland handelt over reputatie en ego, maar ook over het schrijven van liedjes.

Andere thema’s vormen onder anderen emotionele zoektocht en redding in Come Find Me, sociaal-culturele onverzettelijkheid in I’ve Been Right, onbetrouwbare liefde in How I Miss You en in Ways Things Go, morele ineenstorting in Light a Fire en verlies van status in Star to Star.

Muzikaal wordt er behoorlijk uitgepakt, de inkleuring is weelderig, maar bevalt me uitermate goed. Het album werd gedeeltelijk in Ierland opgenomen met als producer Christian Best en gedeeltelijk in Los Angeles met als producer Tony Buchen.

Tot op heden waren White Lies en By the Rule mijn favoriete albums van Flannery. Ze worden nu echter voorbijgestreefd door de intens meeslepende en bloedmooie liedjes van Mick Flannery. Andere liefhebbers van zijn werk weten waarschijnlijk genoeg.

Terug naar 2008 waar ik de muziek van Mick Flannery leerde kennen door zijn album White Lies. Daarna was het gewoon elke nieuwe release beluisteren en constateren dat het weer goed was.
Ondanks dat is Mick nooit echt uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet. Ja, elk album weer enorm genieten en constateren dat het een solide 4* waard is, maar net dat beetje extra liefde, bleef altidj uit.

Het werd een beetje routine en wellicht ietwat saaie degelijkheid. Kan het ook niet helpen: Flannery levert gewoon elke keer kwaliteit af.

Vorig jaar kwam er toch wel wat verandering in mijn verhouding tot deze Ierse troubadour: ik zag hem eindelijk eens een keertje live. Eerst in mei in Rotterdam met een intiem solo-optreden voor een zeer select gezelschap (schande dat Rotterdam niet warm liep voor dit concert) en in juli in de Mercury Lounge in New York. Dat was met band en een zaal volgepakt met voornamelijk Ieren. Een geweldige belevenis natuurlijk.

Dat soort momenten helpen altijd wel om de muziek van een artiest vanaf dan net even anders te beluisteren. Dit titelloze album is zijn eerste na dat toch wel mooie jaar 2018.

De vooruitgesnelde nummers beloofden een wat voller, en zelfs orkestraler geluid. Niet iets wat iedereen zal waarderen, maar bij mij ben je dan juist aan het juiste adres. De rauwe hese stem van Flannery krijgt nog steeds de composities die het verdient, maar krijgt nu ook een extra chique jasje wat het allemaal nog een slag mooier maakt. Het is warmer en klinkt tijdloos.

Die nieuwe Springsteen mooi? Jazeker, maar ik zou dit album toch zeker ook gaan beluisteren. Misschien nog wel een beetje mooier, ik durf zelfs wel te stellen dat dit album zijn beste tot nu toe is, maar dat moet de tijd uiteindelijk uitwijzen (By the Rule heeft voorlopig nog de eer)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mick Flannery - Mick Flannery - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mick Flannery - Mick Flannery
Mick Flannery haalt de emotie en de melancholie in zijn zang hier en daar uit zijn tenen, maar overtuigt ook met een serie uitstekende popsongs die nog lang doorgroeien

Mick Flannery timmert al een tijdje aan de weg, maar zijn titelloze nieuwe album is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Ierse singer-songwriter. Het is een kennismaking die naar veel meer smaakt, want het nieuwe album van Mick Flannery is een uitstekend album. Het is een album dat niet alleen uitblinkt door bijzonder intense en emotievolle zang, maar het is ook een album met een zeer smaakvolle instrumentatie en een album dat op knappe wijze een brug slaat tussen roots en pop. Geen idee waarom ik zijn vorige albums gemist heb, maar vanaf nu hou ik de Ierse muzikant nauwlettend in de gaten.

Mannelijke singer-songwriters trekken op een of andere manier veel minder makkelijk mijn aandacht dan hun vrouwelijke collega’s. Het verklaart mogelijk waarom ik tot voor kort nog nooit naar de muziek van de Ierse muzikant Mick Flannery had geluisterd en zijn deze week verschenen titelloze album daarom aanzag voor een debuut.

Een debuut is het zeker niet, want de in het Ierse Blarney geboren singer-songwriter timmert inmiddels al een kleine 15 jaar aan de weg. Ik heb het op een of andere manier gemist, maar het nieuwe album van de Ierse singer-songwriter trok onmiddellijk mijn aandacht.

De openingstrack van zijn nieuwe album opent met een eenvoudig akkoord van de akoestische gitaar, waarna Mick Flannery laat horen wat zijn sterkste wapen is. De zang waarmee de Ierse muzikant invalt komt direct uit de tenen en loopt over van melancholie. Het is zang die bij mij direct hard binnen kwam, waardoor Mick Flannery binnen enkele minuten een gewonnen wedstrijd speelde.

Na de eerste vocale uithalen zwelt ook de instrumentatie in de openingstrack aan met flink wat strijkers en donkere elektronica. Het deed me op een of andere manier direct aan David Gray denken, al is de zang van deze veel bekendere Ierse muzikant een stuk meer ingetogen.

Mick Flannery houdt het hoge niveau van de openingstrack vervolgens vrij makkelijk vast. De Ierse muzikant vertrouwt hierbij voor een belangrijk deel op zijn geweldige stem, maar overtuigt ook in muzikaal opzicht door steeds wat andere invloeden te verwerken. Hij schuift hierbij vaak op richting de Amerikaanse rootsmuziek en durft bijvoorbeeld ook prachtig soulvol te klinken, wat in de instrumentatie fraai wordt ondersteund door blazers.

De bijzonder fraaie klanken op het titelloze album van de Ierse muzikant kleuren steeds prachtig bij de emotievolle zang, die ook nog eens wordt gekenmerkt door een enorme intensiteit. In de meest ingetogen momenten doet het me wel wat denken aan de intensiteit die Jeff Buckley wist te creëren met zijn stem, maar vergeleken met Jeff Buckley is de zang van Mick Flannery een stuk uitbundiger.

Het nieuwe album van Mick Flannery werd deels in Ierland en deels in Los Angeles opgenomen, waarbij de Ier werkte met twee producers. Het verklaart mogelijk waarom een deel van de songs op het album wat dichter tegen de pop aan schuren, al blijft het album wat mij betreft in alle elf de songs aan de juiste kant van de streep.

Ik vind het album persoonlijk het mooist wanneer de zang van Mick Flannery redelijk ingetogen opent, waarna de strijkers aan mogen zwellen en de Ier vocaal mag uithalen wanneer de emotie niet meer binnen te houden is. Met name in deze tracks hoor ik flink wat van David Gray in de muziek van Mick Flannery en dat is wat mij betreft een pre.

Als ik luister naar het nieuwe album van Mick Flannery begrijp ik niet dat de Ier nog altijd relatief onbekend is, want de Ier maakt gehakt van de collega’s die er wel in slagen om een miljoenenpubliek aan zich te binden. Het is misschien maar goed ook, want juist de meer introspectieve en minder hitgevoelige songs waarin Mick Flannery zijn hart over ons uitstart zijn van een grote schoonheid. Erg mooi album van deze Ierse muzikant. Erwin Zijleman

De voor mij geheel onbekende Ierse singer-songwriter Mick Flannery werd op 28 november 1983 geboren in Blarney, County Cork. Al op jonge leeftijd werd Flannery geconfronteerd met muziek, aangezien zijn familie ook muzikaal is. Hij leerde gitaar en piano te bespelen, maar ontdekte ook dat hij een prachtige zangstem heeft. In 2007 verscheen zijn eerste album, “EVENING TRAIN” dat hem bekendheid opleverde, maar nog niet een groot succes was. Duidelijk was wel dat hij zeer getalenteerd is, waardoor hij voor het EMI label nog een album mocht opnemen, “WHITE LIES” dat anderhalf jaar na het debuut verscheen. Deze plaat werd net zo enthousiast ontvangen en beter verkocht en zorgde ervoor dat zijn naam gevestigd was. De twee opvolgers bereikte in Ierland de eerste plaats van de album hitlijsten en in oktober 2016 verscheen zijn vijfde album, “I OWN YOU”. Ook dit album was succesvol in zijn thuisland. Flannery maakt typische Ierse folkachtige pop, waarin de emotionele stem van hem leidend is en elke song een soms beklemmende lading geeft. Voor een nieuwe platenmaatschappij lijkt het alsof hij opnieuw wil beginnen, getuige de titel van het nieuwe album, “MICK FLANNERY”. De 11 tracks zijn prachtig en krachtig en worden gespeeld door Flannery zijn 6 koppige begeleidingsband. Opener “WASTELAND” laat horen wat je van het album kunt verwachten, een schitterende opener en song. Het tempo gaat geen enkele keer de hoogte in, het blijft midtempo of op ballad niveau. Dat zorgt ervoor dat de songs kunnen groeien. Denk aan singer-songwriters zoals Bruce Springsteen, Damien Rice maar vooral Tom Waits, aan een prachtige helder, dan weer bedrukt stemgeluid en aan kwalitatief hoogstaande songs en dan kun je je met dit album niet vergissen. Een werkelijk prachtige plaat!

Beter laat dan nooit... Op de valreep van 2019 nog dit prachtige album ontdekt. Liedjes die je door rijke arrangementen en de fraaie rauwe hese stem van Mick meeslepen van begin tot einde. Knalt alsnog de top 10 van mijn jaarlijstje in.