Loscil - Equivalents (2019)

Drijven op muzikale wolken. Mooi!

Het oeuvre van Loscil is best imposant te noemen met de focus altijd gericht op iets ‘onmetelijks’, dit album ziijn twaalde is gebaseerd op zwart/wit wolkenstudies van de fotograaf Alfred Stieglitz. Het laat zich moeilijk omschrijven, het lijkt dat Loscil op zoek is naar betekenis en er is niets zo ongrijpbaar als wolken.

Dit gaat een korte recensie worden: Equivalents is fijne ambient die me veelvuldig heeft vergezeld in de afgelopen maanden tijdens het studeren. Desalniettemin even de minpunten: Barney Rubble omschreef deze muziek als ijl toen hij het me tipte in dit topic, en dat ijle is helaas precies datgene wat er soms mist wat mij betreft. Er zit een bepaalde zwaarte in de muziek die soms naar het bombastische neigt (Equivalent 5 heeft een heuze climax), wat het geheel net een beetje goedkoop kan laten klinken soms. Verder - ik besef volledig dat ik nu wat ramen van de ambientkerk aan het ingooien ben - zou een iets melodieuzere aanpak het album misschien goed doen. Natuurlijk draait het in dit genre niet om catchyheid, maar als er op het gebied van sfeerschepping of emotie weinig gebeurt, is het alsnog handig om iets meer aandacht te besteden aan die paar melodieën die je wel gebruikt.

Goed, dit laat het lijken alsof ik het een kutalbum vind, en dat is dus helemaal niet waar: op zijn best heeft de muziek van Loscil precies dat bezwerende dat deze muziek moet hebben. Equivalent 6 is bijvoorbeeld een heel tof nummer, gebouwd rondom een centrale melodie waarvan ik nog steeds niet kan uitmaken of die uit een synthesizer of uit een keelgat komt. Op dit stemmige nummer (woordgrap) heeft Loscil bovendien ook een erg goede visie op de opbouw van zijn muziek: hij zwelt zijn geluid aan, maar doseert, en weet ook wanneer en hoe hij het geheel moet laten wegebben. Ook Equivalent 7 is erg genietbaar, en plechtig zonder clichématig te worden. Over het algemeen een vrij solide ambientalbum kortom, al weet ik niet zeker of het de eeuwigheidswaarde heeft die de echte parels in het genre hebben (maar goed, die zijn ook zeldzaam voor mij als niet-kenner).

Dit album draagt niet toevallig dezelfde naam als een fotoserie van Alfred Stieglitz. Het artwork is er ook overduidelijk door geïnspireerd.

Voor Stieglitz heeft abstracte fotografie net als muziek een emotionele en kunstzinnige kwaliteit en is het niet slechts een neutrale afbeelding van de werkelijkheid.

Er zit muzikaliteit in wolken: ritme, textuur, beweging, intensiteit.

Deze muziek vangt iets essentieel van wolken.