Haha hoezo, ‘opnieuw’? Maar same(y)! Mooie recensie inderdaad, zo mag je er wel meer schrijven!

III en V zijn mijn favoriet. De laatste is wat doordachter, de eerste veel veel veel bruter.

Twice a Man - From a Northern Shore (1984), tip van Barney Rubble

Twice a Man is een groep afkomstig uit Zweden die zich specialiseert in het maken van electropop. Dit album straalt een typische jaren 80 sfeer uit die enigzins vergelijkbaar is met artiesten; zoals Depeche Mode, Japan, Simple Minds en The Sound.

De synthesizers die kenmerkend waren voor deze tijd kunnen dan ook niet ontbreken. Dit instrument past goed bij de ietwat getergde zang. Hoewel dit bij vlagen een geheimzinnig en spannend effect teweeg brengt blijft de sfeer tamelijk oppervlakkig. Dit maakt de muziek toegankelijk, al mistte ik meermaals een indringende ambiance om alle muzikaliteit volledig tot wasdom te laten komen.

De sterke nadruk op synthesizers laat het geheel wat oubollig en gedateerd klinken, al zijn er ook spaarzame momenten die me lichtelijk wisten te amuseren. Zo is de toevoeging van gitaargeluiden wel geslaagd, vanwege de extra dynamiek die deze weten te brengen.

Ondanks mijn kritiekpunten is dit een leuk tussendoortje om een keer geluisterd te hebben. Het mist alleen de diepgang en de sfeer om me te overrompelen. Een meer experimentele benadering en wat extra diepgang zouden niet misstaan om Twice a Man naar een hoger niveau te tillen. Ik bedank Barney Rubble voor zijn gewaagde tip, die toch best wel ver buiten mijn comfortzone ligt.

Beoordeling: 2,80*

De tipperbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - aerobag
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Koenr
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Niels94
3.75* - 07,5 / 02 / 04 - Cervantes
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - hoi123
3,50* - 07,0 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,20* - 06,4 / 02 / 04 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

4,60* - 04,6 / 01 / 05 - Johnny Marr
4,20* - 04,2 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - hoi123
3,83* - 11,5 / 03 / 03 - aerobag
3,65* - 14,6 / 04 / 02 - Koenr
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - Niels94
3,30* - 06,6 / 02 / 04 - Cervantes

Prima bericht. Buiten de comfortzone is veel moois te vinden, maar ook soms dingen die je niet liggen.
Gebeurt mij evenwel erg vaak.

Amenra - Mass IIII
Tip van: Johnny Marr
Genre: Metal

Een tip die op exact het juiste moment komt, nu ik in een periode zit waarin ik meerdere metal kennis-lacunes aan het opvullen ben. 2020 is natuurlijk nog niet deprimerend en duister genoeg geweest, dus een bezoek aan de zuiderburen is long overdue.

Tijdens de meesterlijke opbouw van het eerste nummer, .Silver Needle, Golden Nail, raak ik gelijk al bedolven onder een onheilspellende wolk, totdat na 4 minuten de wolkbreuk ontstaat en een gendaloze regen van geluid zich uitstort op de niets (of alles) vermoedende luisteraar. Wat volgt zijn, het gehele album lang, salvo’s van gitaren en drums die met veel geweld op je trommelvliezen inbeuken. Wat ik zeer waardeer aan het album, zijn de momenten waarop er wat ademruimte ontstaat. De opbouwende gitaarriffs op Dodenakker bijvoorbeeld. Overigens is het allemaal schijn, want na elk relatief rustig stukje staat om de hoek een schaduwfiguur met een knuppel je op te wachten. Naast de gruwel van Dodenakker zijn Razoreater en Aorte 2 hoogtepunten van mij op het album. Strak opgebouwde nummers, gevuld met melodische intermezzo’s die (natuurlijk) je maagzuur weer doen branden tegen het eind van elke track.
Mijn bekende struikelblok steekt zich wel de kop op; Ik heb moeite met de schreeuwerige zang, de luisteraar in mij vind dit gewoon niet plesant, maar dat moet ook eigenlijk niet op een album zoals deze. Dankzij de Beatsense metal sessies met The Don begin ik steeds toleranter te voor het gegrunt en geschreeuw. Daarnaast is de schreeuwerige zang op Amenra sterk verweven in de gehele verpulverende geluidsmassa en past het perfect binnen de deprimerende en intense ambience van de muziek.

Mass IIII is een intense luisterbeurt, op zijn best klapt Amenra mij vol overtuiging van mijn sokken (De opener, Dodenakker, Razoreater ), maar het album kent ook een paar nummers die me iets minder doen, zoals Le Gardien des Rêves en de afsluiter. De desoriënterende golven van lawaai zijn een constante prikkeling voor de zintuigen. Ondertussen zijn er onder het deprimerende kabaal genoeg melodisch samenspel van de leden van Amenra te vinden, die eerder naar een post-hardcore invalshoek neigen. De duistere sfeer is ongeëvenaard

3,7*

De tipperbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - aerobag
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Koenr
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Niels94
3.75* - 07,5 / 02 / 04 - Cervantes
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - hoi123
3,50* - 07,0 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,36* - 10,1 / 03 / 03 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

4,60* - 04,6 / 01 / 05 - Johnny Marr
4,20* - 04,2 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - hoi123
3,80* - 15,2 / 04 / 02 - aerobag
3,65* - 14,6 / 04 / 02 - Koenr
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - Niels94
3,30* - 06,6 / 02 / 04 - Cervantes

Even een schop tegen de bijenkorf geven en aan te geven dat de deadline nadert en niels94, Barney Rubble, hoi123 en Cervantes nog wat werk te verzetten hebben. No pressure, toch pressure

Deadline voor luisteren/becijferen/recenseren: Zondag 5 juli 20:00

Damn, dit topic weer helemaal uit het oog verloren, moet ik bekennen. Ik dacht één stukje schrijven en ik ben er vanaf, moet er natuurlijk nog een stuk of 4 doen Maar ff op de gaspedaal duwen.

Mooi stukje aero, fijn dat je het de moeite vond.

Deathspell Omega - Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum (2007)

Een goede portie duistere herrie gaat er bij mij wel in. Black Metal is daarom een genre waarmee ik wel uit de voeten kan. De gruizige riffs die zich zombieachtig voortbewegen, zetten bij deze muziek een naargeestige sfeer neer die mij in het beste geval naar het puntje van het stoel beweegt. Dat doet deze plaat met verve

Obombration start het album lekker sluimerend. Tribale, lome drums bouwen weliswaar de spanning op, maar het blijkt slechts de stilte voor de storm te zijn, aangezien chaotische blastbeats de luisteraar direct daarna overrompelen. The Shrine of Mad Laughter start immers met een hectische passage die de aandacht goed vastpakt. Het heeft een naargeestige, verzwelgende toon. Een muzikale schets van een allesomvattend gekte. Dan is het opeens stil op het wrange gehuil van de wind na. Is het überhaupt wel de wind? Een satanische preek beantwoord ontkennend en het hellevuur ontbrandt wederom. Een explosieve, dynamische compositie die indruk maakt.

Dynamiek is sowieso wel het woord wat vaak in mij opkomt als ik naar dit album luister. De band weet goed af te wisselen tussen heftige schreeuwerige passages en kleine lugubere soundscapes die mij fluisterend bedrukken. De climaxen blijken een lekker viezige ontlading te zijn van subliem opgebouwde spanning. Dit is bijvoorbeeld het geval bij A Chore For the Lost, waar- na een hoekig, beklijvend ritme- even wat ruis te horen is. Alsof de adem wordt ingehouden. De chaos steekt in vol ornaat de kop op en vormt een soort schok. De gitaarpartijen die na vier minuten worden ingezet, zijn echter verbazingwekkend sfeervol. Welhaast Floyd’esque zelfs. Vol met droevige, terneergeslagen klanken die de muziek voorzien van een passende hoeveelheid melancholie. Een verrassend drumbreak leidt de luisteraar ten slotte naar een extatische conclusie. Angstzweet en kippenvel vermengden zich niet vaak zo effectief.

'Fas - Ite, Maledicti, in Ignem Aeternum' bevat horrormuziek van de bovenste plank. De schreeuwende vocalen en satanische thematiek zorgen voor spannende momenten en de macabare sfeerstukjes tussendoor vind ik erg smaakvol. Kortom: spanning en sensatie voor het hele gezin! Ik dank niels94 voor de fijne tip.

4,4*


Kauan - Sorni Nai (2015)

Als ik aan Rusland denk dan komen beelden van eindeloze grauwe, sneeuwachtige vlaktes in mij op. Goed, die impressie is wat stereotiep voor een land dat nagenoeg een werelddeel omslaat. Desalniettemin is het wel een indruk waar ik grappig genoeg voor warmloop. De hoes van Sorni Nai wekt dit soort sferen moeiteloos op. Een goed begin is het halve werk nietwaar?

*zichtbaar meer twijfel* Nietwaar?

Kauan is een gewaagde keuze voor een tip. Kaiho deed me namelijk helemaal niks. Saaie sentimentele slaapsonades zijn immers zelden mijn smaak en hier tref ik helaas niet veel anders aan. Deze Russen hebben clichématigheid tot handelsmerk verheven .Opmerkelijk, want ik had verwacht dat de metal wat meer pit zou toevoegen en ofschoon het de composities in ieder geval dynamischer maakt, tekent het des te opvallender hoe flauw de sfeerstukjes in elkaar steken. Zo denk ik onder meer terug aan de sentimentele strijkerpartijen in Akva met een zeker soort tegenzin. Ook de metalstukken komen echter clichématig over. Zo vind ik de metal op Khot wel heel voorspelbaar. De grunts lijken als los zand erbij te hangen. De metalbijklank op Nila en Sat klinken eerder loom en futloos dan echt tragisch en beklijvend. Consequent dringt het gevoel zich bij mij op dat te nadrukkelijk naar de gemakkelijke lach en traan wordt gedongen.

Helaas is dit om voornoemde redenen geen muziek die bij mij hoge ogen gooit. Het is een plaat die ik eenmaal intens heb beluisterd en daarna tweemaal op de achtergrond. Ik bemerk geen passages die mij laten opveren. Echt ergerlijk is de muziek niet, maar ook verre van indrukwekkend. Niettemin wil ik Cervantes bedanken voor de tip, het had ook maar zo een schot in de roos kunnen zijn.

2.6*

De tipperbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - aerobag
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Koenr
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Niels94
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - hoi123
3,50* - 07,0 / 02 / 04 - Barney Rubble
3.37* - 10,1 / 03 / 03 - Cervantes
3,36* - 10,1 / 03 / 03 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

4,60* - 04,6 / 01 / 05 - Johnny Marr
4,20* - 08,4 / 02 / 03 - hoi123
3,80* - 15,2 / 04 / 02 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,65* - 14,6 / 04 / 02 - Koenr
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - Niels94
3,30* - 06,6 / 02 / 04 - Cervantes

Wat fijn dat ie zo bevalt! In dat geval kan ik je zeker aanraden ook het album ervoor en het album erna (ze vormen een soort trilogie) te checken. Doen er niet veel voor onder. De voorganger werkt met Gregoriaanse zang en focust zich nog wat meer op een soort macaber religieus sfeertje, de opvolger is met zijn veel minder uitgesponnen composities behapbaarder en toegankelijker (relatief dan hè, het klinkt nog steeds furieus en nachtmerrie-achtig).

Klein foutje in de stemlijst gemaakt. Bij deze gerectificeerd.

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - aerobag
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Koenr
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Niels94
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - hoi123
3,50* - 07,0 / 02 / 04 - Barney Rubble
3.37* - 10,1 / 03 / 03 - Cervantes
3,37* - 10,1 / 03 / 03 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

4,60* - 04,6 / 01 / 05 - Johnny Marr
4,20* - 08,4 / 02 / 03 - hoi123
3,80* - 15,2 / 04 / 02 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,65* - 14,6 / 04 / 02 - Koenr
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - Niels94
3,30* - 06,6 / 02 / 04 - Cervante

Interessant, ik lees net dat Sorni Nai een concept album is over het Dyatlov Pass incident. Ik had een paar jaar geleden een fase waarbij ik helemaal into onopgeloste mysteries was en daar allerlei documentaires over bekeek, dit was toen een populair onderwerp.

Korte samenvatting: Betreft een Russische trektocht met fatale afloop onder mysterieuze omstandigheden. De 9 leden van de expeditie werden tijdens een nachtelijke tussenstop door iets uit hun tenten gedreven en later werden de lijken door een andere groep in hun ondergoed gevonden, een deel van de groep gestorven door onderkoeling, maar een andere deel had hevige botbreuken. De precieze aanleiding is nooit achterhaald, maar de theorieën lopen uiteen. Zo worden rukwinden, sneeuwverschuivingen en sneeuwgekte geopperd, maar is een populaire theorie ook dat de Russische overheid het gebied stiekem gebruikte om wapens te testen.

Horse Lords - The Common Task (2020), tip van hoi123

Horse Lords is een band afkomstig uit de plaats Baltimore. Als ik de serie The Wire niet had gezien had ik niet eens geweten waar dat zou liggen. Waar die serie zich vooral richt op de realiteit van deze stad komt bij deze muziek vooral een hoop surrealisme naar voren. Deze weet zich te uiten in herhalende geluiden van drums, bas, gitaren en tevens ook blaasinstrumenten als de saxofoon. Vooral bij dat laatste instrument kreeg ik soms Colin Stetson associaties; klanken die mij niet meer vreemd in de oren klinken getuige de voorgaande tip die ik van hoi123 kreeg.

Volgens traditie volgt ook dit album een bijna exclusief instrumentaal pad, waarbij het experiment niet word geschuwd. Het slotstuk van een nummer als Against Gravity vond ik met name interessant. Een accelererend motorgeluid word haast naadloos opgevolgd door het geluid van een doedelzak. Dit zorgt voor een bevreemdend nummer dat veel verschillende kanten op gaat zonder daarbij de samenhang te verliezen.

Waar de muziek van Horse Lords soms wat zwaarmoedig kan zijn voor de luisteraar zijn er ook passages te vinden met een meer luchtige sfeer. Bij een nummer als People's Park kun je even op adem komen, om je daarna weer te laten overrompelen in de meer gewichtige sferen. Deze balans zorgt ervoor dat Horse Lords niet gauw vervelend word en er regelmatig iets te ontdekken valt dat weet te plezieren.

Alleen bij het laatste nummer dreigt deze balans even te wankelen wegens de veeleisende speelduur, al zorgt de zorgvuldige opbouw er wel voor dat ook dit slotakkoord zijn kwaliteiten heeft. Afsluitend kan ik enkel beamen dat Horse Lords een creatieve en interessante band is met een eigenzinnig geluid. Een fraai geluid als je het mij vraagt.

Beoordeling: 4,10*

De tipperbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - aerobag
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Koenr
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Niels94
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - hoi123
3,50* - 07,0 / 02 / 04 - Barney Rubble
3.37* - 10,1 / 03 / 03 - Cervantes
3,37* - 10,1 / 03 / 03 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

4,60* - 04,6 / 01 / 05 - Johnny Marr
4,20* - 08,4 / 02 / 03 - hoi123
3,80* - 15,2 / 04 / 02 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,65* - 14,6 / 04 / 02 - Koenr
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - Niels94

Wipers - Youth of America (1981)
Getipt door: niels94
Genre: Punk Rock, Proto-Grunge

Op Spotify staat dit album met een andere tracklist aangeduid, geen idee waarom. Ik heb zowel de Spotify-volgorde als de 'gewone' volgorde meermaals beluisterd en ik kom telkens weer op dezelfde conclusie uit: de sleutelnummers zijn duidelijk 'When It's Over' en het titelnummer. Twee briljante rockmeesterwerken die op zichzelf staan. De rest is geen muzikaal behang maar ze doen toch ferm onder.

No Fair verdient nog wel een aparte vermelding, passioneel gezongen en DAT BASS. Sowieso is de basgitarist hier ferm on point, ik lees op wiki dat er zelfs twee bassisten op deze plaat hebben gebast. Duidelijk één van de geheime wapens van het album.

Dit album zal wel grensverleggend geweest zijn destijds, en een absolute klassieker in het punk en rockgenre. Dat snap ik ook wel, maar het zal niet uitgroeien tot een absolute favoriet van me. Youth of America en When It's Over zullen nog wel voorbijkomen maar ik denk niet dat ik nog veel zal terugkomen naar het album in z'n geheel. Toch bedankt voor de geweldige tip, niels. Doordat die twee nummers zowat de helft van het album in beslag nemen kom ik toch uit tot een vrij hoge score:

3,9*

Techno Animal - Brotherhood of the Bomb (2001), getipt door aerobag

Ik was de naam van deze noisy hiphopplaat allang tegengekomen, gezien de gastbijdragen van El-P (mijn favoriete hiphopartiest) en Vast Aire (in zijn prime, wat rond de tijd van dit album was, een van mijn favoriete rappers). Toch nooit aan toegekomen. Toen aerobag zijn tip doorgaf bleek ook nog dat de mannen achter Techno Animal Justin Broadrick (o.a. Godflesh) en Kevin Martin (aka The Bug) zijn, die als duo een van mijn livemuziekhoogtepunten van vorig jaar verzorgden onder de naam Zonal. En daarna viel mijn oog ineens ook nog op de naam Dälek, het briljant eigenzinnige hiphopduo dat op de laatste track meedoet.

Kortom: hier had ik al veel eerder naar moeten luisteren.

Techno Animal bouwt zijn hiphopinstrumentaties op rondom herrie en geluidstexturen, die het duo kundig over breakbeats legt. De naargeestige, industrieel klinkende muziek knalt en schuurt en doet de koptelefoon op zijn luidste momenten haast kraken. Een deel van de nummers is instrumentaal, het andere deel bevat gastbijdragen van een of meer rappers.

Een duidelijk hoogtepunt is DC-10 met Sonic Sum, die tijdens het refrein bijna verdrinkt in de herriegolven, wat geeft dat een heerlijk effect, zeg. Op de gure instrumental Robosapien zie ik zo een mensenmassa losgaan in de donkere kelder van een Berlijnse club. De rapper van Dälek laat op Hell horen ervaring te hebben met een goede pot herrie: de instrumentatie gilt het op de beste momenten bijna uit, de kalm maar krachtig rappende rapper temt de beat soeverein. En ja, ook El-P en Vast Aire leveren wat je mag verwachten, over een heerlijke beat met een hoofdrol voor doffe geluidsdreunen die inslaan als zware bommen in de verte.

Nu is het album lang niet perfect. Zo kent het wat tammere Glass Prism Enclosure een prima spannende en duistere productie, maar de rappers van de Antipop Consortium komen wat zwakjes over. En niet elke instrumentale track blijft evenzeer boeien. Hypertension, een soort ongezellige hiphopversie van de oude Autechre, duurt met zijn 6 minuten bijvoorbeeld een paar minuten te lang.

Al met al kan ik hier desondanks zeer van genieten, enkele nummers zullen nog veel vaker voorbij gaan komen. En ik ga achter meer werk van deze mannen aan, want blijkbaar hebben ze in het verleden heel wat meer interessante muziek gemaakt.

3,8*

De tipperbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Koenr
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Niels94
4,06* - 012,2 / 03 / 03 - aerobag
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - hoi123
3,50* - 07,0 / 02 / 04 - Barney Rubble
3.37* - 10,1 / 03 / 03 - Cervantes
3,37* - 10,1 / 03 / 03 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

4,60* - 04,6 / 01 / 05 - Johnny Marr
4,20* - 08,4 / 02 / 03 - hoi123
3,80* - 15,2 / 04 / 02 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,65* - 14,6 / 04 / 02 - Koenr
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Niels94
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - Cervantes

Liars - Drum's Not Dead (2006)
Getipt door: hoi123
Genre: werkelijk geen idee

De tip van hoi123, nou, dat was inderdaad een risico. Hij zei me bij het tippen al dat er een fifty-fifty kans was dat ik dit ofwel heel kut ging gaan vinden ofwel heel nice. Het zit er een beetje tussen, met een sterke neiging naar de tweede stelling naarmate de luisterbeurten volgden. Dit is een eckte groeier, dames en heren.

Een bizar en uniek sfeertje is het visitekaartje van dit vreemde, gekke album. Uiteraard is er een grote focus op percussie en drums, schitterend werk levert de drummer(s?) hier. Alle liedjes zijn een onderdeel van een yin & yang verhaal tussen twee verzonnen figuren: Mount Heart Attack (the embodiment of stress and self-doubt) en Drum (the spirit of creative confidence).

De afsluiter "The Other Side of Mt. Heart Attack" kan als hét nummer van het album worden gezien, alles komt samen tot een geweldige climax. "Hold You, Drum" zou ik dan eerder als het minste nummer zien, die vind ik een heel klein beetje storend vanwege die geloopte sample wat soms irritant kan aandoen als je niet in de juiste vibe zit. Het is dus echt een album waar je in de juiste mood of mindstate voor moet zijn. Soms kan dit goed vallen, soms ook helemaal niet.

Ik vind het dus helemaal niet kut, maar ook niet briljant ofzo. Gewoon een fijne tip, en een leuk / knotsgek album. Een stevige 3,5* is hier wel op z'n plaats. Sommige nummers gaan zeker nog langskomen hier.

Beste nummers: Be Quiet Mt. Heart Attack!, Let's Not Wrestle Mt. Heart Attack, It Fit When I Was a Kid & The Other Side of Mt. Heart Attack

Minste nummers: Hold You, Drum & Drum and the Uncomfortable Can & To Hold You, Drum

Ik heb het dus blijkbaar meer voor de Mount Heart Attack nummers zo te zien. Zou dat betekenen dat ik toch eerder een (zelf)twijfelaar/stresskip ben dan een creatieve, zelfverzekerde persoonlijkheid?

3,7

#inhaalslag

Loscil - Equivalents, tip van Barney Rubble, krijgt een 3,4*.

Dit gaat een korte recensie worden: Equivalents is fijne ambient die me veelvuldig heeft vergezeld in de afgelopen maanden tijdens het studeren. Desalniettemin even de minpunten: Barney omschreef het als ijl, en dat is helaas precies datgene wat er soms mist wat mij betreft. Er zit een bepaalde zwaarte in de muziek die soms naar het bombastische neigt (Equivalent 5 heeft een heuze climax), wat het geheel net een beetje goedkoop kan laten klinken soms. Verder - ik besef volledig dat ik nu wat ramen van de ambientkerk aan het ingooien ben - zou een iets melodieuzere aanpak het album misschien goed doen. Natuurlijk draait het in dit genre niet om catchyheid, maar als er op het gebied van sfeerschepping of emotie weinig gebeurt, is het alsnog handig om iets meer aandacht te besteden aan die paar melodieën die je wel gebruikt.

Goed, dit laat het lijken alsof ik het een kutalbum vind, en dat is dus helemaal niet waar: op zijn best heeft de muziek van Loscil precies dat bezwerende dat deze muziek moet hebben. Equivalent 6 is bijvoorbeeld een heel tof nummer, gebouwd rondom een centrale melodie waarvan ik nog steeds niet kan uitmaken of die uit een synthesizer of uit een keelgat komt. Op dit stemmige nummer (woordgrap) heeft Loscil bovendien ook een erg goede visie op de opbouw van zijn muziek: hij zwelt zijn geluid aan, maar doseert, en weet ook wanneer en hoe hij het geheel moet laten wegebben. Ook Equivalent 7 is erg genietbaar, en plechtig zonder clichématig te worden. Over het algemeen een vrij solide ambientalbum kortom, al weet ik niet zeker of het de eeuwigheidswaarde heeft die de echte parels in het genre hebben (maar goed, die zijn ook zeldzaam voor mij als niet-kenner).

Bedankt Barney!

De tipperbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Koenr
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Niels94
4,06* - 12,2 / 03 / 03 - aerobag
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,47* - 10,4 / 03 / 03 - Barney Rubble
3.37* - 10,1 / 03 / 03 - Cervantes
3,37* - 10,1 / 03 / 03 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

4,15* - 08,3 / 02 / 04 - Johnny Marr
3,80* - 15,2 / 04 / 02 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,70* - 07,4 / 02 / 04 - hoi123
3,65* - 14,6 / 04 / 02 - Koenr
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Niels94
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - Cervantes

Jeetje, dit is wel een vrij fantastisch nummer inderdaad. Leuk hoe dit topic ook voor ontdekkingen kan zorgen als ze niet per se aan jou getipt zijn.

Oké, ik heb het uitgesteld maar het moet ervan komen, sorry JM </3

Jan Swerts - Schaduwland, tip van Johnny Marr, krijgt een 2,0*.

Als je geen zin hebt om mijn mening over dit album helemaal te lezen, kan die eenvoudig worden samengevat door een memorabel citaat van één van de meest eloquente gebruikers van deze site: Ik begin mijn verhaal alvast met de volgende disclaimer: ik twijfel er geen moment over dat deze muziek authentiek uit het hart van Swerts komt, die me overigens een erg sympathieke man lijkt. Tegelijkertijd is het geluid van Schaduwland als gevolg van de artistieke en muzikale keuzes die hij heeft gemaakt naar mijn mening wel nogal hol en over de top. Dit is extra jammer omdat het album zo veelbelovend begint: de opener waarvan ik te lui ben om de titel op te schrijven is melancholisch in de puurste zin van het woord, ongelooflijk smaakvol ingericht en melodieus erg sterk. Hierna begint echter datgene waar ik het over heb: het instrumentale Iedereen Is in Elkaar aan het Storten, Sara. Iedereen Behalve Jij. is niet alleen het nummer met de meest met pathos vervulde titel van deze plaat (hoewel de competitie sterk is), maar ook muzikaal zo dramatisch aangezet dat het al zijn overtuigingskracht verliest. Swerts brengt een heel arsenaal aan arpeggio spelende strijkers, meerdere blaasinstrumenten en een heus kerkorgel op de proppen in een soort spanningsopbouw naar niets: als het nummer is afgelopen vraag ik me als luisteraar af waar al dat gedoe nou naartoe leidde. Het was gewoon van het begin tot eind heel luid.

Deze wat goedkope bombast is helaas een terugkerend thema op bijna het hele album. Tijdens het luisteren van Schaduwland ben ik erachter gekomen dat om bombast goed te doen, er een omgekeerd evenredig verband moet zijn met muzikale simpelheid. Dit heeft een reden, namelijk dat het zwaar aanzetten van een in de kern nogal simpel liedje alleen de "makkelijkheid" van de compositie uitvergroot. Aan de andere kant kan in een eenvoudige aanpak van een makkelijk liedje het menselijke door de compositie heen schijnen, waardoor het alsnog een grote emotionele waarde kan hebben. Wil je simpel doen, houd het dus klein, en wil je groots doen, doe lekker moeilijk. Swerts is dat duidelijk niet met mij eens, en gooit een heel orkest ertegenaan om een paar minuten hetzelfde motief in een vierakkoordsliedje te begeleiden. In Ze Komen Je Halen, Barbara. laat Swerts goed zien wat ik hiermee bedoel. Hier voegt hij naar het einde van het nummer, gebouwd rondom een op zich erg fraai motief, strijkers toe, die vervolgens niets anders doen dan het meespelen van de twee (heel oncontroversiële) akkoorden en later precies dat motief. Door dit te doen valt plotseling op dat we eigenlijk toch wel met een vrij makkelijke compositie te maken hebben, en verschuift de toon van emotioneel naar sentimenteel. Zelfs aanvankelijk heel aangename ingetogen pianoliedjes worden niet gespaard: Breng Me Thuis, Raf. Red Me. Red Me., gezongen in Swerts' moedertaal, is een mooie verstilde pianoballade totdat zijn orkestvrienden hun intrede doen en het nummer ongelooflijk plat en simpel uitgeleide doen. Het zou allemaal de soundtrack van de nieuwe dramafilm van de regisseur van Verliefd op Ibiza kunnen zijn zeg maar, en de titels van de nummers quotes die in de film gezegd worden.

Hoe korter de titels worden op deze plaat, hoe beter duidelijk wordt waar Swerts naar mijn mening wel erg vaardig in is, namelijk het inzetten van stilte om emotionele kracht bij te zetten. Waar, Marie is compositorisch nog steeds niet supersterk, maar wél erg treffend door zijn minimale aanpak (omgekeerd evenredig verband!) waarin de gebruikte galm en de pauzes tussen de akkoorden voor een vrij ontroerend effect zorgen. De teksten van Swerts zijn voor het eerst op het album semi-verstaanbaar, en het gebrek aan een leger aan strijkers en blazers staat de luisteraar toe om de kleine rillingen in zijn stem te horen. De afsluiter is vervolgens eigenlijk gewoon organische ambient, maar wel erg smaakvol ingericht: bij het galmende pianostukje halverwege het nummer lijkt het even alsof ik naar Stars of the Lid aan het luisteren ben, en dat is zeker een compliment. Het bewijst dat Swerts zeker in staat is om composities te schrijven die treffend zijn persoonlijk leed vertalen, maar dat de manier waarop hij deze composities artistiek en muzikaal vorm geeft te vaak aan het kitscherige grenzen.

Wederom sorry JM, maar ik hoop dat ik de beoordeling wel heb kunnen uitleggen zonder een pretentieuze lul te lijken. Het openingsnummer zal ik zeker wel vaker opzetten, en ik heb weer wat nieuwe dingen geleerd over m'n muzieksmaak, dus bedankt alsnog!

De tipperbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Koenr
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Niels94
4,06* - 12,2 / 03 / 03 - aerobag
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,47* - 10,4 / 03 / 03 - Barney Rubble
3.37* - 10,1 / 03 / 03 - Cervantes
3,03* - 12,1 / 04 / 02 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

4,15* - 08,3 / 02 / 04 - Johnny Marr
3,80* - 15,2 / 04 / 02 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,13* - 09,4 / 03 / 03 - hoi123
3,65* - 14,6 / 04 / 02 - Koenr
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Niels94
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - Cervantes

Mclusky - Mclusky Do Dallas (2002)
Getipt door: aerobag
Genre: Noise rock, post-hardcore

Ook dit zal een vrij korte recensie worden, simpelweg omdat er niet zoveel over te vertellen valt. Gewoon een lekkere rammelrockplaat, dendert vlot door zonder nergens echt te verbazen of te shockeren. Aangenaam luistermateriaal, maar ook niet veel meer dan dat, met één groot hoogtepunt: het wonderschone Fuck This Band. Duidelijk het tot-rust-kom moment van de plaat, en is heel welkom na 6 hypernerveuze schreeuwlelijkerds van liedjes.

Geweldige tekst heeft ie ook, dat Fuck This Band. Kijk maar:

Yeah fuck this band
'Cause their clothes don't fit
But their dancing clowns
Are incredible

en:

Fuck this band
'cause they swear too much
It's an obvious ploy
And irresponsible

en ook:

Fuck this band
Yeah fuck their holes
But if they split up
You're responsible




Komisch albumpie die eerder de draak steekt met zichzelf en het genre. Niet al te serieus nemen dus. En dan is het best aangenaam. Nou ja, het is geen Tenacious D natuurlijk, zei ik met een dikke knipoog. De hoogtepunten zijn duidelijk voor mij: Fuck This Band, To Hell With Good Intentions en Alan Is A Cowboy Killer. De semi-cultclassic Cocksucking Lightsabre Blues vind ik één van de mindere nummers en stoort mij zelfs bij tijden. Het voelt iets te "geforceerd grappig doen" of "kijk ons vieze woordjes gebruiken" aan in mijn oren.

De stem van de zanger is ook niet voor iedereen, dat gekrijs is voor mij maar moeilijk te verteren

Nu, om dit in een score te vertalen... dit scheert geen hoge toppen voor mij. Net aan een voldoende, kun je hiermee leven aerobag? Je hebt me gelukkig al heel wat betere tips gegeven, waarvoor ik je eeuwig dankbaar zal zijn. Kuch Ka Kuch Armand Kuch Kuch Kuch Hammer Kuch Kuch. En met Fuck This Band heb ik toch één nummer overgehouden aan deze tip die ik in de toekomst nog zal beluisteren.

Thx hun x

2,7

Spannend wel of aerobag deze score gaat autoriseren of dat je hem toch nog wat omhoog moet doen.

Haha, no hard feelings hoi123. Je hebt het mooi uitgelegd, en je bent het duidelijk niet eens met Gretz, mezelf en zovele anderen (check dat gemiddelde! ). Mooie recensie!

Het gemiddelde is wel gezakt door jou

Mijn hele dag naar de filistijnen. Ik denk dat ik naar buiten ga om een oud vrouwtje om te douwen.

Bij nader inzien is Amenra toch een 2,7*

Dit Is Een Belangrijke Plaat In Mijn Leven, aerobag.

Net nog eens "Breng Me Thuis, Raf. Red Me. Red Me." opgezet en werd weer helemaal kapot gevloerd, hoe geniaal kan iets zijn man, pffff Besteooit uit België, ook volgens MuMe

Je enthousiasme werkt aanstekelijk, maar wil je in het vervolg wel netjes de scores bijhouden, net als de rest. Ja, dat moet ook bij lage scores

De tipperbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Koenr
4,20* - 12,3 / 03 / 03 - Niels94
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,73* - 14,9 / 04 / 02 - aerobag
3,47* - 10,4 / 03 / 03 - Barney Rubble
3.37* - 10,1 / 03 / 03 - Cervantes
3,03* - 12,1 / 04 / 02 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

3,80* - 15,2 / 04 / 02 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,73* - 14,9 / 04 / 02 - Johnny Marr
3,65* - 14,6 / 04 / 02 - Koenr
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Niels94
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - Cervantes
3,13* - 09,4 / 03 / 03 - hoi123



23 van dit tips gehad, nog 19 te gaan! Daarvoor hebben wij nog 9 dagen. Kom op heren, ik wil aan GrafGantz bewijzen dat wij ons toch echt aan deadlines kunnen houden.

Deadline voor luisteren/becijferen/recenseren: Zondag 5 juli 20:00

Nee, ik snap daar niks van. Ik ben geen intellectueel zoals jullie hé. Moet dat echt?

Ik dacht dat die grapjes over Belgen niet berustte op de waarheid

Je dacht correct.

Steve Reich, Kronos Quartet & Pat Metheny - Different Trains / Electric Counterpoint (1989)
Getipt door: Barney Rubble

Ah Steve Reich, ik moet bekennen: Ik ken eigenlijk maar weinig werk van hem. Van al zijn composities is alleen zijn meest bejubelde ‘Music For 18 Musicans’ mij bekend. Gezien zijn voorliefde voor experimenteel/minimalisme is het wel een artiest die in mijn muzikale straatje zou moeten passen, dus de tip van Luke is een welkome uitnodiging om meer van Reich te ontdekken. Het album bestaat uit twee verschillende composities. De eerste compositie, Different Trains, wordt uitgevoerd door het Kronos Quartet, die ik al had leren kennen vanwege hun werk op de indrukwekkende soundtrack van Requiem For A Dream. Het tweede muziekstuk, Electric Counterpoint, is een uitvoering van gitarist Pat Metheny, die ik toevallig kan van zijn album From This Place uit 2019.

Ik zal er niet om heen draaien, ik ben behoorlijk onder de indruk van dit album. Different Trains is een uitdagend stuk vakmanschap, waarbij een strijkkwartet op een innovatieve wijze samengevoegd wordt met samples van treingeluiden en spraak-opnames uit interviews. Het muziekstuk is sterk verhalend, tijdens de verschillende passages wordt een parallel getrokken tussen de Amerikaanse treinen waar een jonge Steve Reich in rondreisde en de gruwelijke treinreizen richting de concentratie kampen in Europa. De gebruikte spraak-opnames zijn o.a. afkomstig van holocaust-survivors, wat het geheel nog indrukwekkender en (sur)realistischer maakt.

Ik luister mijn tips voor dit topic meestal gefaseerd. Mijn eerste luisterbeurt probeer ik zo blanco mogelijk in te gaan en vervolgens ga ik pas wat achtergrondinformatie op zoeken. Tijdens de eerste luisterbeurt waande ik mij direct op een treinreis en bemerkte ik een sterk verschil in ambiance tussen het meer vrijgevochten eerste stuk en het drukkende tweede deel. De emoties die Reich dus probeert op te roepen, kwamen bij mij al direct binnen. In mijn ogen is dit het bewijs van de kracht van dit stuk, hij weet de boodschap effectief te bezorgen.

Dacht ik al behoorlijk onder de indruk te zijn van de eerste compositie van Reich, blijkt er nog een wonderlijke staaltje muziek op mij te wachten. De repeterende (en daardoor hypnotiserende) high-pitched tonen van Electric Counterpoint doen me al een stuk meer denken aan 18 musicans, maar Pat Metheny levert hier ook nog eens subliem gitaarwerk af. Metheny neemt de ene na de andere gitaarmelodie op en laat deze over elkaar heen rollen tot een prachtig geheel.

Een strijkkwartet omgetoverd tot een voortdravende trein en diens noodlottige passagiers en een Pat Metheny die opspeelt tegen eerder opgenomen gitaarstukken van hemzelf. Het contrast is misschien groot, maar beide stukken zijn o zo geslaagd. Ik was onder de indruk tijdens mijn eerste luisterbeurt en de waardering is alleen maar gegroeid. Soms weet muziek je gewoon bij je lurven te grijpen en dat krijgt dit album voor elkaar, daarom geef ik ook gewoon een:

4,5*

De tipperbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Koenr
4,20* - 12,3 / 03 / 03 - Niels94
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,73* - 14,9 / 04 / 02 - aerobag
3,73* - 14,9 / 04 / 02 - Barney Rubble
3.37* - 10,1 / 03 / 03 - Cervantes
3,03* - 12,1 / 04 / 02 - Johnny Marr

De gebruikerbeoordeling:

3,94* - 19,7 / 05 / 01 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,73* - 14,9 / 04 / 02 - Johnny Marr
3,65* - 14,6 / 04 / 02 - Koenr
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Niels94
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - Cervantes
3,13* - 09,4 / 03 / 03 - hoi123

Tof dat je het zo goed kan waarderen
Eveneens een album dat mij gelijk greep en daarna niet meer losliet.