Fischer-Z - Swimming in Thunderstorms (2019)

Eind zeventiger, begin tachtiger jaren bezorgden de albums Word Salad, Going Deaf for a Living en Red Skies over Paradise Fischer-Z grote populariteit, vooral in Nederland. Een van de hoogtepunten in die tijd vormde het Pinkpop optreden in juni 1981.

Helaas werd kort hierna de stekker eruit getrokken en ging frontman John Watts solo verder. Echter na een jaar of vijf begon hij ook weer, met wisselend succes, onder de naam Fischer-Z albums uit te brengen. Echt terug in de belangstelling raakte Fischer-Z met het vorige, erg goed ontvangen album Building Bridges.

Beluistering van Swimming in Thunderstorms leert dat er eigenlijk weinig veranderd is in de afgelopen tweeënveertig jaar en dat is in dit geval positief bedoeld. Op zijn unieke stem na, die een octaaf lager is geworden en dat tegenwoordig zijn zaken behartigd worden door zoon Eric.

Ook anno 2019 is Watts nog steeds politiek en sociaal geëngageerd, zoals bijvoorbeeld blijkt uit het zeer aanstekelijke The Islamic American. Ook een eigenschap die hij nog steeds niet verleerd is, het schrijven van liedjes, die snel bij hangen.

Maar ook ontbreken fraaie liefdesliedjes niet en liedjes met interessante invalshoeken en onderwerpen. Vooral die laatste groep liedjes maakte Fischer-Z vanaf het begin interessant voor mij. Op het eerste album stonden liedjes als The Worker en Pretty Paracetamol, die ervoor zorgden dat ik instant fan van de groep werd en nog steeds ben.

Bovendien zijn de teksten altijd kernachtig. Dat de band van John Watts met Nederland nog steeds groot is, blijkt wel uit het feit dat Swimming in Thunderstorms in Amsterdam werd opgenomen. Hij verhaalde er onlangs op nostalgische wijze over :

“We recorded the new album at the Schenk Studios in Amsterdam. It has a beautiful natural light, you got lovely views of the water, they have vintage gear and there is a truly relaxed atmosphere. Jan Schenk recorded and then he did the initial mixing with me. Arriving at the studio on a bicycle really sets you up very well for a day's recording. The Netherlands has always been good to me. The first time I came to Amsterdam was 44 years ago as a 20-year-old student with Steve Skolnik in his mini. As you would expect much has changed since then. The modern disadvantage of beautiful capital cities if they are compact and small in area is that they are in danger of becoming international theme parks. The advent of very cheap foreign travel mean cities like Amsterdam can get easily be overrun with tourists on box ticking tours. Back in 1975 the red light district was gloriously seedy and exotic for me. When bands played shows at the Paradiso in the late 70s, they never knew whether their van or its tyres would still be intact when they went back to it after the show! Safe cities have been achieved at the expense of character and excitement - business over experience. Once I was playing soccer with Fischer-Z against the Oor music magazine before our first show at the Melkweg. It was a tough game and I reckon that they slipped in some professionals! I had done so much shouting on the football field that I was a bit concerned about singing later that evening. I also remember the first time that we drove into Amsterdam as professional musicians to do a TV show, also the first time I’ve ever flown business class on an aeroplane - so novel and exciting. It was winter time and there was snow everywhere. When we drove to Hilversum the next day I realised that I’d moved from working in mental hospitals to perform big magic Christmas markets! And I also will never forget performing at the Pinkpop Festival in 1981, because we had come from nowhere to playing half-way up the bill on the biggest festival in Holland in a matter of two years. That performance represented one of the pinnacles of the first era of Fischer-Z”.

Verstokte fans als ik kunnen gerust zijn, Swimming in Thunderstorms behoort tot het beste wat Watts ooit uitbracht.

Fischer-Z live:

06-09 IEPER: Frietrock festival
16-10 HEIST-OP-DEN-BERG: CC Zwaneberg
17-10 VENLO: Grenswerk
18-10 UTRECHT: TivoliVredenburg
19-10 BRUGGE: Cactus Club

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fischer-Z - Swimming In Thunderstorms - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fischer-Z - Swimming In Thunderstorms
Fischer-Z maakte in een ver verleden drie prachtige albums op rij en herhaalt dat kunstje vele jaren later met de release van het geweldige Swimming in Thunderstorms

Na meerdere mislukte comebacks dook de Britse band Fischer-Z vier jaar geleden op met een ijzersterk album. Na een nog wat betere opvolger trekt de band rond John Watts de lijn nu door op het prachtige Swimming in Thunderstorms. Ook op het nieuwe album van de band hoor je weer flarden van het zo herkenbare Fischer-Z geluid uit de late jaren 70 en vroege jaren 80, maar de tijd heeft natuurlijk niet stil gestaan. De stem van John Watts klinkt iets kwetsbaarder, maar zijn pen is nog altijd vlijmscherps. Het nieuwe album bevat een serie geweldige songs, die allemaal net iets anders klinken, maar stuk voor stuk zijn voorzien van de zo bijzondere Fischer Z twist.

Met Word Salad (1979), Going Deaf For A Living (1980) en Red Skies Over Paradise (1981) maakte de Britse band Fischer-Z drie albums die ik schaar onder de betere albums van de late jaren 70 en vroege jaren 80. De band timmerde met name in Nederland stevig aan de weg, maar na drie uitstekende albums was de koek helaas op.

Voorman John Watts, die met zijn uit duizenden herkenbare stem het geluid van Fischer-Z voor een belangrijk deel bepaalde, begon aan een solocarrière, die in artistiek opzicht veelbelovend begon, maar in commercieel opzicht compleet mislukte.

Pogingen om Fischer-Z nieuw leven in te blazen mislukten keer op keer, tot de band in 2015 opdook met het uitstekende This Is My Universe, dat wel weer in de buurt kwam van de eerste drie albums van de Britse band. Het kunstje werd herhaald op het twee jaar geleden verschenen Building Bridges, dat nog net wat overtuigender was dan zijn voorganger. Met Swimming In Thunderstorms voltooit de band rond John Watts nu de tweede serie van drie uitstekende Fischer-Z albums.

Ook op Swimming In Thunderstorms horen we weer het typische Fischer-Z geluid en het is een geluid dat de tand des tijd uitstekend heeft doorstaan. Natuurlijk is er flink wat veranderd sinds de vroege jaren 80. John Watts haalt de hoogste noten niet meer zo makkelijk als een aantal decennia geleden en zingt hierdoor net wat lager dan in de jonge jaren van de band, overigens zonder zijn zo karakteristieke geluid te verliezen.

Wat verder is gebleven is de grote variëteit. Het knappe van Word Salad, Going Deaf For A Living en Red Skies Over Paradise was dat de band in iedere song weer anders klonk en dat geldt misschien nog wel in sterkere mate voor de laatste drie albums van de band. John Watts is altijd een groot songwriter geweest en is het kunstje nog niet verleerd. Swimming In Thunderstorms staat vol tijdloze popsongs en het zijn stuk voor stuk popsongs waarin John Watts zijn kunsten als songwriter etaleert. De Britse muzikant citeert veelvuldig uit de rijke historie van de popmuziek, maar voegt ook een bijzondere twist toe aan zijn songs. In zijn teksten is John Watts nog steeds vlijmscherp en worden niet alleen prachtige verhalen verteld, maar ook misstanden aan de kaak gesteld, wat de songs op Swimming In Thunderstorms voorziet van urgentie.

Op het nieuwe album werkt John Watts met een wat grotere band, waardoor een wat voller maar ook hechter geluid is te horen. Swimming In Thunderstorms bevalt me daarom nog net wat beter dan zijn twee voorgangers en behoort in het oeuvre van Fischer-Z tot de allerbeste albums. John Watts schreef maar liefst 14 songs voor zijn nieuwe album en zwakke songs zitten er niet tussen. Op Swimming In Thunderstorms is er relatief veel ruimte voor meer ingetogen songs, waarin de John Watts prachtig kwetsbaar klinkt, maar ook de flirts met pop en reggae die altijd deel hebben gemaakt van het geluid van Fischer-Z zijn op het nieuwe album te horen.

Fischer-Z was dankzij drie klassiekers lange tijd een mooie herinnering uit het verleden, maar met This Is My Universe, Building Bridges en Swimming in Thunderstorms staan er nu drie albums tegenover die er niet voor onderdoen en hopelijk zit er dit keer wel meer in het vat. Tot het zover is valt er genoeg te ontdekken op het werkelijk prachtige Swimming In Thunderstorms. Erwin Zijleman

Met een hoes in dezelfde tekenstijl als voorganger Building Bridges nam ik aan dat dit album van Fischer-Z in hetzelfde stramien zou klinken. Fout.

Op Swimming in Thunderstorms scheuren de gitaren veel minder, al is de boel vérre van ingekakt. Het is een beetje als Watts variant op het album Night and Day van Joe Jackson; in Watts' geval was Building Bridges de luidruchtige dagkant en deze opvolger vertegenwoordigt de ingetogener avond- en nacht.
Fischer-Z is al sinds 1987 in feite één van de soloprojecten van zanger en gitarist John Watts; de bezetting wil nogal eens wisselen. Hier is de Britse groep in een internationale bezetting met naast toetsenist Adrien Rodes en bassist David Purdye de Duitse gitarist Marian Menge en de Kroatische drummer Siniša Banović.

Beste nummers zijn voor mij het waveachtige openingsnummer Big Wide World met ijle toetsen, melancholieke The Heaven Injection waarin Watts' stem zo mooi hees klinkt en hij in het refrein de hoogte ingaat, Films with Happy Endings is uptempo en kent diezelfde weemoed, Stolen met zijn reggae en Prime met zijn Afrikaanse swing en het langzame titelnummer.
Het is meer dan een groepsalbum: op No Bohemia zorgen enkele gastmusici voor een compleet andere sfeer met onder andere accordeon en trompet; Cardboard Street kent zelfs een brassband in kerstsfeer.

Op Swimming in Thunderstorms horen we de ingetogener kant van John Watts; liever hoor ik het tumult van de voorganger, wat niet wegneemt dat dit gewoon een fijn album is.