John Handy - Recorded Live at the Monterey Jazz Festival (1966)

Wat een prachtig album, Waarom heb ik dit niet eerder geluistert?! Blindelings aangekocht voor 16 euro, welja Spanish Lady is al voor elke minuut het dubbele waard. 2 Erg lange en erg leuke composities, het eerste is echt een hele reis, voelt ook zo aan, fantastische sound. Die 2de vliegt voorbij en wat een momenten van geniaal speelwerk je beleefd Echt ongelooflijk goed. Een Alto Sax, een Viool, Bas en Drum Geniale combinatie! John Handy speelt echt fantastische stukken, die viool erbij is gewoon subliem en perfect, drummer en bas sluiten mooi aan. Zeker en vast een Jazz-aanrader, er stond in mijn boekje van dit album dat dit een van de 100 Beste Jazz-platen ooit is, en dat voor een Live-Cd Opmerkelijk lijkt me. Ik snap niet waarom, maar zelfs zonder John Handy te kennen was ik nieuwsgierig naar hem.

4,5* maar dat kan nog stijgen, zal het ook wel, ik gaf daarnet 5* maar wil nog eerst beter leren kennen.

Idd een prachtig album Easy....je hebt geluk gehad, de jazzgoden zijn met je

Weer een voorbeeld van een prachtig jazzalbum dat enigszins vergeten lijkt te zijn. Leuk dat jij het dan (her)ontdekt en het weer uit de vergetelheid weet te halen...toch?

Een van de '100 Beste Jazz-albums ooit' stond er in mijn boekje op het plastieken omhulsel. Nou voor mij hebben ze allesinds 1 '0' teveel gedrukt, ik ben echt gek van deze plaat, John Handy op de Alto Sax en Michael White met de viool is gewoon het Jazz-duo naar mijn mening, nog een pianist erbij en dit was compleet geniaal geweest maar tegelijkertijd besef ik dat die er niet echt bij moest, alleen vind ik piano wel ongelooflijk mooi. De drummer, bassist en gitarist doen ook erg goed mee in orkest en solo laten ze ook goede stukken horen. Zal wel aan mij persoonlijk liggen neem ik aan dat ik dit zo sterk vind maar toch ben ik stiekem benieuwd wat de rest van jullie van deze plaat gaan vinden. If Only We Know is 27min topkwaliteit en Handy's stukken zijn echt verbazend sterk vind ik, Spanish Lady tot op de allerlaatste seconde adembenend mooi. Kan zijn dat ik overdrijf maarja zo ben ik nu eenmaal van karakter.

*****

Echt een heerlijk plaatje, Dardan. 4/5

Bij Jazz Album vd week had ik al geschreven:



Het eerste nummer vind ik minder. Het komt wel erg langzaam op gang (mn ook bassolo saai). Vanaf dat de volledige bezetting meedoet vind ik het beter. Maar Spanish Lady pakt me toch stukken meer. De saxsolo op 15-17 min is een feest, en van de drums kan ik ook echt genieten.


Voor de kopers: ik zag dat het album onlangs als 'nieuw' stond bij BOL voor 15 euro nogwat (release 2007).

Ik vind If Only We Know leuker. Lekker rustig, beetje hypnotiserend. Echt wel leuk. Voorlopig geef ik er 3,5* aan...

Ik blijf dit een topplaat vinden, ik twijfel nog of de 5* echt moet, maar ik hou het voor nu zo, 2 uiterst vette composities. Welke me meer bevalt kan ik echt niet zeggen, ik ga miss ooit es verlagen maar voor nu zeker en vast niet, ik weet ook wel zo ongeveer dat ik de enige wordt met dit op 5* en zo goed vindt, maarja muziek is en blijft persoonlijk en dat maakt het zo interessant. Ik wil alvast alle mensen bedanken voor het luisteren en alles. Het feit dat dit dan nog eens Live-plaat is en de composities van de eerste keer goed moesten zijn (want ze staan op geen enkele andere Cd dacht ik) vind ik gewoon geweldig, geen Alternative Takes en dergelijke. Pure Jazz, een optreden als dit moet een hele belevenis geweest zijn in die tijd. Vooral omdat dit ook kan tellen als een regulier album, zelfde geval bij Keith Jarret - The Köln Concert.

Ik weet eigenlijk nog niet echt wat ik van dit album moet vinden. If Only We Know is wel een heerlijk nummer om naar te luisteren, maar op den duur is het toch te saai en weinig spannend, helaas. Spanisch Lady daarentegen is juist wel spannend en al helemaal niet saai, gelukkig. Daarbij komt ook nog ten goede van het album dat de nummers wel een eenheid vormen, heeft die Handy dat toch nog goed in elkaar gesmeden.

Zoals ik al zei, weet ik nog niet wat ik een passende beoordeling voor dit album vind, maar die volgt binnenkort, uiteraard.

Ik heb hem nu 3 keer geluisterd, en wat me vooral opvalt is hoe ik beide nummers naar het einde toe sterker vind worden. Die kale solo's in het begin van het eerste nummer hoevel voor mij niet zo nodig, maar na een minuutje of 10 zit ik er echt lekker in en vind ik het heel mooi.

Met het tweede nummer had ik ongeveer hetzelfde idee, alsof ze als het ware even in moeten komen ofzo.

Cijfer wordt een nette 4

Okee, het jazz album van de week. Ik had werkelijk nog nooit van John Handy gehoord. Een eerste luisterbeurt liet een zeer positieve indruk achter. Echter bij de tweede begonnen een paar zaken op te vallen die me minder bevielen, maar eigenlijk alleen op If Only We Knew. De structuur van dat nummer bevalt me niet zo, het komt wel erg langzaam op gang met al die solo's aan het begin (waaronder een bassolo, die me meestal koud laten, zo ook hier). Als eenmaal de hele band invalt is het wel genieten geblazen. Erg goed samenspel, en de viool mag wat mij betreft veel vaker in jazz voorkomen. Dit nivo zet zich voort in Spanish Lady, wat ondanks de speelduur veel compacter lijkt. Erg fijne gitaar ook. Al met al een leuke ontdekking die ik voor nu 4* waard vind.

Ik ben kennelijk dan een van de weinige die het eerste nummer wel de volle 27 minuten goed vind, mooie geduldige spanningsopbouw om uit te monden in een heerlijk einde. Mijn favoriete jazz-track denk ik wel.

Het eerste nummer vind ik inderdaad ook pas vanaf een minuut of 6 interessant worden. Het tweede nummer vind ik echter over de hele lengte goed. De volledige plaat is voor mij als leek heel erg te pruimen, sijpelt zelfs gemakkelijker binnen dan bijvoorbeeld een John Coltrane, waarbij ik niet de bedoeling heb ze te vergeklijken, het aantal jazz platen dat ik ken is gewoon erg beperkt. Ik vind trouwens ook dat het pas laat opvalt dat dit een live album is, als de applaus opveert wordt dat pas duidelijk. Wat ik trouwens als pluntpunt aanschouw, geeft weer hoe bedreven deze muzikanten waren met hun instrumenten en dat de opnameapparatuur ook al best goed was.

Ik ben het met basketballerke eens, ik vind het eerste zelfs beter dan het tweede, dit kan ik soms niet meer volgen. Dit kan natuurlijk ook komen doordat ik nog niet veel gewend ben

Ik ben ook erg gecharmeerd van het eerste nummer. De rust en de ruimte bevalt me wel. Op het gemak opbouwen om vervolgens met z'n allen op pad te gaan. Spel van Handy is heel zuiver en lyrisch en ook de bassolo is prima en creatief (maar misschien kan ik bassolo's beter pruimen omdat ik zelf bas speel).

Spanish Lady trekt veel sneller van leer. De solo's van de viool en de gitaar duren mij net een tikkie te lang, maar als dan rond de dertien of veertien minuten het ineens inéén valt met het rustige Spaanse middenstuk is het wel zeer fraai. Daarna weer gas er op.

De toevoeging van de viool is op bepaalde punten echt een ontzettende meerwaarde, maar er zijn voor mij even zoveel momenten dat ik gehad heb met dat ding, dan gaat het teveel zagen.

Al met al een concert dat ik graag had bijgewoond. Dan was het zeker in mijn toplijstje van concertbezoeken gekomen. Zo'n moment dat een tijdmachine welkom is... Ik vind beide tracks net even te lang duren, waardoor mijn aandacht verslapt. Kortom zeer fraai, maar niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt na de lofzang van Eazefan. Gewoon een lekker jazzalbum. Hangt ergens tussen de 3,5 en de 4.

Lang leve het jazz-album van de week! Eazyfan is geslaagd in zijn doel, want voor mij John Handy een openbaring!
Het eerste nummer zou men enigzins conventioneel kunnen noemen: alle partijen spelen hun solo, er is ruimte voor verschillende ideëen die door alle musici afzonderlijk worden uitgewerkt. Het tweede nummer slaagt er net niet in me volledig over de streep te trekken: het geluid verdrinkt soms in de vele noten, maar misschien heeft dat alles met gewenning te maken.
In elk geval een goeie jazzplaat die de komende dagen meermaals in mijn cd-speler zal geslingerd worden - daar ben ik van overtuigd.

Ik ben trouwens erg nieuwsgierig geworden naar dat 3e nummer, weet iemand hoe dat klinkt?

Ja dat weet ik, dat 3de nummer is wel minder sterk nummer vind ik, compleet anders en hoort niet bij het originele optreden. Die track staat origineel op deze Cd.

Ik ben erg blij dat het album bij jullie in de smaak valt. Ik vind beide tracks geniaal, daarom ook dikke 5*. Die gaat misschien nog omlaag maar ik vrees toch van niet. Eenzame 5* van mij maar meer dan terechte vind ik persoonlijk.

Een mooi vergeten pareltje waar je de aandacht op hebt weten te vestigen, eazyfan.
Vooral het eerste nummer is voor mij een duidelijk geval van "less is more". Een geweldig ruimtelijke compositie, waarin de verschillende solostukken eigenlijk perfect opbouwen naar een climax. Ik ben onder andere zeer gecharmeerd van de bijna prevelende bassolo met de subtiel invallende gitaar na zo'n 11 minuten.
Wat verder natuurlijk opvalt is de in jazz niet heel gebruikelijke instrumentatie met viool en gitaar erin. Dit geeft de muziek een fijn zigeunerrandje wat me toch erg bevalt.
Ook het tweede stuk op deze plaat is goed te pruimen en contrasteert door het veel hogere tempo mooi met de eerste helft. Virtuoos spel en het doet bij tijd en wijle zelfs aan een soort fusion avant la lettre denken.

Het kraakheldere geluid, zeker voor een live-plaat, en de sublieme instrumentbeheersing maken dit tot een bijzonder aangename luisterervaring. Daar kan menig hedendaagse liveact nog altijd een dikke punt aan zuigen.

Een ruime 4 sterren.

Net ook eens de 23 minuten-versie beluisterd van de bonustrack 'Tears of Ole Miss (Anatomy of a Riot)', en zoals eazyfan reeds aangaf hoorde die niet echt thuis op deze plaat, zeker niet met de toevoeging van de vibrafoon en het wegvallen van de viool die dit optreden zo kenmerkend maakt. Mijn versie stamt trouwens uit '67, en ook muzikaal zet John Handy op 'New View!' (daar komt die track vandaan) al grotere stappen. Dit is conventioneler, en ook stukken beter. Maar goed, de 31 minuten versie recenseer ik misschien later nog - en verschilt waarschijnlijk ook hevig van de versie die ik hoorde. Een stukje irrelevante tekst van mijnentwege dus, waarvoor mijn excuses.

In elk geval ken ik de rest van de plaat intussen ook al een stukje beter: Handy opent 'If Only We Knew' zeer gevoelig, waardoor de nogal droge bassolo eerder uit de toom valt (sorry HammerHead). De gitaar bouwt het geheel weer langzaam op en de viool mondt uit in een wervelende lijn, waar Handy nogmaals perfect op aanvult. Blijft een meesterwerkje, die opener.
Met 'Sapnish Lady' ligt het nog steeds iets moeilijker: om echt diep op de zaken in te gaan zal ik hem nog meermaals moeten luisteren, want momenteel verlies ik soms totaal mijn draad in ontstuimige improvisaties die totaal breken met het (rationeel) uitgebalanceerde 'If Only We Knew'. Maar misschien is dat contrast juist het mooie aan deze concertregistratie?

Spanish Lady bevalt mij miss ook een klein beetje beter maar ik durf niks met zekerheid te zeggen. Om beide composities te beoordelen:
1. If Only We Knew (4,75*)
2. Spanish Lady (5*)

If Only We Knew is eigenlijk een van de weinige lange composities die ik echt van begin tot einde gewoonweg geniaal vind, het leukste eraan is ook vind ik dat het gewoon niet verveeld. John Handy's Solo in het begin is gewoon adembenemend mooi en sterk gespeeld. (Erg professioneel vind ik). Elk bandlid laat van zich horen en dat vind ik vooral uiterst fijn aan die track, naar het einde toe tonen ze dan wel hoe sterk ze samen wel niet zijn.

Spanish Lady is dan één en al geniaal samenspel, Handy en de Violist laten echt van zich horen in die track, echt stukken waarbij ik gewoon vergeet dat ik nog iets te doen heb: ik raak gewoon verloren in die prachtige sound. Als Handy er dan later weer inkomt en ze allemaal samen beginnen is het genieten geblazen tot de allerlaatste seconde als hij daar eindigt met zijn lang stuk. Gewoon een Jazz-compositie om gek van te worden, te sterk om te gaan uitleggen, gewoon luisteren!

Komt erop neer dat ik beide composities gewoon erg erg goed vind,ik kan niet echt zeggen dat de ene zwaar onderdoet voor de andere alleen gaat me voorkeur wel naar Spanish Lady, maar die andere zorgt dat ook voor wat verschil, ene is lekker rustig en dat 27min lang, andere is stuk krachtiger 19min lang.

5*

Ik weet het nog niet echt met dit 1e jazzalbum van de week. De ene als ik het luister pakt het me volkomen en geniet ik elke seconde. Een andere keer vind het ik het hoogstens irritant en weet het me totaal niet te boeien. Lastig.

Soms duurt het ook gewoon te lang voor mij. Spanish Lady vind ik by the way wel altijd beter als If Only We Knew.

Ik hou het voor nu op 3 sterren. Maar verandering zal er zeker plaatsvinden.

Hiep hiep voor Eazyfan, want deze plaat vormt een welkome aanvulling in mijn voorzichtig groeiende stapeltje jazz-cd's!
Wat mij zo bevalt aan dit album is de afwisseling, sowieso al als je beide nummers vergelijkt.
Verder vind ik de combinatie van de gebruikte instrumenten erg sterk, juist omdat je dit niet vaak tegenkomt.
In tegenstelling tot sommige andere mensen vind ik beide nummers erg goed, al ben ik alleen nog niet zo kapot van het stukje bas-solo.
De soms oosters aandoende elementen in Spanish lady en het lekkere gitaarspel geven het geheel voor mij nog extra glans.
Stemmen doe ik (nog) niet, vind ik op dit moment wat lastig als jazz-leek.
En nu? Snel op zoek naar meer moois (hoop ik) van deze man!

Aardig plaatje.
Jammer dat er zulke lange solo solo's gedaan worden (voegt in mijn beleving niets toe), plaat bloeit op als de band samen speelt, het klikt behoorlijk tussen de mannen.

Mmm vreemd, wel al lang geleden gestemd, maar nog geen woord aan gespendeerd... En dat terwijl ik het tot nu toe het beste Jazz Album Van De Week vind! Ik sluit me aan bij de voorkeuren van Basketballerke en Wouter8. 'If Only We Knew' is mijn favoriet. Het langzame begin stoort mij helemaal niet, vind het juist heerlijk om er zo in te komen. Uiteraard val ik het meest voor de altsax van Handy zelf, maar ook de rest van de bezetting kan me erg bekoren. Zelfs de viool, die me normaal gesproken toch echt rode vlekken in m'n nek kan bezorgen. Het mooiste moment van 'If Only We Knew' vind ik het binnendruppelen van Jerry Hahn op gitaar zo rond de elfde minuut ofzo. Dan kan het luisterfeest echt beginnen.

'Spanish Lady' vind ik persoonlijk minder, maar nog steeds fabuleus.

4,5 *

Ik ga bij nader inhoren toch naar de vijf sterren. Deze plaat brengt me inmiddels in verrukking, van begin tot eind. Nouja, op een enkele tien seconden in Spanish Lady na dan.

Mag ik Dardan ff bedanken voor dit meesterwerk?

Mag ik jou eventjes bedanken voor het luisteren en de mooie beoordeling?
Geen dank nodig wat mij betreft, jij bent hier de bedankte .

Laat ik me aansluiten bij Teun Maar potverdrie, wat een spelplezier. Wat een spelplezier

Laat ik Dardan ook maar 'ns danken

Wat geniet ik na al die tijd nog van dit album zég, hoe ben ik dit album alweer tegen gekomen? - Dankzij Allmusic.com, dus nogmaals bedankt Die site kan soms wonderen verrichten, weliswaar bij Coltrane deze naam zien staan, op de voornaam na leken me die 2 erg weinig gemeen te hebben, ook allebei grote Impulse!-artiesten al is de Columbia-periode van deze man bij vlaggen interessanter om te luisteren. Maar goed, wat betreft dit album, toen ik van het bestaan ervan afwist moest ik dit hebben; een of andere vreemde aantrekkingskracht lokte me tot het luisteren van dit werkje, voor 16 eurotjes dan eens de eerste aankoop gedaan in Ramboux (Jazzwinkel in Brugge) en jawel! Nog steeds zo die 2 briefjes en die ene munt méér dan waard. Je hoeft nog maar de amazon-pagina open te slaan bij dit album; toch kan ik geen enkel lovend woordje over dit album tegenspreken, mede als liefhebber natuurlijk - .

- “It’s an exciting group and one that will make Jazz history”
John Handy, op zijn minst vind ik deze man een virtuoos en eentje die naast andere bekendere namen mag staan, die lange solo's en effecten uit de Alt Sax blijven een bewijs van zijn ongelooflijk talent, jammer dat hij dan later voor het geld ging en wat commerciëler werd. Maar op dit album, aangevuld door 4 schitterende zijmannen waaronder violist Michael White toont hij wat hij in zijn mars heeft, de cohesiekracht tussen deze artiesten is die van het sterkste karakter. En juist die groep brengt hier 2 prachtstukken naar voor, die allebei een Grammy-nominatie kregen; het mooie diepdroevige 'If Only We Knew' voor 'Beste Jazzcompositie', het spannende en ongelooflijk goed afsluitende 'Spanish Lady' voor 'Beste Jazz-performance', en ik kan deze nominaties alleen maar beamen. Beide topnummers waar veel over te vertellen valt, maar gewoon luisteren en zelf ervaren lijkt me toch gewoon het beste. Ik weet alleen dat ze afzonderlijk me keer op keer weten te raken, zo vaak geluisterd dat je bijna elke noot aanvoelt voor hij er is, dan pas is muziek extra fijn. Het blijft een intense luisterervaring, keer op keer en dan weer…

Maar toch, als ik dit album bekijk voel ik iets niet dat ik wel heb bij andere 5* Jazzalbums. Het mist op zich niks, maar de ***** die ik het gaf vind ik bij nader inzien, of toch althans momenteel een halfje teveel van het goede. Het niveau kan haast niet hoger voor gelijkaardige Jazz, later zal ik me nog eens het hoofd breken over dit album. Met veel pijn in het hart, al is wat ik nu geef toch ook een mooi cijfer natuurlijk -

Een waar luistergenot en zeker iets dat je eens moet geprobeerd hebben als Jazz-liefhebber.

Daar ben ik intussen zowat van overtuigd geraakt: het rustige en melodische dat 'If Only We Knew' in zich draagt heeft met het zwoele en wispelturige 'Spanish Lady' een perfecte tegenhanger!
Jammer wel van de bonustrack die mijns inziens geweldig opent en vervolgens totaal inzakt: het onevenwicht dat 'Tears of Ole Miss' in het album zaait zit ook verankert in het nummer zelf, zo zou men kunnen zeggen. Wie volgt nog?

Huh, ik heb vrijdag de LP versie binnengekregen, en daar staat de tracklist net omgedraaid.