John Handy - Recorded Live at the Monterey Jazz Festival (1966)

Een mooi vergeten pareltje waar je de aandacht op hebt weten te vestigen, eazyfan.
Vooral het eerste nummer is voor mij een duidelijk geval van "less is more". Een geweldig ruimtelijke compositie, waarin de verschillende solostukken eigenlijk perfect opbouwen naar een climax. Ik ben onder andere zeer gecharmeerd van de bijna prevelende bassolo met de subtiel invallende gitaar na zo'n 11 minuten.
Wat verder natuurlijk opvalt is de in jazz niet heel gebruikelijke instrumentatie met viool en gitaar erin. Dit geeft de muziek een fijn zigeunerrandje wat me toch erg bevalt.
Ook het tweede stuk op deze plaat is goed te pruimen en contrasteert door het veel hogere tempo mooi met de eerste helft. Virtuoos spel en het doet bij tijd en wijle zelfs aan een soort fusion avant la lettre denken.

Het kraakheldere geluid, zeker voor een live-plaat, en de sublieme instrumentbeheersing maken dit tot een bijzonder aangename luisterervaring. Daar kan menig hedendaagse liveact nog altijd een dikke punt aan zuigen.

Een ruime 4 sterren.

Ik weet het nog niet echt met dit 1e jazzalbum van de week. De ene als ik het luister pakt het me volkomen en geniet ik elke seconde. Een andere keer vind het ik het hoogstens irritant en weet het me totaal niet te boeien. Lastig.

Soms duurt het ook gewoon te lang voor mij. Spanish Lady vind ik by the way wel altijd beter als If Only We Knew.

Ik hou het voor nu op 3 sterren. Maar verandering zal er zeker plaatsvinden.