menu

black midi - Schlagenheim (2019)

mijn stem
3,79 (95)
95 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Rough Trade

  1. 953 (5:21)
  2. Speedway (3:18)
  3. Reggae (3:29)
  4. Near DT, MI (2:20)
  5. Western (8:08)
  6. Of Schlagenheim (6:25)
  7. Bmbmbm (4:57)
  8. Years Ago (2:35)
  9. Ducter (6:42)
totale tijdsduur: 43:15
zoeken in:
avatar van Rvdz
4,0
geplaatst:
953 is voorlopig mijn nummer van het jaar.

avatar van Don Cappuccino
4,5
geplaatst:
Believe the hype, mensen, believe the hype. Al sinds deze video en de KEXP-sessie keek ik ontzettend hard naar dit album uit.

Deze gasten zijn negentien/twintig, bestaan amper twee jaar als band, komen van de BRIT School (een prestigieuze kunstopleiding in het Verenigd Koninkrijk) en kregen het in hun korte bestaan voor elkaar om als begeleidingsband van niemand minder dan Damo Suzuki (de legendarische zanger van Can) tijdens een improvisatie te fungeren. Drummer Morgan Simpson won de Young Drummer of the Year-contest in 2014. Simpson speelt echt gruwelijk complexe zaken op deze plaat (denk aan het spel van Thomas Pridgen op The Bedlam in Goliath van The Mars Volta), het is echt de motor van black midi die de krankzinnigheid van de overige muzikanten voedt. Vaak wordt gezegd dat bands die van muziekopleidingen afkomen vaak iets hebben dat heel geijkt en gestroomlijnd is en dat klopt grotendeels ook wel. Deze band lijkt deze veronderstellingen volledig in de prullenbak te gooien.

Schlagenheim is een van de sterkste debuutalbums die ik in jaren heb gehoord. black midi klinkt als honderd verschillende bands, maar tegelijkertijd klinkt er niemand als black midi. Het gezelschap klinkt alsof ze de experimentele rockgeschiedenis voor ze hebben geabsorbeerd, dit ingenieus hebben verwerkt en volledig hun eigen draai eraan hebben gegeven. Er spoken zo belachelijk veel referenties door mijn hoofd tijdens het beluisteren van dit album, maar een kleine greep: King Crimson, Van Der Graaf Generator, Can, Talking Heads, Minutemen, This Heat, Battles, Don Caballero, Gang of Four, Frank Zappa, Captain Beefheart, Slint, Primus, Public Image Ltd., Pere Ubu, Boredoms. Zo'n band die super-ingewikkelde dingen speelt, maar binnen de schijnbaar willekeurige chaos schuilen zeer catchy songs die in je hoofd blijven hangen. Alle nummers van de KEXP-sessie staan namelijk op deze plaat en het was een feest van herkenning voor mij. Er is een zeer goed uitgestippelde method to the madness.

black midi geeft al aan dat ze over twee jaar volledig anders zullen klinken. Tijdens de album release party van Schlagenheim speelde de band geen materiaal van de plaat, maar bracht een improvisatieset. Deze eigenzinnigheid is geen interessant-doenerij. Alleen interessant-doenerij zou niet zo'n verbazingwekkende plaat als Schlagenheim brengen. Wat een debuut! De 5* deel ik pas uit als een plaat zich op de lange termijn heeft bewezen, maar als er één plaat is dit jaar die daarvoor in aanmerking komt is het Schlagenheim wel.

avatar van VladTheImpaler
4,5
geplaatst:
Grappig dat je al lang uitkijkt naar dit debuut terwijl er zo lang nog maar weinig bekend was over de band. De buzz die al sinds vorig jaar rond de band hangt, word met dit debuut gerechtvaardigd. Het is bijna niet te omschrijven wat je hoort, het schiet echt alle kanten op. Black Midi klinkt zoals geen enkele andere band (die ik ken). Een geweldig album om de komende tijd beter te ontdekken.

Ohja, en welke band wil er nou niet zo'n drummer!

avatar van Lura
4,0
geplaatst:
Deze interessante band is volgende maand gratis te zien op het Valkhof Festival in Nijmegen.

Het album kreeg trouwens een uiterst lovende recensie in de laatste editie van Popmagazine Heaven.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
geplaatst:
Eerste beluistering valt goed.

Veel Post-Punk (eerder dan Noise afgezien van Bmbmbm), Experiment, spelen met hard/zacht, Art Rock, Math Rock en een goede drummer. De zanger heeft wel een minder gangbare stem / stijl van zingen. Daar hoor ik ook overeenkomsten in met Sex Pistols / P.I.L. voorman John Lydon.

De intro van Western doet denken aan Lou Reed....ook de licht jankende gitaren omstreeks de 5e minuut en wat volgt doen aan hem denken. De rest dan weer niet / veel minder.

Volgens Last.fm / Spotify voor de fans van: Drahla, N0V3L, Crack Cloud, Snapped Ankles en Deerhoof

avatar van robbizzel
geplaatst:
Muziek is fantastisch, echt super jammer van de verschrikkelijke zang, ik kom er niet in helaas...

IsAllGoodMan
geplaatst:
Op Speedway, Western en Of Schlagenheim na hadden ze de hele bliksemse boel na opname maar beter weg kunnen flikkeren. En die ‘zanger’ met een schop onder z’n kont er achteraan. In geen jaren zoiets slechts gehoord – ik luister nog liever een hele avond naar Vogongedichten.

Maar eh, ieder zijn meug hoor.

avatar van VladTheImpaler
4,5
geplaatst:
Die laatste extra versnelling in 953

avatar van erwinz
4,5
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: black midi - Schlagenheim - dekrentenuitdepop.blogspot.com

black midi - Schlagenheim
Het debuut van black midi wordt momenteel de hemel in geprezen en daar valt echt niets, maar dan ook echt helemaal niets op af te dingen

Ik was wel weer eens toe aan een debuut dat in 45 minuten je hele wereld op zijn kop zet, maar zulke debuten zijn helaas schaars. De uit Londen afkomstige band black midi heeft met Schlagenheim echter zo’n debuut gemaakt. De band uit Londen springt op haar debuut 45 minuten lang van de hak op tak en sleept er zoveel invloeden bij dat het je in eerste instantie duizelt. Al snel valt echter alles op zijn plaats en smeedt black midi een aantal decennia rockmuziek aan elkaar in een geluid dat 1001 associaties oproept, maar tegelijkertijd volkomen uniek klinkt. Het ene moment neemt de band je mee terug naar de vroege jaren 70, het volgende moment word je met flinke kracht het heden in geslingerd. Het klinkt niet alleen fascinerend, maar wordt ook zo verbluffend goed gespeeld dat je bijna van magie mag spreken.

De Britse muziekpers komt al weken superlatieven tekort bij het binnenhalen van het debuut van de Britse band black midi en de muziekpers in Europa en de Verenigde Staten volgt dit voorbeeld inmiddels met minstens evenveel enthousiasme.

De band uit Londen wordt hier en daar al uitgeroepen tot de sensatie van 2019 of een veel langere periode, terwijl de verering van de band alle kenmerken van een zorgvuldig gecreëerde hype begint te vertonen.

Bij (Britse) hypes ben ik altijd op mijn hoede, maar direct bij eerste beluistering van Schlagenheim kon ik alleen maar meegaan in het enthousiasme van de Britse muziekpers en hun buitenlandse collega’s.

black midi is zoals gezegd een band uit Londen en het is een band waarvan de gemiddelde leeftijd rond de 20 ligt. Jonge honden dus, maar black midi maakt op haar debuut zeker niet de muziek die je van een stel jonge honden verwacht. Schlagenheim is een complex en experimenteel album en het is bovendien een album dat met geen mogelijkheid in een hokje is te duwen.

Het tot dusver meest gebruikte hokje is waarschijnlijk het hokje mathrock, maar dat is er een die mij eerlijk gezegd maar heel weinig zegt en ook niet erg aantrekkelijk in de oren klinkt. Als ik luister naar het debuut van black midi hoor ik in eerste instantie vooral folk en progrock, maar als ik wat langer luister hoor ik ook Krautrock, funk, postpunk, postrock, psychedelica en nog veel meer.

black midi maakt niet alleen muziek die zich niet of nauwelijks in een hokje laat duwen, maar het is ook nog eens muziek die zich lastig of onmogelijk laat vergelijken met de muziek van anderen. Er zijn voor zover ik weet geen andere bands die klinken als black midi, maar dat betekent niet dat er geen hoorbare invloeden opduiken op het debuut van de band uit Londen. Integendeel zelfs. Bij beluistering van Schlagenheim duikt een waslijst aan namen op en deze lijkt bij herhaalde beluistering alleen maar te groeien.

Uit de jaren 70 komen avontuurlijke en experimentele progrock bands als King Crimson en Van der Graaf Generator en ook een beetje Genesis in haar jonge jaren voorbij, maar ik hoor ook regelmatig iets van Talking Heads, iets van Slint of iets van Sonic Youth en kan deze lijst inmiddels aanvullen met de namen van The Fall, Wire, Can, Pere Ubu en Devo. En zo kan ik nog wel even doorgaan en mogelijk zelfs deze hele recensie vullen met namen die opduiken bij beluistering bij het debuut van black midi.

Dat de band bestaat uit een stel jonge honden hoor je wanneer de band stevig tekeer gaat en de noten vol energie uit de speakers laat komen, maar black midi durft ook prachtig gas terug te nemen en verrast dan met bezwerend werk dat mij vooral herinnert aan muziek uit vervlogen tijden.

Voor een stel jonge honden bestaat de band uit zeer getalenteerde muzikanten. Het gitaarwerk op Schlagenheim is vaak onnavolgbaar en varieert van experimenteel, tot hard tot funky, maar de meeste bewondering wordt toch afgedwongen door de piepjonge drummer van de band, die de meest complexe ritmes uit zijn handen en voeten laat komen.

De muziek van black midi is een vat vol tegenstrijdigheden, dat zich met de lichtsnelheid verplaatst door genres en de tijd. Soms springt de band uit Londen zo snel van de hak op de tak dat het je duizelt, maar zeker na enige gewenning zit je alleen maar op het puntje van je stoel, om maar niets te hoeven missen van het geweldige debuut van black midi.

Het nadeel van een album als Schlagenheim is dat het zo moeilijk te beschrijven is dat een recensie mogelijk weinig muziekliefhebbers zal aanspreken. Mijn advies is dan ook om al het bovenstaande te vergeten en met je eigen referentiekader te beginnen aan de beluistering van Schlagenheim van black midi. Grote kans dat je met hele andere namen en invloeden op de proppen komt, maar de kans is ook groot dat je, net als ik, compleet van je sokken wordt geblazen door dit in alle opzichten fascinerende debuut. Erwin Zijleman

avatar van kennie
geplaatst:
Ja maar.......die zanger

avatar van Savant
geplaatst:
kennie schreef:
Ja maar.......die zanger


Ja, die zanger. Da kennie.

avatar van aerobag
4,5
geplaatst:
Savant schreef:
(quote)


Ja, die zanger. Da kennie.


SHE MOOOOOOOOVES WITH A PURPOSE, WHAT A MAGNIFICENT PURPOSE

Ik vind de zang juist memorabel en perfect aansluiten bij de chaos van de rest van de instrumenten. Maar goed dat ben ik, elke gek zijn gebrek.

avatar van Obscure Thing
geplaatst:
Ik snap nooit waarom mensen bij dit soort platen nou net over de zang vallen.

avatar van VladTheImpaler
4,5
geplaatst:
Obscure Thing schreef:
Ik snap nooit waarom mensen bij dit soort platen nou net over de zang vallen.

Nouja, net zoals de muziek gaat de zang ook alle kanten op. Daar moet je wel een beetje tegen kunnen, en ik kan me voorstellen dat niet iedereen deze zanger kan waarderen.

Overigens ben ik erachter gekomen dat bassist de zang op Near DT, MI op doet.

avatar van sjinobi
geplaatst:
Nadat ik overal zeer positieve recencies lees over dit album, heb ik het ook maar opgezet. Tsja ik kan hier eigenlijk vrij weinig mee. Niet alle muziek hoeft 4/4 te zijn, maar het gaat te veel alle kanten op voor mijn smaak. Vind het dus ook niet eerlijk om dit album sterren toe te wijzen.

Ben alsnog van plan dit bandje live een kans te geven op Lowlands, misschien dat het kwartje dan zal vallen. Mits het niet helemaal overvol zal staan dan.

avatar van mkrake
4,0
geplaatst:
Beetje haat-liefde verhouding met dit album. Normaal is dit een goed teken, uiteindelijk wint de liefde.. bij dit album heb ik echter mijn twijfels. Trekt me soms teveel naar de prog-kant en daar heb ik niets mee...

avatar van Erikpol
3,5
geplaatst:
Rvdz schreef:
953 is voorlopig mijn nummer van het jaar.
track 6 en 7 zijn al beter dan de opener hoor

geplaatst:
Wow, Ducter is mijn kennismaking. Lang geleden dat ik zoiets goeds en interessants gehoord heb in de rock hoek.

geplaatst:
Wat voor mietjes zitten nu commentaar te geven op die zang?

avatar van coldwarkids
4,5
geplaatst:
gerre schreef:
Wat voor mietjes zitten nu commentaar te geven op die zang?


IsAllGoodMan bijvoorbeeld. Hij zag ook in dat hij overdreef en keihard zat te liegen en heeft daarom besloten om zich hier uit te schrijven.

avatar van Aazhyd
geplaatst:
Ik heb nog steeds een dubbel gevoel bij Black MIdi. Aan de ene kant maken ze iets volstrekt unieks, wat in de huidige popmuziek al heel wat is. Maar is het echt goed? Kunnen ze dit langere tijd volhouden? Vind ik het echt leuk?

Qua stijl is het lastig te omschrijven. Post Punk zoals het wel genoemd wordt vind ik echt een belachelijk etiket. Postpunk was even populair begin jaren 80. Als je dit post punk noemt is alles van na 1977 post punk.
Ik hoor hier vooral een jazzy fundering. En daarna waaiert het alle kanten uit.

geplaatst:
In Talking Heads hoor ik eigelijk ook wat van die lekkere gejaagdheid van Bloc Party. Leuk om die sound nog eens te horen want dat is ook alweer even geleden..

avatar van Lura
4,0
geplaatst:
gerre schreef:
In Talking Heads hoor ik eigenlijk ook wat van die lekkere gejaagdheid van Bloc Party. Leuk om die sound nog eens te horen want dat is ook alweer even geleden..

Waarschijnlijk bedoel je het andersom, je hoort de gejaagdheid van Talking Heads terug in de muziek van Bloc Party. Talking Heads is een ouder bandje.

avatar van VladTheImpaler
4,5
geplaatst:
Lura schreef:
Waarschijnlijk bedoel je het andersom, je hoort de gejaagdheid van Talking Heads terug in de muziek van Bloc Party. Talking Heads is een ouder bandje.

Black Midi heeft ook een nummer dat Talking Heads heet. Dat is alleen niet op het album terecht gekomen.

avatar van itchy
4,5
geplaatst:
Wat een te gekke, en ondanks alle invloeden hoogst originele debuutplaat (alle invloeden die hier al zijn genoemd hoor ik er ook in, met daarnaast nog dingen als P.I.L., June of 44, Battles, NoMeansNo, en vooral de vergeten 90ies noiseband U.S. Maple). Soms superstrak, soms vaag en meanderend op een spannende manier (je weet nooit wat de volgende hoek brengt). Vaak wordt dit soort bands de das omgedaan door matige zang, maar deze vocalist is overtuigend/gestoord genoeg om niet ten onder te gaan in de muziek.
Indrukwekkend werkje van deze piepjonge gastjes! Cliché, maar: groeiplaat.

avatar van frolunda
3,5
Rumoerig en chaotisch plaatje waar je eens lekker in kunt duiken want naast een flink gedeelte originaliteit komen er zoveel referenties voorbij dat luisterplezier gegarandeerd is.
Het debuut van het uit Londen afkomstige kwartet Black midi is dan ook niet voor één gat te vangen en levert je een muzikale ontdekkingsreis op waar ik de ene keer onder andere invloeden van the Fall,Public image limited en The Jesus lizard voorbij hoor komen maar me in een andere gemoedstoestand weer tal van andere namen brengt.
De negen nummers op Schlagenheim zetten je vaak op het verkeerde been maar zijn zonder uitzondering,op zijn minst interessant en soms zelf briljant te noemen.De rol van de eigengereide zang van Georgie Creep mag hierbij zeker niet onderschat worden.
Voorlopig hou ik het maar even bij goed maar de waardering voor een avontuurlijke plaat als deze zal in de toekomst nog zeker gaan groeien.

avatar van blur8
3,0
Er was eens een tijd heel lang geleden dat dit Progressieve Rock werd genoemd.
King Crimson had in 1969 De rock variant van de Jazz bedacht en Peter Gabriel met Genesis heeft die vorm geniaal uitgewerkt tot ellelange nummers met zo veel mogelijk tempowisselingen. black midi gaat nu eigenlijk verder waar het genre in 1974 met The Lamb Lies Down on Broadway was geëindigd.

Ik betwijfel of ik nu nog erg veel behoefte heb aan deze luistermuziek. Heb vrees ik ook te veel last van herkenning van alles wat Gabriel in het verleden maakte, inclusief het praatzingen en die tempowisselingen.
Maar leuk toch dat dit soort muziek wordt heruitgevonden.

avatar van tnf
tnf
De laatste dagen hoor ik om de zoveel tijd Ducter op de radio (al was het er blijkbaar al in juni). Het verbaast me dat de naam Living Colour nergens op duikt, qua vergelijkingen met acts die er al waren.

Het nummer valt iig behoorlijk op, moet ik zeggen. Écht blijven hangen nadat het afgelopen is, in de zin van 'je kunt het al snel na fluiten', dat doet het niet eens. Daar is het misschien net te chaotisch voor. En toch veer ik steeds op als het langs komt.

avatar van Don Cappuccino
4,5
black midi heeft Schlagenheim volledig op zijn YouTube-kanaal gezet en een extra track toegevoegd na Ducter. Deze staat bekend onder de naam Cameron's Song en is een mooie sfeervolle Slint-achtige track met Cameron die praatzingt met een redelijk dik Amerikaans accent.

avatar van aerobag
4,5
Hoe vaker ik dit album luister, hoe beter hij wordt. Normaal gesproken hou ik er niet van om iets al als een klassieker te bestempelen (nog veels te vroeg), maar dit lijkt me toch echt wel een kandidaat. Dit is in ieder geval een frisse sound die ik al een paar jaar miste in recente rock releases.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:25 uur

geplaatst: vandaag om 14:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.