Killswitch Engage - Atonement (2019)

Ik hoor net het nummer I'm broken too. Klinkt lekker! Eigenlijk heel erg Killswitch Engage. Weinig nieuws onder de zon. Wellicht een tikkeltje toegankelijker? Zou zomaar kunnen. De afwisseling tussen cleane, melodieuze zang en grunts is weer sterk als vanouds. Laat maar komen dat nieuwe album!

Weinig meeslepende momenten op dit album. Is voorbij voor je het weet en laat geen diepe indruk na.

Op basis van de eerste 2 singles en een aantal uiterst positieve recensies waren de verwachtingen best hoog voor deze nieuwe Killswitch Engage. Ik kan voorlopig alleen maar zeggen dat hij redelijk gemiddeld is en weinig echt memorabele nummers kent. Ik luister er nog een paar keer naar voor ik een stem uitbreng.

Atonement is mijn eerste kennismaking met KsE. En die bevalt redelijk goed. Het begin van het album is erg sterk, met dikke riffs en sterke melodieen. Na de eerste vier nummers begint de klad er helaas wel een beetje in te komen. Gelukkig duurt het album niet heel lang, zodat het einde nabij is voordat dit echt storend wordt.

Score: 69/100

Nergens slecht, maar het komt niet verder dan ''degelijk''. Killswitch Engage was een van de weinige Gothenburg-geïnspireerde metalcorebands die niet gezapig klonk met zijn melodramatische refreinen en melodieën. Op Atonement wordt het bij vlagen wel behoorlijk cheesy, en dat is voor mij een eerste keer bij Killswitch Engage. Weinig springt erboven uit of is memorabel, iets waar de band toch altijd in excelleert. Daarmee krijg je een plaat die aangenaam weg luistert (nergens onvoldoende), maar geen indruk achterlaat.

Kon Killswitch Engage altijd van een paar nummers maar eigenlijk nooit verder in verdiept. Begin dit jaar gezien in het voorprogramma van Parkway Drive en was toen best wel onder de indruk. Dit album bevalt me prima. Persoonlijke favoriet The Signal Fire 1 van de metal hoogtepunten van dit jaar.
Zal me eens meer verdiepen in hun oudere werk.

Degelijk maar helaas weinig opzienbarend album van deze altijd betrouwbare metalcore-pioniers. Ik mis vooral wat felheid in de meeste tracks. Eén en ander is ook iets te melodieus. Dat de band het nog steeds kan wordt bewezen in de snellere nummers, zoals het heel fijne The Signal Fire, waarin ook voormalig frontman Howard Jones opduikt. Zo zijn er wel meer uitstekende tracks, maar verrassingen blijven uit en, hoe goed alles ook klinkt, we hebben het allemaal wel eens eerder en vooral beter gehoord.

Ook weinig onder de indruk van deze plaat. Eén van hun mindere voor mijn part. Het tweede nummer pakt me wel, maar da's een zeldzaamheid.

Ik vind dit een van de betere van de band. Lekker veel afwisseling en nummers die er echt iets toe doen op het grote reportoire van de band.