Korn - The Nothing (2019)

Qua productie zit alles snor, maar geen van de nummers lukt erin mij echt mee te trekken in de muziek. Geen enkel nummertje grijpt me bij de keel of doet mijn hoofd meedeinen op het ritme en dat zoek ik toch wel in muziek.

Over de nummers die ik tot nu toe gehoord heb, denk ik exact hetzelfde.

Helaas niet één van de betere albums van de band. Het songmateriaal klinkt nogal doorsnee en weinig memorabel, vooral naar het einde toe. De eerste vijf tracks zijn prima, maar daarna komt de klad er geleidelijk in. Er worden weinig tot geen nieuwe wegen bewandeld, met als resultaat een acceptabel maar op veilig spelend album, dat nergens spannend of intens wordt.

Ik ben mijn jeugdhelden al een beetje uit het oog verloren sinds "take a look in the mirror". Ik heb elk album nog wel geluisterd, maar het songmateriaal is op elk album goed tot matig zonder echte uitschieters naar boven. Ray Luzier is een beest maar op de een of andere manier weet hij niet de groove te pakken die zijn voorganger had. Idiosyncrasy klinkt op de eerste luisterbeurt als het beste nummer.

Commentaren zijn nogal lauw hier, maar persoonlijk vind ik dit een van de meest coherente albums die ze ooit hebben uitgebracht. Er is duidelijk variatie aanwezig in de songs, en hoewel het natuurlijk herkenbaar Korn is, meen ik toch een frisse wind te kunnen horen. Waar The Paradigm Shift en The Serenity of Suffering toch voornamelijk herhalingsoefeningen waren met misschien een kleine variatie in de sound, vind ik dat The Nothing af en toe ook daadwerkelijk laat merken dat er meer is nagedacht over de songs. Zelden heeft Ray Luzier zo lekker geklonken bij deze band.

Ik heb het album gekocht afgelopen vrijdag bij de release, sinds dan elke dag geluisterd. Het album is energiek en vrij hard en een logisch vervolg op de voorganger The Serenity of Suffering. Tot nu toe blijven de nummers nog niet zo hangen zoals toen bij de eerste luisterbeurten bij het vorig album maar er is inderdaad meer variatie in de sound. Het krachtige drumwerk van Ray Luzier en de typische basgitaar stukken Fieldy vallen duidelijk op en Jonathan Davis klinkt ook goed. Voorlopig 4*.

Net als Fluvver was ik Korn ook wat uit het oog verloren behalve Freak on a leash dat nog wel in wat toplijstjes terug kwam bij mij, vanmiddag liep ik tegen het album aan bij FNAC in Wijnegem, hoes stond pontificaal tussen het hardere werk in een apart hoekje te shinen en heb momenteel de muziek op mijn oren. Toch blij dat ik er even de tijd voor heb genomen. Werkelijk niks mis mee, gewoon niet teveel vergelijken, Valt mij op dat velen of een overtreffende trap verwachten bij een goed album van een band of iets herkenbaars van een andere band willen benoemen, maar dat terzijde. Gewoon een prima album dit. Idiosyncrasy is mijn favoriet.

Idiosyncrasy is inderdaad het beste nummer. Vanuit enig jeugdsentiment aan een luisterend oor onderworpen maar de bekende gepijnigde uithalen van Davis maken geen enkele indruk meer. Het is meer van hetzelfde. Waar de band in de beginjaren de toon zette met de extreem laag afgestelde bas, de bekende productie van Ross Robinson en de zieleroerselen van Jonathan Davis heb ik het nu allemaal al beter en gevarieerder van de band gehoord. Het is geen slechte schijf, de productie is prima, de mannen trekken van leer maar waar ooit de trend werd gezet door de band lukt het ze niet om het keurslijf van zich af te werpen. Het is uitgekauwd en gerecycled materiaal. Nu had ik geen koerswijziging verwacht richting de progrock maar enige inventiviteit of vernieuwing had juist Korn wel kunnen gebruiken.

Gister uit nieuwsgierigheid maar eens een paar grepen uit de discografie van deze heren, sinds ik ze na een hele kortstondige flirt in mijn allervroegste jaren al spoedig van mij had afgeworpen. Het was gewoon niet cool genoeg. Eigenlijk vanaf het moment dat ik voor het eerst Black Sabbath hoorde, gedaan. De deur uit. Al is Follow the Leader in retrospect ergens wel nog steeds een grappig album. Hier dan aangekomen hoort een mens niet bijster veel progressie. Nog steeds teren ze op die ene dikrif die ze dan ooit hadden gebakken en sindsdien in minimale variaties te werking hebben gesteld. Verder valt ook heel erg op het puberale zelfbeklag in de teksten waar men blijkbaar nog steeds een stem aan wil geven. Toch wel het voornaamste puntje aan deze band dat voor mij telkens weer spoedig de deur dicht doet. Het geeft mij allemaal niet de indruk dat zij als collectief ooit echt volwassen zijn geworden.

Voor wie interesse heeft in de geheime release party van het album kan deze link wel leuk zijn. Bestaat uit een mix van muziek en korte beschouwingen van de bandleden.