Miles Davis - Rubberband (2019)

Vergeten albums, verloren gewaande albums.... ze komen de laatste tijd ineens tevoorschijn. Zouden er centen te verdienen zijn?!

Nou, weg met m'n scepsis. Soms zijn dit soort albums gewoon heel erg fijn. Is Rubberband dat ook?

Geen idee wat ik van deze Miles moest verwachten. Tutu is het meest recente album dat ik van hem heb en die kocht ik vooral vanwege de hoes. Alles daarna ken ik niet.

In 1985 schijnt Miles begonnen te zijn aan een album voor Warner bros. dat Rubberband zou moeten heten. Het werd uiteindelijk Tutu in 1986. Rubberband bleef op de plank liggen en verscheen postuum in 2018 als Rubberband EP.

Nu dus Rubberband in z'n geheel, met hulp van de originele producers Randy Hall en Zane Giles. Vince Wilburn Jr. heeft er ook aan meegeholpen, dezelfde man die meedeed op de originele sessies.

Lastig te beoordelen altijd: want was dit zo bedoeld? Ongetwijfeld is het antwoord op die vraag 'nee'. Doet het Miles recht? Dat zal voor iedereen anders liggen.
Zo zijn Lalah Hathaway en Ledisi te horen op dit album, terwijl het oorspronkelijk bedoeld was voor Chaka Kahn en Al Jarreau.

Maar als we de achtergrond even weglaten en gewoon luisteren naar het album? Dan hoor ik een prima popjazz album. Niet te vergelijken met de hoogtijdagen van Miles, maar best leuke nummers die gek genoeg niet gebukt gaan onder de zo kenmerkende jaren '80 sound.
Ik durf het bijna niet te zeggen omdat we het hier over een zogenaamd Miles Davis album hebben: maar dit zou het prima doen in een strandtent als lekkere achtergrondmuziek waar het volume in met name de uptempo nummers wat omhoog kan (Paradise). Ik hoor zelfs af en toe een beetje Prince-invloeden, wat niet heel raar is omdat de twee elkaar heel hoog hadden zitten, ondanks dat er gepaste afstand was.
Ook R&B zoals we het in de jaren '90 vaak hoorden is hier enigszins in te herkennen.

En toch.... het voelt niet echt als een Miles Davis album. Ja, je hoort hem op zijn trompet blazen, maar het lijkt bijna wel of hij een soort gastartiest is. Kan dat de bedoeling zijn van een zogenaamd 'verloren gewaande plaat'?!
Ik denk het niet. Maar hoe beoordeel ik het dan? Als zijnde een Miles album: dan krijgt het toch een onvoldoende. Als een album dat je op zichzelf moet beoordelen? Dan is het echt zo vervelend nog niet zoals ik al schreef. Beetje glad en gelikt wellicht, maar zodra Miles wat meer naar voren komt is en blijft het toch erg vertrouwd klinken.

Iedereen zal hier wel wat van vinden. Altijd lastig als albums postuum worden uitgebracht en al helemaal als er aan gesleuteld wordt.
Doet Rubberband recht aan het imposante oeuvre van Miles? Nee. Is het een aardig album? Ja, best hoor.

Het referentiekader wat ik heb van Miles Davis zijn de bekende klassiekers. Kind of Blue, Sketches of Spain, het experimentele Bitches Brew en het werk wat hij heeft gemaakt met Cannonball Adderly; een samenwerking waar onder andere het geniale Autumn Leaves uit voortkwam. Miles Davis is met deze platen terecht een van de meest invloedrijke jazzmuzikanten van zijn generatie.

Als met dat referentiekader naar deze plaat geluisterd wordt, is dit een domper van jewelste. Miles Davis wordt gedecimeerd tot sessiemuzikant wie meespeelt met popdeuntjes die niet zouden misstaan op een Knuffelrock album. Werkelijk niets heeft dit te maken met de pure jazz waar ik Miles van ken. Het album is doodgeproduceerd en alle open eindjes zijn opgevuld met geknutselde deuntjes.

Hoewel men ongetwijfeld vindt dat ze zorgvuldig met het materiaal zijn omgegaan en in de geest van meester hebben gehandeld, vind ik dit een totaal wanproduct waar de naam Miles Davis niet aan verbonden hoort te worden.

Wordt fff wakker in da real world: geen Alpentoppen zonder Alpendalen, de Yorkshire dales ontlenen hun schoonheid deels aan de moors ("Cathy, it's me Heathcliff"), en andersom. Deels is Miles nooit wars geweest van het regelmatig 'naspelen' van pop evergreens - bijv MILES DAVIS: TIME AFTER TIME - YouTube en als ik zwaar getafeld heb hoor ik 'em zomaar Fragile van Sting natrompetteren.

Da's juist een van de charmes van Miles dat ie regelmatig mainstream omarmde; dat kon hem nix schelen. Ook een deel van zijn werk met Gil Evans schurkt dicht tegen tandartswachtkamermuziek aan - draaide mijn tandarts dat trouwens maar

En zo experimenteel is Bitches Brew nou ook weer niet - misschien je even wat breder oriënteren op jazz uit de periode van zeg '68 - '73. Miles is vaak een man geweest van right men, (jazeker meervoud, zijn medemusici), right time, right place.

Een hagiografie van Miles is gewoon niet nodig. Bovendien is de hang naar mainstream een neiging die meerdere jazz-men af en toe vertonen: zelfs met de beste wil van de wereld kan je de herkenningstune van een sportprogramma of een kwis nauwelijks experimenteel noemen

Het is zoals ik schrijf en wat jij onderstreept Mjuman, mijn kennis van Miles Davis is beperkt. Omdat ik me dat terdege realiseer heb ik terstond na het schrijven van het stukje een plaat van Miles opgezet die ik nog niet kende, The Musings of Miles. Dit ligt dan weer veel meer in het verlengde van het bekende trompettergeschal waarmee ik vertrouwd ben.

Maar laten we wel wezen. Ik stel de vraag die aERodynamIC ook al stelt, namelijk in hoeverre gesteld kan worden of we hier te maken hebben met een plaat van Miles Davis. De beste man speelt mee op de plaat, wel ja, maar daar eindigt de inbreng wat mij betreft ook direct.

Ik heb concerten meegemaakt waarbij Miles ook weinig meespeelde, maar als ie meedeed was het meteen raak. Zo'n Time after Time krijgt wel een hele melancholische invulling door zijn spel. Ook op Doo-Bop (92) - luister dat ook eens - en Amandla (89) doet hij niet zo heel veel mee. Eerlijk gezegd voel ik ook weinig urgentie om dit te gaan beluisteren - itt bij de vorig jaar onverwacht opgedoken Coltrane. Zou je 'modern willen jazz-duiken' zou ik bijv eerder gaan luisteren naar Theo Croker of Christian Scott Atunde Adjuah of, een andere kant op naar de Libanees/Franse Ibrahim Maalouf.

Ik heb gister naar Amandla geluister Mjuman en als je dat album als referentiekader gebruikt voor deze plaat, dan vallen de stukjes inderdaad beter op elkaar. Ik moest bij de eerste tonen zelfs denken dat ik naar een synclavieralbum van Zappa aan het luisteren was .

De conclusie blijft echter hetzelfde wat mij betreft; dit is jazz (/pop) wat niet aan mij besteed is. Ik begrijp dat Davis zijn muzikale spectrum wilde verbreden, maar zo'n grote stijlbreuk ten opzichte van de jaren '50 had ik niet voorzien. Achter naïef wellicht, want Davis is zeker niet de eerste muzikant die in de jaren '80 alle muzikale conventies overboord zette natuurlijk.

Ja die stijlbreuk ging ook niet in één keer hoor Maartenn. Die werd langzaam ingezet met Bitches Brew. Het mooie aan Miles is het feit dat hij zo'n muzikale duizendpoot was. Als je The Birth of The Cool draait, daarna Relaxin, dan een Kind of Blue, vervolgens Miles Smiles, waaropvolgend een Bitches Brew, een On The Corner, Amandla en tot slot Doo Bop: het is allemaal zo ontzettend anders.

Niettemin volg ik Miles al niet zo van halverwege de jaren '70 omdat het net als voor jou Maartenn, niet echt mijn ding is. Maar zo heb ik deze plaat nog niet eens beoordeeld. Ik vind deze plaat ook voor deze periode een uitschieter in negatieve zin, en het zint me helemaal niet wat er mee is gedaan wat bereft productie.

Track 3,6 en 10 waren bruikbaar voor mijn eigen playlist. Kan me voorstellen dat er personen zijn die ook andere tracks gebruiken.

Dit komt zeker uit zijn minste periode, en dan gaat het nog om "overblijvers". Weinig verwachting gehad op voorhand, en ik kan zeker niet zeggen aangenaam verrast te zijn. Toch is het hier en daar, ondanks de gedateerde eighties beats, best genieten! Te weinig om de loftrompet (!) te blazen maar zeker ook niet heel slecht.

Dit schurkt tegen het Cruijffiaanse aan.

Ok, genoteerd.

Het waren de 80's, Miles kwam terug uit zijn retirement en waande zich weer tussen de mensen. The Man With The Horn luidde weer een nieuwe fase in van The Black Satin en zou hij de 80's tamelijk stijlvast doorkomen. Het allemaal bitter weinig te maken met wat hij in de 70's deed, maar Bitches Brew en alles wat daarna kwam stond ook tamelijk ver van zijn tweede grote kwartet uit de 60's. Het enige verschil was dat Miles in de 80's geen trendsetter, maar een trendvolger was. En wéér nieuw publiek bereikte. Zijn concerten op het North Sea Jazz Festival werden opeens bevolkt door allerlei lieden die maar weinig op hadden met puristische jazz en afkwamen op die covers, die op You're Under Arrest waren te vinden. Dit album staat dan ook dicht bij de stijl van YUA. Artistiek misschien zijn minste periode, maar meer dan ooit speelde Davis muziek die hij bewonderde. Heel lang heb ik zijn 80's periode gemeden en nooit meer gedraaid, maar de laatste jaren is het beter in het perspectief te plaatsen en was het gewoon muziek die goed pastte in die tijd, waarin heel veel nieuwe stijlen werden ontwikkeld en Davis het gewoon een interessante tijd vond om daarin ondergedompeld te worden. Bitches Brew is ook geen Kind of Blue en Star People is ook geen War Babies. Davis had schijt aan hokjes. En zo moet dit album ook beluisterd worden.

Water Babies in plaats van War Babies dus .....

Voor "War Babies" moet je bij Hall & Oates wezen, inderdaad.

Waarom staat deze plaat bij verzamel albums en niet bij regulier?