Babylon A.D. - Babylon A.D. (1989)

Onbekend maar niet onbemind.

Poepruige heavy AOR/Glammetal. Alle elementen zijn er, gierende gitaren, beukende drums, hoge maar ook rauwe zang. Ik weet niet of er hits van deze plaat zijn getrokken, en dat zal me niet verbazen...

Erg goed, dit...

Blijkbaar ben ik dan ook een van de weinigen die deze in bezit heeft.
Voorlopig sluit ik even aan bij Ozric, alleen die AOR hoor ik niet echt terug.
Dit is toch echt wel wat ruiger.
Inderdaad gierende gitaren (Danny de la Rosa), beukende drums, veel koortjes zoals gebruikelijk eind jaren 80, heel behoorlijke zanger (ene Derek).
Paar goeie ballads, hier en daar wat blues.
Ooit gekocht tweedehands voor 2,50 (is van ene A.v.D. geweest).
Voorlopig even 3,5 ster, nog geen favoriete nummers aangekruist, kom er nog op terug.

Ik noemde het ook heavy AOR...
Het heeft wel iets AOR-achtigs door de zanglijnen/hooks....

Het heeft een klein vleugje AOR, maar verder is het gewoon Glam/Sleaze. Wederom een erg lekker plaatje uit de jaren '80.

Echt sleazy vind ik deze plaat niet hoor.

Te netjes.

Babylon A.D. band valt meer in het zelfde straatje als bijvoorbeeld Tesla. Ik zou het nu niet gelijk Sleaze willen noemen. Daar zijn bands als Faster Pussycat e.d. meer voor geschikt.

Prima album overigens en ook bij deze band geldt: ze bestaan nog steeds.

Te gek album van een helaas veel te onbekende band. Goede zanger, goede gitaristen, goede produktie en niet onbelangrijk; goede songs! Sleaze vind ik dit ook niet trouwens. Gewoon melodieuze hardrock zoals die in de jaren 80 aan de lopende band gemaakt werd. Nu alleen nog opzoek naar een origneel exemplaar op vinyl dat een beetje betaalbaar is...

Nu heb ik ook weer zin om deze op te zetten. Maar ik zit op kantoor. Dus pas vanavond als ik thuis ben weer.

Gezien op Firefest, was erg sterk...

Lucky bastard!

Tof dat je bent geweest! Daar zou ik nog eens een keer graag naartoe gaan. Net als het nog grootsere Sweden Rock Festival trouwens...

​​Babylon A.D. speelt het soort muziek dat ik nooit geweldig zal vinden, maar op z'n tijd best kan waarderen: goed in het gehoor liggende hardrock, met hier en daar een zoetsappige ballad. Goed gitaarwerk, sterke zang, dito productie, maar bijna alle nummers hebben een vergelijkbare structuur (couplet-refrein-etc, ergens een solo, aan het einde het refrein ad nauseam) die ​er ​uiteindelijk ​voor zorgt dat het album mijn aandacht maar met moeite vast weet te houden.
De eerste vijf nummers ​minus Desperate hebben dan ook de beste indruk achtergelaten. Gelukkig sluit het album af met Sally Danced, dat qua geluid wat buiten de boot valt. Het heeft wat meer een rock 'n rollgevoel, en schudt de boel een beetje op zodat het album als geheel toch een goede indruk achterlaat.

Veelal goede nummers, maar als geheel niet geweldig. ​Daarom drie sterren.