Nilsson - Aerial Ballet (1968)

Pandemonium Shadow Show, Ariel Ballet en Harry horen bij elkaar en zijn het mooiste wat Harry Nilsson heeft uitgebracht.
Althans dat vind ik.
Later zou Harry Nilsson Harry Nilsson worden die we allemaal kennen. Maar ik ben erg verknocht aan zijn pure zangkunst en de spitsvondige arrangementen,die hier opstaan.
Later werd het allemaal wat gemakzuchtiger, na zijn doorbraak naar het grote publiek met NIlsson Schmilsson.
Treffend verwoord in de Penguin Encyclopedia of Popular Music:
a talent who never took himself too seriously.
Alleen met Nilsson sings Newman haalde hij nog dit topniveau, later slechts incidenteel...

Vandaag een goedkoop maar prachtig boxje gevonden met 5 originele cd's van Harry Nilsson.
Ik heb het tot hiertoe altijd moeten doen met wat verzamelaars, maar die geven geen volledig beeld van deze formidabele singer-songwriter pur sang.
Ondertussen.... ik greep uit pure onwetendheid toch te snel naar zijn succesplaat Nilsson Schmilsson, waar niets mis mee is, maar toen ik Willemmusic's bespreking hier zat te lezen, begon het me te dagen dat ik beter chronologisch tewerk zou gaan.

Ondertussen is dit vroege album net beluisterd voor de eerste keer, en ik kan dit nu al geheel en al in mijn hart sluiten.
De plaat klinkt ongehoord FRIS en lekker, gewone simpele liedjes zonder franje, puur de mooie warme stem van NIlsson, het is echt waar wat mijn voorganger hier vertelt.

Ik denk... dat dit album vroeg of laat eens een andere cd uit mijn top tien zou kunnen gooien, want dit is zo ongehoord goed. Denk maar gauw iets van dezelfde grandeur als albums van Tim Hardin of Nick Drake, zeker weten.

Ik kan onmogelijk een echt hoogtepunte opnoemen, omdat het er stuk voor stuk allemaal zijn, van de eerste tot de laatste noot.

Grandioos album, en blij dat ik het eindelijk heb.

Op naar de andere 4 in dat mooie boxje!

***** zonder enige twijfel!

Omdat 14 stemmen belachelijk weinig is voor zo'n prachtplaat van zo'n miskend muzikaal genie, typ ik hier graag nog eens wat bij... staat er eens een goede plaat in de updates!

En omdat Harry nooit mag vergeten worden, miljaarde!
Schitterende laat-avondmuziek, zie!

in ditzelde straatje en van de zelfde producer als dit meesterwerk
The Family Tree - Miss Butters (1968)

De nieuwe versie die in de box zit telt maar liefst 27 nummers (Mono Stereo + radio spot)

Een zeldzaam optreden (Harry was zoals bekend zeer verlegen) bij Hugh Hefner, jawel de baas van Playboy Magazine in een vreemde ambiance, het frament is dan ook 'a square at the orgy' getiteld. Harry voelt zich daar zichtbaar ongemakkelijk bij...
zie

Aardig album dat mij vooral ook boeit vanwege de muzikale omlijsting. Aan het zangwerk mankeert niets maar juist door de muzikale ondersteuning wordt het een stuk fijner. Leuke loopjes met strijkers en andere kleine tierelantijntjes. Zonder dat het te veel wordt en dus stoort het niet.
Behalve .Everybody's Talking zijn Together en One bij mij licht favoriet.
3,5* voor nummer 47 in de 100 Greatest Albums of 1968 en 61 in Best Ever Albums over dat jaar.

Eerste plaat van Nilsson die ik ooit heb opgezet. Ik moest denken aan het nummer Everybody's Talkin' en wilde wel eens meer horen.

Wat klinkt het aangenasm, lekker speels en divers. Het zijn wel allemaal erg korte songs die erg gericht zijn op de zang en teksten van Nillson. Maar dat heb je met solo-artiesten.

Ik weet niet of ik ooit fan word, maar ik vind het een fijne ontdekking, en ik snap nu in ieder geval wel waarom mensen hem zo gaaf vinden.

Harry Nilsson, een Amerikaanse singer-songwriter met Zweedse roots, staat bekend om zijn unieke stem en veelzijdige muzikale stijl die elementen van pop, rock, en jazz combineert. Hij brak door in de jaren 60 en 70 met hits als Everybody's Talkin' en Without You.

Zijn album Aerial Ballet uit 1968 is een van zijn meest geprezen werken en bevat nummers die variëren van introspectief tot speels. Het album, met de iconische tracks Everybody's Talking en One, toont Nilsson's vermogen om emotionele diepgang en humor te combineren in zijn muziek. Aerial Ballet wordt vaak beschouwd als een meesterwerk dat zijn artistieke visie en muzikaal vakmanschap belichaamt. Persoonlijk vind ik die kwalificatie wat overtrokken.

Opener Daddy's Song vertelt op luchtige en onbezorgde wijze het verhaal van een jongen die terugblikt op zijn jeugd en de relatie met zijn vader. De tekst reflecteert op momenten van genegenheid en het verlies, maar behoudt een nonchalante toon ondanks de onderliggende melancholie. Het nummer combineert speelsheid met een nostalgische sfeer..

Good Old Desk is een vrolijk en onbezorgd lied dat de simpele vreugde beschrijft van de betrouwbaarheid van een oude werkplek. Nilsson zingt liefdevol over zijn bureau als een trouwe metgezel, die hem stabiliteit en comfort biedt in het dagelijks leven. De sfeer van het nummer is licht en speels, vol nostalgie en waardering voor kleine, vaste dingen in het leven.

Don’t Leave Me is een smekend en dringend nummer waarin de zanger pleit om niet verlaten te worden door een geliefde. De tekst is doordrenkt met verdriet en wanhoop, terwijl hij terugdenkt aan betere tijden en smeekt om een kans om dingen te herstellen. De sfeer van het lied is emotioneel en intens, gekenmerkt door een gevoel van verloren hoop en dringende wanhoop.

Mr. Richland's Favorite Song gaat over een zanger die worstelt met de vergankelijkheid van zijn roem. Het nummer beschrijft hoe zijn fans ouder worden en hun enthousiasme afneemt, terwijl hij zelf blijft hangen in het verleden. De sfeer is zakelijk en vaststellend, met een melancholische ondertoon die de onvermijdelijke aftakeling van populariteit en het leven in de schaduw van vroegere successen benadrukt.

Little Cowboy is een zacht, melancholisch lied waarin een vader of moeder een vermoeid kind in slaap wiegt met een verhaal over een kleine cowboy. De tekst, met een warme en geruststellende toon, nodigt het kind uit om zijn cowboyspullen op te bergen en rustig te gaan slapen. De sfeer is intiem en nostalgisch, met een reflectie op eenvoudige, kinderlijke avonturen in een oude western-setting.

Everybody's Talkin' is een opbeurend en positief lied waarin de zanger zich afkeert van de drukte en stress van het dagelijks leven. Hij verlangt naar een plek waar hij rust kan vinden, weg van de stemmen en blikken om hem heen. De tekst reflecteert een gevoel van escapisme, waarbij de zanger zich voorstelt dat hij op een zomerse bries over de oceaan zeilt, op zoek naar innerlijke vrede en eenvoud.

Vervolgens I Said Goodbye to Me. Een somber en introspectief nummer waarin de zanger afscheid neemt van zichzelf, symbolisch reflecterend op zelfmoordgedachten. Hij beschrijft hoe hij in de spiegel kijkt en huilt, terwijl hij zijn spullen achterlaat in de hoop dat een geliefde zijn beslissing zal begrijpen. De sfeer is diep verdrietig, met een gevoel van wanhoop en eindigheid, passend bij de melancholische toon van het album.

Little Cowboy (Reprise) is een kort, rustgevend nummer dat fungeert als een slaapliedje. Het herhaalt de boodschap van rust en veiligheid, waarbij de kleine cowboy wordt aangespoord om te rusten. De sfeer is kalmerend en intiem, bedoeld om troost en een gevoel van geborgenheid te bieden, passend bij het thema van kinderlijke onschuld en de eenvoudige geneugten van het leven op het platteland.

Mr. Tinker is een wat schertsend nummer dat het tragische leven van een kleermaker beschrijft. Mr. Tinker is een eenzame man die rouwt om zijn overleden vrouw en afwezige zoon. Hij voelt zich jaloers op de kleurrijke levens van anderen, terwijl zijn eigen vak onnodig is geworden in een wereld van kant-en-klare kleren. De sfeer van het lied is melancholisch, met een ironische ondertoon die medelijden oproept voor deze verouderde figuur.

Daarna One, een ontroerend en sereen nummer dat de pijn en eenzaamheid van alleen zijn verkent. Het nummer benadrukt hoe het getal 'één' symbool staat voor de diepste gevoelens van isolatie, vooral na het verlies van een geliefde. De rustige en melancholische sfeer maakt het tot een reflectie op de leegte die achterblijft, waarbij de eenvoud van de tekst de emotionele impact versterkt.

The Wailing of the Willow is eveneens een breekbaar en emotioneel nummer dat het verdriet van verloren liefde beschrijft. De tekst schildert een beeld van een persoon die huilt om een verloren geliefde, terwijl hij overal herinneringen aan die persoon ziet. De huilende wilg symboliseert het voortdurende verdriet en de pijn die blijft hangen. De sfeer van het nummer is intiem en kwetsbaar, doordrenkt met een diepe melancholie.

Bath is gelukkig een meer vrolijk en opgewekt slot waarin de zanger reflecteert op een nieuwe dag vol optimisme. Hij beschrijft hoe hij vertrekt met een glimlach op zijn gezicht, klaar om een verfrissend bad te nemen en met een hernieuwd geloof in de mensheid. De speelse melodie en de luchtige tekst creëren een sfeer van lichtheid en zorgeloosheid, waardoor het een feelgood-nummer is dat positiviteit uitstraalt.

Aerial Ballet is een gevarieerd en diepgaand album dat de veelzijdigheid van de artiest perfect belichaamt. Het album combineert speelse en luchtige nummers met melancholische en introspectieve liedjes, wat resulteert in een rijke emotionele ervaring. Nummers als One en Everybody's Talkin' laten Nilsson's talent zien om complexe gevoelens van eenzaamheid en escapisme te vertolken, terwijl Bath en Good Old Desk de lichte, optimistische kant van zijn muziek benadrukken. Aerial Ballet wordt zoals gezegd vaak gezien als een meesterwerk. Dat is wat te veel eer. Het is een aardig album dat zowel muzikaal vakmanschap als emotionele diepgang biedt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mooie beschrijving van dit album, jorro! Al lezend hoor je de muziek en Harrys zangkunst. Knap!
Tevens begrijp je dat the Beatles hier helemaal weg van waren.
Echter..., een meesterwerk is misschien wat te veel eer, een aardig album is veel te weinig!

Knap van AI om hier met wat input zo'n moeilijk leesbare review van te bakken. Je zou bijna denken dat deze nitwit er ook gevoel bij heeft