Dave Mason - It's Like You Never Left (1973)

Mooi vol dynamisch geluid, met prachtig (akoestisc) gitaarwerk

Prima plaat, maar wat mij betreft het begin van het einde van ome Dave. Gelukkig speelt hij hier nog wel alle gitaar solo's zelf, maar het is allemaal toch net even te netjes, te gepolijst en je hoort hem als het ware op de trein van "werkelijk betrokken" naar "kommersjeel gemotiveerd" stappen. Bijvoorbeeld: Steve Wonder's mondharmonica gepier is werkelijk blaartrekkend en muzikaal gesproken volkomen overbodig, maar er kon daardoor natuurlijk wel een vette sticker op de hoes dattie meespeelt......... dat soort dingen dus...... Clive Davis was vast trots op 'm

Lekker niets-aan-de hand soundje. Inderdaad wat gladjes, maar erg storend vind ik dat niet. Geen geweldige uitschieters. Naast gitaarwerk zijn vocale harmonieen het vermelden waard. Beetje country/westcoast stijltje. Dave heeft ook wel naar de stones geluisterd, uit de Exile -tijd...

Droomboluszegt:
Ik kan mijn review bijna kopiëren uit die van Roger mcGuinn - Peace on you:
"De Oor popencyclopedie (editie 1984 -toen dit nog een steekhoudend werk betrof, mijn recentere editie 2004 neem ik niet meer serieus als navigatie-instrument door de wereld van popmuziek) prees dit nog wel aan als 1 van de betere werken uit het kielzog van de sixties. Maar eerlijk is eerlijk, het is een typisch solo album en ook een typisch seventies album met dito voor- en nadelen. Typisch zijn de brede arrangementen (met de nodige koortjes) -destijds mocht het opnameproces nog wat kosten en werd er dus ruim tijd gespendeerd in de studio en het introspectieve karakter. Dan mis je toch wel de challenging van talent [Mason] door andere grote geesten als [Winwood]. Blijft over dat als je een willig 'Oor' hebt voor de seventies dit nog steeds een plezierig werk is. Het is echter geen werk geworden die moeiteloos de jaren of decennia overstijgt (zoals b.v. het titelloze standaardalbum van Traffic uit 1968).

Opnieuw gedraaid en toch maar een halfje verhoogd. Deze plaat is met zoveel vaardigheid en plezier gemaakt. Ook al krijg ik mijn kinderen hier vast niet aan. Ik hoor dit weer liever dan Ed Sheeran (aan wie ik overigens geen hekel heb).

In 1970 ontdekte ik als 14-jarige voor het eerst de magie van popmuziek. Mijn 'ontgroening' was Jimi Hendrix' Band of Gypsys, die als een mokerslag binnen kwam.

In april 1971 begon Barend Toet de Muziekkrant Oor. Zo af en toe kocht ik een nummer om de voor mij nieuwe muziekwereld te ontdekken. In 1973 had ik genoeg zakgeld voor een abonnement. Het welkomstgeschenk van Oor was dit album van Dave. Destijds waren niet alleen de recensenten, maar ook de serieuze popliefhebbers lyrisch over dit album, en ik dus ook.

Vreemd om zoveel jaren later te lezen hoezeer de smaken veranderd zijn. De meeste vinden dit wat slappe, en af en toe wat zoetige muziek.

Voor mij geldt dit niet. ik vind de muziek na al die jaren nog altijd geweldig. Dave schrijft gedurende zijn carrière niet echt veel hoogstaande nummers, maar er zitten ieder album wel weer enkele echte pareltjes tussen. Ik denk dat veel songschrijvers bij wijze van spreken hun linkerarm zouden willen geven om een nummer als Every Woman te schrijven.

Hetzelfde geldt voor zijn talent als gitarist. Zo heeft hij onder andere gespeeld op Hendrix' legendarische Electric Ladyland, Harrisons' All Things Must Pass, Beggars Banquet en Layla & Other Assorted Lovesongs. Het spreekt vanzelf dat hij daar als gitarist de tweede viool (?!) speelt achter grootheden als Hendrix en Clapton.

Maar met zijn gitaarsolo's op dit album, maar ook andere nummers op andere albums, schaar ik hem in de brede groep topgitaristen met een geheel eigen en herkenbare sound, zoals Carlos Santana, Andy Latimer (Camel), Steve Hackett (Genesis), Duane Allman (Allman Brothers Band), David Gilmour (Pink Floyd).

En wat voor zijn songsmid- en gitaartalent geldt, geldt wat mij betreft ook voor zijn zangkwaliteit. Die is niet echt geweldig. En dat weet hij zelf ook, zodat hij meestal zorgt dat er iets 'omheen' zit. Dat is soms een Eagles-achtig koortje, maar op dit album op een paar nummers een tweede stem van Graham Nash. En die combinatie vind ik tot de hoogtepunten van de muziekgeschiedenis behoren.

een klassieker uit 1973. album werd destijds zeer goed ontvangen door de serieuze NL muziekpers en terecht. Dave Mason is een niet te onderschatten vakman, een meestergitarist en een goede songschrijver.
op dit album is het alle 10 goed. niet te verwarren met de "Alle dertien goed" LP's uit die tijd (verzamelaars met Top 40 hits). dit is zijn meest coherente album en zou hij nooit meer overtreffen. een fijne mix van ballads en meer rockend songmateriaal. de man excelleert op dit album met zijn spel op zowel akoestische als elektrische gitaar. zijn stem kan ik goed hebben, weliswaar minder dan die van zijn Traffic maatje Steve Winwood maar een stuk beter dan die van zijn andere Traffic maatje Jim Capaldi.

ooit de heruitgave "digitally re-mastered" van dit album uit 1973 op cd (2014, BGO) aangeschaft en die klinkt als een klok. de man geeft gelijk zijn visitekaartje af met fantastisch gitaarwerk op de opener, het funky rockende "Baby Please". "Every Woman" is een klasse ballad akoestisch gebracht met background vocalen van Graham Nash. de prachtmelodie van de andere ballad "Maybe" doet er niet voor onder. "Headkeeper" dat eerder verscheen op het gelijknamige, voorgaande album, krijgt hier de definitieve versie. op het up-tempo "If You've Got Love" speelt George Harrison gitaar, vanwege contractuele redenen onder het pseudonym "Son of Harry". het energieke"Misty Morning Stranger" spat uit de speakers, opgepimpt met een blazerssectie. het in "jazz rock" stijl gespeelde instrumentale nummer "Side Tracked" is een fijn rustpunt. "The Lonely One" met een mondharmonicapartij van Stevie Wonder is 1 van de vele hoogtepunten op dit fraaie, afwisselende album.

Dave Mason ging hierna meer en meer mainstream albums maken en groeide met die albums uit tot een mega ster in de States en verkocht alle grote stadia (Madison Sqare Garden, Los Angeles Forum, etc.) uit. begin jaren 80 daalde zijn ster en hadden zijn albums steeds minder succes, echter
net als Tonio vind ik de muziek op dit album 50 jaar later nog altijd geweldig.

album werd geproduceerd door Dave Mason (co-produced by Malcolm Cecil)
Recording locations: Record Plant, LA - Sunset Sound Recorders, LA - CBS Studios, San Francisco

de muzikanten op dit album:
Dave Mason: guitars, vocals
Rick Jaeger: drums
Chuck Rainey: bass
Rocky: conga
Mark Jordan: piano
Jim Keltner: drums
Carl Radle, Greg Reeves, Lonnie Turner: bass
Graham Nash: vocals (tracks 1,2,5)
plus horn section & background vocals (o.a. Clydie King)

uit de liner notes (van John O'Regan, April 2014)

"Back in 1973, "It's Like You Never Left" signalled a return to the spotlight for Dave
Mason. It was like he never left, and neither did his creative abilities leave him. It marked a fitting return to centre stage for a talent deserving of his place in rock music history"

Waar Alone Together nog te lijden had onder een vlakke productie, kan dat niet gezegd worden van deze It's Like You Never Left. Niet te leeg, niet te vol, en altijd kristalhelder. En allemaal goede tot zeer goede songs, wat wil je nog meer?

En als bonus nog geweldig gitaarwerk van Dave zelf. Ik schaar hem in de brede groep topgitaristen met een geheel eigen en herkenbare sound, zoals Carlos Santana, Andy Latimer (Camel), Steve Hackett (Genesis), Duane Allman (Allman Brothers Band), David Gilmour (Pink Floyd).

Zelf denkt Dave daar overigens heel anders over. In de Lindsey Buckingham-loze periode van Fleetwood Mac maakte Dave Mason als gitarist deel uit van deze band. Hij vetrok al snel, naar eigen zeggen omdat hij het moeilijk vond om de grote schoenen van zijn voorganger te moeten vullen.

En wat ook sprekend is: kort na dit album nam Dave Jim Krueger als 'echte' solo gitarist in dienst. Nee, Dave Mason liep bepaald niet over van zelfvertrouwen, ook niet als gitarist.

Heeft vermoedelijk te maken met zijn voorgeschiedenis. Hij was in de sixties goed bevriend met Jimi Hendrix. In 1967 zat hij samen met Jimi Hendrix in diens appartement naar het destijds net verschenen All Along the Watchtower van Bob Dylan te luisteren. Samen kwamen zij tot de bekende Hendrix-versie, waarop Dave de 12-snarige akoestische gitaar speelt, en dezelfde versie die in 1969 op Electric Ladyland belandde.
Verder speelde hij samen met George Harrison en Eric Clapton. Hij maakte zelfs deel uit van de eerste line-up van Derek & The Dominoes, maar ruimde al snel het veld voor Duane Allman.

Tja, en als je al zo jong al deze grootheden van erg dichtbij hebt zien en horen spelen, dan snap ik wel dat hij zijn eigen spel fors onderschatte.

Hij weet het uiteraard niet, maar ik kan tot op de dag van vandaag genieten van zijn gitaarspel.

ja ze bestaan nog; de lp-'s die geen enkel zwak nummer hebben .
deze van Dave Mason is er 1 van
Traffic , de band waar hij mee speelde met o.a. steve winwood en jim capaldi verliet hij om solo verder te gaan wat resulteerde in twee uitstekende lp's ; "let it flow" uit 1977 en deze
ik heb altijd een zwak gehad voor Dave Mason ( ook nog voor een leger andere met ondermeer Gregg Allman, jackson browne ,Robert Smith,Nanci Griffith en nog vele andere) en vind hem een uitstekende zanger/ gitarist .
het beste nr. van deze lp ? de opener "baby please"