Dave Mason - It's Like You Never Left (1973)

een klassieker uit 1973. album werd destijds zeer goed ontvangen door de serieuze NL muziekpers en terecht. Dave Mason is een niet te onderschatten vakman, een meestergitarist en een goede songschrijver.
op dit album is het alle 10 goed. niet te verwarren met de "Alle dertien goed" LP's uit die tijd (verzamelaars met Top 40 hits). dit is zijn meest coherente album en zou hij nooit meer overtreffen. een fijne mix van ballads en meer rockend songmateriaal. de man excelleert op dit album met zijn spel op zowel akoestische als elektrische gitaar. zijn stem kan ik goed hebben, weliswaar minder dan die van zijn Traffic maatje Steve Winwood maar een stuk beter dan die van zijn andere Traffic maatje Jim Capaldi.

ooit de heruitgave "digitally re-mastered" van dit album uit 1973 op cd (2014, BGO) aangeschaft en die klinkt als een klok. de man geeft gelijk zijn visitekaartje af met fantastisch gitaarwerk op de opener, het funky rockende "Baby Please". "Every Woman" is een klasse ballad akoestisch gebracht met background vocalen van Graham Nash. de prachtmelodie van de andere ballad "Maybe" doet er niet voor onder. "Headkeeper" dat eerder verscheen op het gelijknamige, voorgaande album, krijgt hier de definitieve versie. op het up-tempo "If You've Got Love" speelt George Harrison gitaar, vanwege contractuele redenen onder het pseudonym "Son of Harry". het energieke"Misty Morning Stranger" spat uit de speakers, opgepimpt met een blazerssectie. het in "jazz rock" stijl gespeelde instrumentale nummer "Side Tracked" is een fijn rustpunt. "The Lonely One" met een mondharmonicapartij van Stevie Wonder is 1 van de vele hoogtepunten op dit fraaie, afwisselende album.

Dave Mason ging hierna meer en meer mainstream albums maken en groeide met die albums uit tot een mega ster in de States en verkocht alle grote stadia (Madison Sqare Garden, Los Angeles Forum, etc.) uit. begin jaren 80 daalde zijn ster en hadden zijn albums steeds minder succes, echter
net als Tonio vind ik de muziek op dit album 50 jaar later nog altijd geweldig.

album werd geproduceerd door Dave Mason (co-produced by Malcolm Cecil)
Recording locations: Record Plant, LA - Sunset Sound Recorders, LA - CBS Studios, San Francisco

de muzikanten op dit album:
Dave Mason: guitars, vocals
Rick Jaeger: drums
Chuck Rainey: bass
Rocky: conga
Mark Jordan: piano
Jim Keltner: drums
Carl Radle, Greg Reeves, Lonnie Turner: bass
Graham Nash: vocals (tracks 1,2,5)
plus horn section & background vocals (o.a. Clydie King)

uit de liner notes (van John O'Regan, April 2014)

"Back in 1973, "It's Like You Never Left" signalled a return to the spotlight for Dave
Mason. It was like he never left, and neither did his creative abilities leave him. It marked a fitting return to centre stage for a talent deserving of his place in rock music history"

Waar Alone Together nog te lijden had onder een vlakke productie, kan dat niet gezegd worden van deze It's Like You Never Left. Niet te leeg, niet te vol, en altijd kristalhelder. En allemaal goede tot zeer goede songs, wat wil je nog meer?

En als bonus nog geweldig gitaarwerk van Dave zelf. Ik schaar hem in de brede groep topgitaristen met een geheel eigen en herkenbare sound, zoals Carlos Santana, Andy Latimer (Camel), Steve Hackett (Genesis), Duane Allman (Allman Brothers Band), David Gilmour (Pink Floyd).

Zelf denkt Dave daar overigens heel anders over. In de Lindsey Buckingham-loze periode van Fleetwood Mac maakte Dave Mason als gitarist deel uit van deze band. Hij vetrok al snel, naar eigen zeggen omdat hij het moeilijk vond om de grote schoenen van zijn voorganger te moeten vullen.

En wat ook sprekend is: kort na dit album nam Dave Jim Krueger als 'echte' solo gitarist in dienst. Nee, Dave Mason liep bepaald niet over van zelfvertrouwen, ook niet als gitarist.

Heeft vermoedelijk te maken met zijn voorgeschiedenis. Hij was in de sixties goed bevriend met Jimi Hendrix. In 1967 zat hij samen met Jimi Hendrix in diens appartement naar het destijds net verschenen All Along the Watchtower van Bob Dylan te luisteren. Samen kwamen zij tot de bekende Hendrix-versie, waarop Dave de 12-snarige akoestische gitaar speelt, en dezelfde versie die in 1969 op Electric Ladyland belandde.
Verder speelde hij samen met George Harrison en Eric Clapton. Hij maakte zelfs deel uit van de eerste line-up van Derek & The Dominoes, maar ruimde al snel het veld voor Duane Allman.

Tja, en als je al zo jong al deze grootheden van erg dichtbij hebt zien en horen spelen, dan snap ik wel dat hij zijn eigen spel fors onderschatte.

Hij weet het uiteraard niet, maar ik kan tot op de dag van vandaag genieten van zijn gitaarspel.

ja ze bestaan nog; de lp-'s die geen enkel zwak nummer hebben .
deze van Dave Mason is er 1 van
Traffic , de band waar hij mee speelde met o.a. steve winwood en jim capaldi verliet hij om solo verder te gaan wat resulteerde in twee uitstekende lp's ; "let it flow" uit 1977 en deze
ik heb altijd een zwak gehad voor Dave Mason ( ook nog voor een leger andere met ondermeer Gregg Allman, jackson browne ,Robert Smith,Nanci Griffith en nog vele andere) en vind hem een uitstekende zanger/ gitarist .
het beste nr. van deze lp ? de opener "baby please"