Otis Redding - The Great Otis Redding Sings Soul Ballads (1965)

Druk op zoek naar misschien een zwak moment in dit album heb ik dat niet gevonden. Meer genieten van soul als bij Otis Redding kan bijna niet. Louter ijzer-ijzer-ijzersterke soulsongs.

Dat geldt, wat mij betreft, voor zijn hele (veel te korte ) oeuvre.
Voor mij is The Big O koning Soul!

Met dit album kun je zooooo lekker wegdromen. Ik ben er verslaafd aan geworden, tis niet meer te houden.

The Great Otis Redding Sings Soul Ballads...en dat is een titel die niet na zijn dood maar tijdens zijn leven aan een album van hem werd gegeven. Ik vind dit een mooi plaatje, maar echt wegdromen doe ik er niet bij, dat heb ik meer bij de oude albums van Al Green bijv. Zwakke momenten zijn er ook idd. niet, een album vol met degelijke soul ballads, dat is hoe ik het hoor.

Misschien niet Otis' beste album, maar het eerste dat ik van hem leerde kennen: ik heb het 2 maal op vinyl gekocht, en later ook op cd. Ik blijf het maar draaien! Die stem: ongelooflijk! Maar ook de hem begeleidende musici zijn ongeëvenaard: Booker T. and the MG's, bestaande uit Booker T.Jones (orgel), Steve Cropper (gitaar/piano), Donald "Duck" Dunn (Bass) en Al Jackson (drums), potverdorie zo smeuiïg en solide, zó hoort het te klinken. En dan die blazersaccenten! The Memphis Horns: Wayne Jackson (trompet), Charles Axton (tenor sax) en Floyd Newman (bariton sax). Als de verhalen kloppen inspireerde Otis deze musici tot dit spel op grote hoogte. Ook de songs vind ik goed gekozen,inclusief Otis' eigen composities.
Dit album gaat mee naar het spreekwoordelijke Desert Island, wat mij betreft.

Twee albums van Otis Redding in dit souljaar. In beide titels wordt er gezegd dat Otis soul zingt, dat wisten we natuurlijk al. Ware het niet dat Otis soul is!
Of Otis nou OV Wright covert op That’s How Strong My Love Is, of Sam Cooke op A Change is Gonna Come, het is altijd genieten geblazen. Op Blue staat ook Otis’ beste song. Twee albums lang geen zwak moment te ontdekken.
1. That’s How Strong My Love Is – heel herkenbaar Otis. Het juiste gevoel en de juiste intensiteit helpen dit nummer vooruit.
2. Chained and Bound – De onovertroffen kunde om gevoel in een nummer te leggen wordt hier nog maar eens ten gehore gebracht.
3. A Woman, a Lover, a Friend – instrumentatie maakt het wat meer voortstuwend.
4. Your One and Only Man – wat meer lichte swing in dit nummer
5. Nothing Can Change This Love – en dat geloof je meteen als je Otis hier hoort zingen
6. It’s Too Late – heel minimaal opgebouwd nummer. Instrumenten volledig in dienst van de stem.
7. For Your Precious Love – aardige versie die het toch niet bij het origineel haalt.
8. I Want to Thank You – kort en past perfect bij de rest van de plaat
9. Come to Me – de urgentie is duidelijk aanwezig
10. Home in Your Heart – stampt de vloer nog even aan
11. Keep Your Arms Around Me – licht jazzy neemt Otis ons hier mee
12. Mr. Pitiful – een hit en niet zo maar. De spanningsboog is hier zo mooi uitgewerkt. Erg goed nummer

(bron: Opus de Soul)

Dit album is identiek aan Otis Redding - The Great Otis Redding Sings Soul Ballads (1965)

Waarom dan toch 2 vermeldingen?

???
mis ik wat?

Nee, ik blijkbaar Laat maar..... heb 't niet goed gezien

Opvallend dat ieder weer zijn eigen favorieten heeft als je de berichten bij Otis' verschillende albums zo doorneemt.
Dit vind ik zijn mooiste, of in elk geval de plaat die ik het liefst opzet. Natuurlijk is Otis Blue legendarischer met al die bekende nummers, maar hier staan naar mijn smaak een paar van zijn mooiste ballads op als That's How Strong My Love Is, Nothing Can Change This Love en Home In Your Heart, samen met het lekker swingende Mr. Pitiful. Maar ook de overige (minder bekendere) nummers zijn stuk voor stuk fijn. De prachtige hoes maakt het genieten compleet.

Ik vond voor een tientje dit oh zo fraaie album van Otis als mono LP uit 1968 in (zeer) goede staat, met de prachtige hoes haast als nieuw.

Na een ontdekking van een erg goed nummer van deze held ,welke me al jaren is ontgaan maar door shuffle mode op youtube tot de oren kwam . For Your Precious Love . Prachtig. Deze bleek dus op dit album te staan,een van de weinige Otis albums die eigenlijk nooit uit de platenkoffer komt. Vandaar dat het nummer mij helaas onbekend was.
Ik had deze van de week in de auto aan, en waar ik een G R O O T Otis liefhebber ben, viel het me op dat er bij dit album maar weinig mee te zingen was ?? Het was allemaal wat ... eentonig. Gek , want ik was wel in een Otis stemming. Overigens staat een van de mooiste nummers van Otis hier wel weer op, meer daarover lees je in het begin van dit bericht.

Ik ga hem nog eens draaien,meer gefocust. ik zie dat ook That's How Strong My Love Is
Chained and Bound en
Mr. Pitiful erop staan. Waarschijnlijk heeft het dan toch te maken met het feit dat ik samen met mijn vrouw in de auto zat, die wil nog weleens kletsen.

Deze man kan gewoon geen slechte muziek maken. Ieder album wat ik aanzet van hem raakt me. Ik heb Otis Blue als favoriet album in mijn top 10 staan, maar dat had ieder ander album van Otis ook kunnen zijn. Als deze man niet zo jong was gestorven was zijn naam waarschijnlijk nóg groter geweest dan dat het al is. RIP, Otis!

Mijn favoriete Otis album. In tegestelling tot de andere albums staan hier geen zwakke broeders op en ook geen flauwe covertjes als Satisfaction.

Wow! Hij slaagt er op dit album in zijn intense gevoelens op pure en rauwe wijze te vertolken. Dit komt binnen als een mokerslag. Er staat inderdaad geen enkele zwak nummer op dit ijzersterke album.

'' The Great Otis Redding Sings Soul Ballads ''. And Great he is.

Voor mij is Otis Redding met afstand de beste Soul zanger die er ooit is geweest. Dat rauwe stem geluid, de kracht, maar ook de bezieling in zijn stem zijn ongekend. Het album start met een fantastische en emotionele opener ( That's How Strong My Love Is ). Meer Soul dan dit ga je niet vinden, en het eindigd met het swingende '' Mr. Pitiful ''. Daartussenin is het ook alleen maar genieten van Deep Soul in z'n puurste vorm met nog een aantal hoogtepuntjes waaronder "Chained and Bound" en"Nothing Can Change This Love". Toch is het openingsnummer mijn favoriete nummer van deze geweldige plaat. Niets minder dan 5 sterren.

In mijn avonturen langs de lijstjes moet ik eerlijk zijn en dan zal je soms een waardering moeten geven die niet iedereen begrijpt. Tenminste niet als ik bij dit album twijfel tussen 3 en 2,5* en dan toch bij die laatste score uitkom.
Voor mij klinken alle nummers erg saai en vooral ook steeds hetzelfde. Als ik er twee gehoord heb ben ik eigenlijk al aan mijn tax.
Het is puur een kwestie van smaak.
19e in de 100 Greatest Albums 0f 1965 en 62e in BestEverAlbums over dat jaar.

Uiteraard een kwestie van smaak. Ik zou zeggen: er is misschien wat concurrentie met Nina Simone, een legendarische Coltrane (A love supreme), wat Beatles en Dylan, maar toch vind ik die 19e plek te laag.

Mijn favoriete soulzanger, Otis Redding. Hij stierf veel en véél te vroeg, en erg tragisch ook nog 'ns, in een vliegtuigcrash, op amper 26-jarige leeftijd. Enorm indrukwekkend is dan ook het oeuvre dat hij naliet, waarvan deze plaat één onderdeel is.

De titel dekt de lading, want de ene grootse ballad is nog niet gedaan, of de volgende dient zich al aan. De opener is onsterfelijk, een prachtige ode aan de liefde. Zwakke broeders kent dit album ook niet, daarvoor ligt de kwaliteit van de songs simpelweg te hoog, en is Otis' stemgeluid, die een geweldige mix van rauwe emotie en intens inlevingsvermogen biedt, een te grote factor.

De albumhoes doet me trouwens wat denken aan werk van Andy Warhol; de verschillende kleuren van de negatieven verwijzen volgens mij naar de verschillende stemmingen in de gebrachte songs. Een soort kleurenpalet dat de primaire driften en daardoor opgeroepen gevoelens symboliseert.

4 sterren