Roland Kirk - Domino (1962)

Een van de meest maffe saxofonisten van zijn tijd, die hier vooral met interessante pianisten samenwerkt: Andrew Hill (track 5, 9-14) haalt hier nog iets te veel de mosterd bij Monk en Bud. Wynton Kelly (volgens mij alle andere hier vermelde tracks) is wat te diep in de mix verstopt, maar past goed bij de speelse hardbop die Kirk in feite maakte.

Alsof dat nog niet voldoende is, kunnen we ook nog een jonge Herbie Hancock horen op bonustracks bij sommige uitgaven (overigens is de releasegeschiedenis nogal een rotzooi, en klopt de tracklisting hierboven niet met de releases die ik heb beluisterd. Wie wat speelt is dus enigszins onder voorbehoud).

De tracks zijn verder wat te kort en vrijblijvend om veel indruk achter te laten, maar als fase in de ontwikkeling van een paar van de meest interessante jazzmusici van de jaren zestig toch aardig om een keer beluisterd te hebben, en de moeite waard om eens onder de aandacht te brengen. 3*

Kirk is inderdaad met zijn saxofonen en fluiten best een beetje maf. Een experimentele multi-instrumentalist die soms ook wat doet denken aan Yusef Lateef.

Een bizarre en bijzondere manier van Roland is ook het tegelijkertijd bespelen van saxofonen, waardoor er een soort unisono klinkt door hemzelf alleen. Het klinkt wat gek, maar is wel grappig.

Het schijnt dat Ian Anderson van Jethro Tull zich heeft laten beïnvloeden door Roland Rahsaan Kirk. En dat inderdaad te horen in het fluitspel. Kirk blaast niet alleen in de fluit maar neuriet en praat erdoor heen. Heerlijk geschift en eigenlijk gewoon fantastisch.

Echt leuk dat je hier ook naar gaat luisteren Michiel. Dit vind ik lang niet zijn beste, is nog redelijk "standaard" jazz, om die lelijke term maar eens te gebruiken. De echte gekkigheid vind je pas op latere albums...

Ik ben benieuwd, want dit is juist een zo een type artiest die ik eens lekker wil gaan ontdekken.