Roland Kirk - Domino (1962)
mijn stem
7 stemmen
1
geplaatst: 5 januari 2019, 15:19 uur
Een van de meest maffe saxofonisten van zijn tijd, die hier vooral met interessante pianisten samenwerkt: Andrew Hill (track 5, 9-14) haalt hier nog iets te veel de mosterd bij Monk en Bud. Wynton Kelly (volgens mij alle andere hier vermelde tracks) is wat te diep in de mix verstopt, maar past goed bij de speelse hardbop die Kirk in feite maakte.
Alsof dat nog niet voldoende is, kunnen we ook nog een jonge Herbie Hancock horen op bonustracks bij sommige uitgaven (overigens is de releasegeschiedenis nogal een rotzooi, en klopt de tracklisting hierboven niet met de releases die ik heb beluisterd. Wie wat speelt is dus enigszins onder voorbehoud).
De tracks zijn verder wat te kort en vrijblijvend om veel indruk achter te laten, maar als fase in de ontwikkeling van een paar van de meest interessante jazzmusici van de jaren zestig toch aardig om een keer beluisterd te hebben, en de moeite waard om eens onder de aandacht te brengen. 3*
Alsof dat nog niet voldoende is, kunnen we ook nog een jonge Herbie Hancock horen op bonustracks bij sommige uitgaven (overigens is de releasegeschiedenis nogal een rotzooi, en klopt de tracklisting hierboven niet met de releases die ik heb beluisterd. Wie wat speelt is dus enigszins onder voorbehoud).
De tracks zijn verder wat te kort en vrijblijvend om veel indruk achter te laten, maar als fase in de ontwikkeling van een paar van de meest interessante jazzmusici van de jaren zestig toch aardig om een keer beluisterd te hebben, en de moeite waard om eens onder de aandacht te brengen. 3*
* denotes required fields.
* denotes required fields.