menu

Beth Hart - War in My Mind (2019)

mijn stem
4,06 (72)
72 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Provogue

  1. Bad Woman Blues (3:35)
  2. War in My Mind (4:22)
  3. Without Words in the Way (4:36)
  4. Let It Grow (4:51)
  5. Try a Little Harder (3:52)
  6. Sister Dear (3:34)
  7. Spanish Lullabies (3:28)
  8. Rub Me for Luck (4:32)
  9. Sugar Shack (3:58)
  10. Woman Down (5:48)
  11. Thankful (4:24)
  12. I Need a Hero (5:01)
totale tijdsduur: 52:01
zoeken in:
avatar van Zwaagje
4,5
War on my mind lijkt weer wat terug te grijpen naar bang bang boom boom. Laat dat nou net mijn favoriete plaat zijn. Hoop op wat meer bluesy geluid op het album en deze klinkt veelbelovend.

avatar van Zwaagje
4,5
Recensie: Beth Hart - War In My Mind - bluesmagazine.nl
De positieve recensie maakt mij nog nieuwsgieriger.

avatar van Zwaagje
4,5
De eerste indruk is goed. Ze haalt alles uit de kast. Vaak klein met piano; soms groots en meeslepend en bombastisch. Het komt recht uit haar Hart met vaak prachtig piano spel. Wat ook opvalt is de mooie productie waarin Beth's stem mooi ingebed is in de muziek met minder "gemekker" tot gevolg.
Damn! Nou moet ik kiezen welk album ik koop.

4,5
Zou deze sowieso niet laten liggen...hihi...wat gaat ze hier op een fantastische manier tekeer/los.

avatar van blaauwtje
5,0
Niet te betrappen op een slechte plaat deze rasartieste, na drie jaar de opvolger van fire to the Floor, met een kop zwarte koffie met Bonamassa als tussendoortje.

Wauw, ze leeft zich helemaal uit op deze voortreffelijke plaat, heel klein dan weer heel massaal, maar altijd het gevoel laten spreken, dat familie voor Beth Hart heel belangrijk is weten we van haar concerten, ook op deze War in my mind komt de familie weer op de eerste plaats, luister naar het ontroerende Sister dear of naar het vol dankbetuigingen zittende Thankful. Ook haar eigen valkuilen komen langs, kortom ze maakt van haar hart wederom geen moordkuil, tel daar de prachtige productie en het volle geluid op de lichtblauwe vinyl uitvoering bij en je hebt ,misschien voor mij wel, de beste plaat van 2019.

avatar van Zwaagje
4,5
blaauwtje schreef:
Ook haar eigen valkuilen komen langs, kortom ze maakt van haar hart wederom geen moordkuil, tel daar de prachtige productie en het volle geluid op de lichtblauwe vinyl uitvoering bij en je hebt ,misschien voor mij wel, de beste plaat van 2019.

Een andere plaat had even voorrang, maar fijn te horen dat het vinyl zo tof klinkt. Ik ga weer even sparen en dan wordt dit mijn volgende aanschaf.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beth Hart - War In My Mind - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Beth Hart - War In My Mind
Beth Hart is altijd een geweldige zangeres, maar ze is op haar best als ze garant staat voor kippenvel, wat ze doet op haar bijzonder fraaie nieuwe album

Ik weet nog goed dat ik twintig jaar geleden voor het eerst kennis maakte met Beth Hart. L.A. Song is zo’n song die je maar blijft ontroeren, hoe vaak je er ook naar luistert. De muziek van Beth Hart had sindsdien slechts zo nu en dan dat bijzondere effect, maar op haar nieuwe album raakt de zangeres uit Los Angeles keer op keer de juiste snaar. De uptempo tracks op het album zijn goed, maar het zijn de ballads die keer op keer zorgen voor kippenvel. Beth Hart kan prachtig kwetsbaar zingen en meedogenloos uithalen en ieder woord dat ze zingt komt uit haar hart. Het levert, na de prima platen met Joe Bonamassa, een uitstekend soloalbum op.

Beth Hart dook twintig jaar geleden op met het fantastische Screamin' For My Supper en trok in brede kring de aandacht met de indringende single L.A. Song, die bij mij na al die jaren nog steeds goed is voor kippenvel.

Na een stilte van vier jaar keerde Beth Hart in 2003 terug met het nog betere Leave The Light On, dat zelfs mijn jaarlijstje haalde in het betreffende jaar.

Beth Hart heeft de pech dat ze met ieder nieuw soloalbum moet opboksen tegen de fantastische albums van 20 jaar geleden en dat blijkt helaas keer op keer een kansloze missie, maar dat is mijn mening. Natuurlijk is en blijft Beth Hart een geweldige zangeres, maar de magie van de twee genoemde albums ontbrak wat mij betreft op de soloalbums die volgden.

Zes jaar geleden kreeg de carrière van Beth Hart een nieuwe impuls door de samenwerking met meestergitarist Joe Bonamassa. Het leverde twee geweldige studioalbums op, maar nu is het weer tijd voor een soloalbum van Beth Hart. War In My Mind is de opvolger van het in 2016 verschenen Fire On The Floor dat bij vlagen aardig was, maar een stuk minder dan het een jaar eerder verschenen Better Than Home.

Ik vind Beth Hart als zangeres het indrukwekkendst wanneer ze de ellende over je heen stort in ingetogen ballads waarin de zang uiteindelijk uit haar tenen komt. War In My Mind opent wat mij betreft dan ook teleurstellend met een uptempo niemendalletjes, waarin Beth Hart laat horen dat ze een geweldige zangeres is, maar mij niet raakt. Dat doet de zangeres uit Los Angeles wel in de ballads die volgen.

De titeltrack van het album opent ingetogen met pianoklanken en relatief ingetogen zang van Beth Hart, maar uiteindelijk gaat Beth Hart een paar keer helemaal los met zang die uit haar tenen komt. Het was voor mij goed voor het eerste kippenvel en daar bleef het gelukkig niet bij. War In My Mind bevat een flink aantal ingetogen ballads die opvallen door een mooie ingetogen instrumentatie en volop vocaal vuurwerk.

Beth Hart kan in haar ballads prachtig ingetogen en kwetsbaar zingen, maar kan ook geweldig uithalen, waarbij de passie en emotie uit de speakers knalt. De ballads op het nieuwe album volgen voor een belangrijk deel hetzelfde stramien. Pianospel vormt de basis van deze ballads, waarna topproducer Rob Cavallo de songs verder heeft ingekleurd met gloedvolle klanken. Zeker wanneer de stem van Beth Hart gezelschap krijgt van een flink koor schuurt War In My Mind tegen het bombastische aan, maar wat mij betreft blijft het aan de goede kant van de streep.

Er zijn niet veel zangeressen die je zo bij de strot kunnen grijpen als Beth Hart en de Amerikaanse zangeres doet het op War In My Mind keer op keer. Ze overtuigt meedogenloos met de wonderschone ballads op het album, maar ook de wat jazzy songs zijn uitstekend. Wat overblijft zijn een aantal wat meer doorsnee songs met vooral invloeden uit de blues en de soul. Het zijn songs die lekker klinken en die de vloer aanvegen met een heel contingent jonge soulzangeressen, maar ik geef toch de voorkeur aan de wonderschone ballads, die het enorme talent van Beth Hart keer op keer aan de oppervlakte brengen.

War In My Mind overtuigt ruim 50 minuten lang en imponeert minstens de helft van de tijd. Misschien niet zo goed als Screamin' For My Supper of Leave The Light On, maar het komt zeker in de buurt. Erwin Zijleman

avatar van Zwaagje
4,5
Vinyl ligt in mintgroen op de draaitafel. Klinkt goed; mooie productie en goed geluid. Mooie uitklap hoes met de song teksten aan de binnen kant. Ook een enorme lijst " thank you" in onleesbare kleine lettertjes. Die heb ik tijdens het lezen maar overgeslagen. ??

avatar van Zwaagje
4,5
Mintgroen blijkt lichtblauw te zijn....ben ik dan toch kleurenblind??

Hendrik68
Deze plaat van Beth Hart komt helaas nooit echt los en ik worstel ook met de vraag of het nog wel emotie is of langzaam aan een beetje gejammer aan het worden is. Beth Hart is een dame van ruwe bolster blanke pit en dan mag het af en toe wel wat steviger dan dit.

avatar van Silky & Smooth
4,5
Zwaagje schreef:
Mintgroen blijkt lichtblauw te zijn....ben ik dan toch kleurenblind??

Als ik de foto’s op Discogs zie dan zou ik ook zeggen mintgroen... Binnenkort zelf maar even checken

5,0
Als groot fan sinds in1996 'Immortal' werd uitgebracht heeft Beth mij nooit (echt) teleurgesteld. Tuurlijk zijn er albums en nummers die net even iets minder 'pakken', maar gemiddeld waardeer ik het repertoire van Beth met 4 op een schaal van 5 punten. Dit inclusief hetgeen uit de samenwerking met Bonamassa is voortgekomen.
Met dit album maakt Beth mijn hooggespannen verwachtingen helemaal waar. De ballads bezorgen mij stuk voor stuk kippenvel. Rub Me For Luck zou zo als soundtrack voor een James Bond gebruikt kunnen worden.
Verder helemaal eens met het commentaar van 'blaauwtje'.

War in my mind staat sowieso in mijn top 3 van favoriete Beth Hart albums en op nummer 1 voor alles wat dit jaar is uitgekomen.

avatar van Silky & Smooth
4,5
Zwaagje schreef:
Mintgroen blijkt lichtblauw te zijn....ben ik dan toch kleurenblind??

Blijkt van de lichtinval af te hangen. Toen ik hem uitpakte dacht ik ook mintgroen, maar op de draaitafel is hij weer lichtblauw.

Beth Hart blijf een artiest waarvan ik vrijwel alles echt mooi vind. Zo ook dit album weer. Een bonte mix van stijlen. Soms vernieuwend, soms ook echt old school (Let It Grow. Af en toe swingen en een paar mooie ballads. Alles altijd met een rauw randje.

avatar van bas2204
4,0
Beth Hart legt enorm veel emotie in dit album en dat hoor je dan ook. Ook wordt er afgewisseld tussen wat rustigere bluesy ballads en nummers waar wat groter wordt uitgepakt. Van die laatste soort hadden er wat mij betreft nog net een of twee extra op mogen staan en dan was ik misschien nog wel positiever over dit album geweest. Nu nog steeds duidelijk een goed album van een rasartiest.

avatar van Niek
Te direct. te vol. Zal live wel gaaf zijn, maar door mijn speakers maakt het weinig indruk.

3,5
Niek schreef:
Te direct. te vol. Zal live wel gaaf zijn, maar door mijn speakers maakt het weinig indruk.
als eens gedacht aan een klasse D amp?

3,5
Een acceptabel album. Niet de kwaliteit van Fire on the Floor en al helemaal niet de klasse van haar muzikaal kunststukje better than home. M.a.w. het wordt met elk nieuw album beduidend minder.

avatar van Silky & Smooth
4,5
Boomersstory schreef:
M.a.w. het wordt met elk nieuw album beduidend minder.

Grappig dat ik dat totaal niet heb. Qua originaliteit vind ik elk nieuw album wel minder verrassend, maar kwalitatief vind ik haar juist steeds sterker worden. Dit houdt het niveau in balans. Better Than Home is dan inderdaad wel weer een mijlpaal in haar oeuvre.

Bradlinho
Prima album, maar niet haar beste werk. Desalniettemin gewoon 3,5 ster, want haar stem pakt mij eigenlijk altijd wel.

3,5
Silky & Smooth schreef:
(quote)

Grappig dat ik dat totaal niet heb. Qua originaliteit vind ik elk nieuw album wel minder verrassend, maar kwalitatief vind ik haar juist steeds sterker worden. Dit houdt het niveau in balans. Better Than Home is dan inderdaad wel weer een mijlpaal in haar oeuvre.
mag......kan.....

4,5
Niek schreef:
Te direct. te vol. Zal live wel gaaf zijn, maar door mijn speakers maakt het weinig indruk.


Ik snap precies wat je bedoelt. Ik luister nu naar de 24 bit versie via Qobuz en dan krijgt het ineens ruimte en komt de muziek als een moker binnen.

Dit album is zo rauw in de teksten dat de producer om haar stem en piano een aankleding gemaakt heeft die past bij het niveau waarop ze haar teksten zingt. Het is too much allemaal, maar als de muziek iets kan ademen, dan klopt het echt precies, maar dan ook precies.

Als je dit album op het verkeerde moment luistert, dan is het een ‘zanik’ album, maar als je het hoort op een moment dat je er open voor staat dan spoelen de emoties over je heen als vloedgolven. Het is echt een bizar album, het is bijna niet te geloven dat iemand zo direct en ongefilterd wat in haar hoofd gebeurt kan overbrengen. En dat maakt ook dat er momenten zijn dat je denk ‘dit is gemaakt’.

De opbouw van het album is subliem, de producer heeft klasse werk geleverd. Je denk dat het na ‘Rub me for Luck’ niet nog een keer getopt kan worden. Met ‘Sugar Shack’ denk je even wat lucht te krijgen, maar luister naar de tekst en er is nauwelijks lucht, en dan komt ‘Woman Down’ er overheen. En als dat nog niet genoeg is, dan komt het laatste nummer met alleen stem en piano.

Het is muziek waar ik niet van kan slapen. Het schrijnt. En als je het ‘zomaar’ hoort dan kan het vreselijk irriteren. En dat is wellicht een teken dat het een bijzonder album is dat meer aandacht vraagt dan één keer luisteren. En afspeelapparatuur die 24 bit aankan, want de cd versie loopt echt helemaal dicht.

avatar van rider on the storm
4,5
Fan werd ik bij het album live at Paradiso en ben haar daarna altijd wel blijven volgen. Heb inmiddels een aantal albums in de collectie die met enige regelmaat op de draaitafel belanden (solo en met Bonamassa). En 1 ding weet ik zeker, dat gaat met dit album ook gebeuren.

Dit album, fraaie dubbelaar op lichtblauw vinyl, behoort naar mijn mening tot haar betere werk. Een fantastisch gevarieerd album waarbij bluesrockers worden afgewisseld met de meest fraaie ballads. En zo achter de piano kan zij mij enorm ontroeren met die stem waar het leven overheen is gegaan.

Ik moet mij sterk vergissen of dit album ontpopt zich tot een standaardalbum binnen haar oevre.
Prachtplaat!

Een dikke 4 1/2 ster.

[q

Ik moet mij sterk vergissen of dit album ontpopt zich tot een standaardalbum binnen haar oevre.
Prachtplaat!

Een dikke 4 1/2 ster. [/quote]

Leuk om dit te lezen. Krijgt hier een zeer hoge score op MM. Ik zet hem op mijn verlanglijstje .

Gast
geplaatst: vandaag om 00:34 uur

geplaatst: vandaag om 00:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.