Black Unity Trio - Al - Fatihah (1969)

Deze kwam in mijn playlist terecht vanwege de aanprijzingen hierboven van AOVV en de helaas van de site vertrokken Soledad. In de afgelopen maanden heb ik deze een aantal keer beluisterd, helaas deel ik hun enthousiasme niet helemaal.

Dit valt wel aan de wat meer avantgardistische kant van het spectrum, een kant van de jazz die me soms wel en soms niet weet te boeien, afhankelijk van de klik die ik met de plaat voel. Zoals Pim hierboven uitlegt is dit nog wel redelijk gestructureerd, en verre van emotieloos gepriegel. De emotie die hij erin hoort komt bij mij minder binnen, moet ik bekennen.

Misschien vanwege het duidelijk religieuze karakter van de plaat. Nu is dat sowieso niet echt mijn ding, maar het gaat hier meer om toon dan om inhoud, denk ik (er is natuurlijk een hoop prachtige religieuze muziek gemaakt). Maar dit is allemaal zo plechtig en sober en humorloos dat het voor mij meer als een langere donderpreek aanvoelt. Dan kan het allemaal nog zo knap gespeeld en origineel zijn, maar dan merk ik dat ik toch een beetje afhaak.

Gezien de kwaliteit verwacht ik dit nog wel ooit te gaan draaien in de toekomst, en misschien komt de klik dan nog wel.