White Ward - Love Exchange Failure (2019)

Tijdens de eerste luisterende krijg je als Eerste indruk het idee dat je naar “Futility Report” part 2 zit te luisteren. Echter, niets is minder waar! De ingrediënten zijn het zelfde, het geluid misschien ook wel, maar deze plaat kruipt echt in mijn hoofd, net zoals een band als Deafheaven dat ook voor elkaar krijgt. Heerlijke melodien die links en rechts vergezeld worden door heavy riffs, soli die echt wat toevoegen, echte Black Metal passages en uiteraard de passages waar de band zo op het plaatselijk zondagmiddag jazz matinee kan aandraven.
De productie van deze plaat is mijns inziens uitstekend, alles is goed en duidelijk te horen, wat natuurlijk essentieel is bij dit soort platen die het moeten hebben van (meestal) subtiele wisselingen.
“Poisonous Flowers of Violence” is een nummer wat goed laat horen wat deze band kan, en hoe goed en sterk dit gedaan wordt, post Black Metal over de grenzen van het genre in optima forma. Gevoelig en subtiel, beide kanten van het spectrum, slepend. Op dit nummer hoor je ook heel duidelijk Deafheaven-stijl drumwerk

Als voorbeeld wil ik echter “No Curse for Pain” benoemen. Startend als een relaxed zondagmiddagje, maar daarna...Hier zit zo veel in dat het al bijna een album op zich kan zijn. Vlijmscherpe Black Metal uitgevoerd op heerlijk snelle manier
4.10 heerlijke overgang naar heavy werk, met terugkerend thema, subliem baswerk en idem sax-werk.
5.10 opbouwende situatie naar een kippenvel solooooo!!
Even een brug opbouwen met tempo om vervolgens rond 7 minuten weer terug te keren naar het heavy gedeelte, maar nu met werkelijk nog subliemer saxofoon werk, en een minuutje later de werkelijke climax met heavy riff en old school heavymetal gitaarwerk aangevuld met een vocale folk-sfeer wat ik zelden heb gehoord (alleen in het totaal onbekende Gallowbraids “Ashen Eidolon” krijg ik hetzelfde gevoel). Het einde verandert dan weer in een breed uitwaaiend atmosferisch Black Metal gedeelte, heerlijk!

Naar aanleiding van False Light ben ik deze ook gaan beluisteren en ik merk dat deze nog beter bevalt. De sfeer die hier neergezet wordt doet me regelmatig denken aan wat Burial ook zo mooi doet. En dat beeld wordt prachtig gevangen in de hoes. In de donkere uren door een desolaat betonnen oerwoud dwalen, opgaande in de omgeving, in gedachte, in de muziek, verloren tussen de mensen. Maar waar Burial het elektronisch houd wordt dat hier prachtig gecombineerd met de Blackmetal van de heren. Waarbij ze erg goed hun best doen om eenzelfde gevoel over te brengen en niet puur hard, snel en agressief spelen. Iets wat zeker wel gebeurt trouwens.

Dat komt voor mij op No Cure for Pain het best tot uiting. Een prachtig sfeervolle opbouw die bruut wordt verstoord om even later die elementen zo perfect te combineren dat ik na 10 minuten ineens schrik van een wegspringend konijn langs het fietspad. Totaal opgenomen in de muziek ben ik de afslag zomaar voorbij gefietst. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de geweldige toevoeging van een saxofoon.

Het is een bijzonder sfeervolle plaat die mij bij elke luisterbeurt meer en meer in hun muziek trekt. De verrassing van de nummers verdwijnt, maar het gevoel, de sfeer en emotie blijft groeien. En de prachtige mix van stijlen maakt het geheel zo heerlijk boeiend.