Wisborg - The Tragedy of Seconds Gone (2018)

De tragedie van de verloren seconden en dat zijn er inmiddels toch wel iets teveel. Echter dit debuut kent hoegenaamd geen verloren tijd. Althans voor mij.

Dit veelbelovende duo uit Hannover is een mooie knop aan de snel groeiende, inktzwarte struik der doom rockers. Het is geen post-punk, goth-rock of dark wave dat puur en alleen gebaseerd is op keyboards. Zélfs al wordt er flink gebruik van gemaakt. Je moet tenslotte toch wat zonder een drummer of basgitarist. Er wordt ook niet of nauwelijks geleend van welbekende bands als The Cure, Joy Division of New Order. Verre van dat. Hooguit doet een nummer je heel misschien denken aan een loodzware Depeche Mode, Diary of Dreams, Aeon Sable of iets in die richting.

Nee, de heren Konstantin Michaely en Nikolas Eckstein gooien er een flinke scheut rock/metal door. Bovendien doet de prachtige stem van Konstantin mij als twee druppels water denken aan zanger Marco Benevento van The Foreshadowing, een van mijn favoriete doom-goth-metalbands en ja, dán kom je - hoe dan ook - in het vizier van all time doomrocker Alicia met haar diepgewortelde voorliefde voor stoere baritonstemmen.

Gister heb ik Morgue Poetry - In the Absence of Light (2018) toegevoegd helemaal niet wetende dat het hier gaat om de zanger van Wisborg. Heb me hier vandaag eens in verdiept en dat klinkt toch wel ontzettend heerlijk. Heb gelijk de eerste twee platen besteld.

De eerste indruk is wel zo overweldigend dat ik vrees dat deze platen overuren gaan maken.