Morgue Poetry - In the Absence of Light (2018)

Morgue Poetry is het solo project van Wisborg - MusicMeter.nl zanger Konstantin Michaely.
De muziek valt het best te omschrijven als Folk Noir in de traditie van King Dude - MusicMeter.nl en Nick Cave - MusicMeter.nl. Dit project klinkt wezenlijk anders dan Wisborg maar is minstens zo goed en vooral smaakvol gedaan.

Het idee was bij de zanger ontstaan nadat hij op een ochtend niets vermoedend zijn voordeur opende en geconfronteerd werd met een prekende Jehova's getuige. Beleefd hoorde hij de preek aan, nam zelfs een bijbel in ontvangst en liep daarna met opgekropte frustratie zijn studio in en nam de geweldige song Jehovah's Witness op.

Deze song somt vakkundig op wat er mis is met georganiseerde religie en het geloof in zijn algemeenheid. Het is een anthem voor Atheïsten die klaar zijn met het geloof en dat bleek een prima uitgangspunt om een groot deel van het album op voort te borduren. Titels als Crucified, Lucifer, God Is Dead en Enlightenment met een smaakvolle bijdrage van zangeres Linda Lace bekend van Virgin Tears - MusicMeter.nl spreken boekdelen.

Het zijn songs waarin de zanger zich niet alleen uitspreekt tegen religie maar vooral wil aansporen om te leven zonder een voortdurend opgelegd schuldgevoel. Seks, drank, drugs, begeerte en liefde horen bij het leven en daar moet over gezongen worden.

Persoonlijke favorieten zijn de songs waarop Michaely de tijd neemt om zijn liefdesverdriet te bezingen. In songs als To Love Is to Lose, Tonight en het prachtige Love is Blind gaat hij als een bezeten wolf tekeer en gaat zijn zang door merg en been en dat bedoel ik op een positieve manier.

In alle eerlijkheid moet ik bekennen, dat ik tijd nodig had om aan de zang te wennen. maar beetje bij beetje vielen de puzzelstukken op zijn plek. De nummers zitten verrassend geraffineerd in elkaar met akoestische gitaren, zware pianoklanken en incidentele strijkers. Als je eenmaal aan de zang gewend bent moet gezegd dat Michaely met veel bezieling zingt en met dit solo project echt iets nieuws heeft gemaakt naast de prima platen van Wisborg.

Liefhebbers van Wisborg, King Dude, Mark Lanagan of Nick Cave zouden dit album zeker een kans moeten geven.

In mijn oren is het in ieder geval een groeiplaat die gemaakt is voor de melancholische ziel. Een plaat die laat horen hoe mooi het leven kan zijn als je niet altijd met de stroom mee drijft maar je eigen pad kiest.

Of zoals de zanger het zelf bezingt in Enlightenment

we are wolves living among sheep
And we want to eat from the forbidden fruit

Alicia en Scarlet. Ik gok dat deze plaat jullie misschien ook aanspreekt.

Ik zet 'm nog even terug op de luisterlijst. Had er al wat van geprobeerd, maar vond het album net iets te veel dramatiek hebben. Je moet er echt voor in stemming zijn. Dat heb ik soms ook bij Nick Cave. Op een ander moment kan zo'n album dan plotseling wel helemaal goed op z'n plek terecht komen.

Klinkt zeker niet slecht. Ik heb weinig neofolk-albums. Als je een muzikant akoestisch hoort spelen, dan kan je hem/haar het beste beoordelen vind ik. Muzikaal zit het hier wel goed, mooie stemmingsmuziek voor de late uurtjes of gewoon voor de middag (ik zit nu te luisteren ). Lijkt inderdaad op Nick Cave, zijn timbre. Ken je Death In June Wouter? Zit ook een beetje in deze hoek.

Daar ben ik helemaal mee eens. Ik heb een enorm zwak voor akoestische platen en ga ook graag naar dergelijke concerten. Unplugged platen die ik nog van harte aan kan bevelen zijn:

Katatonia:

Katatonia - Sanctitude (2015) - MusicMeter.nl

Anathema:

Anathema - Hindsight (2008) - MusicMeter.nl

En een persoonlijke favoriet en zeer onder gewaarde band: Antimatter

Antimatter - Live @ An Club (2009) - MusicMeter.nl

Van Death in June ken ik nog helemaal niets. Als het op Morgue Poetry lijkt ga ik er binnenkort eens goed voor zitten. Een bak melancholische nummers kun je me altijd voor wakker maken en met een bandnaam als Death in June kan het moeilijk misgaan.

Veel dank weer voor de tip

Heel herkenbaar. In alle eerlijkheid heb ik eerst een jaar lang alleen maar het nummer Killing Spree gedraaid en ineens begon ik me af te vragen waarom ik niet eens wat meer nummers ging luisteren? Toen ik daarna een interview met de zanger las werd het vlammetje weer aangewakkerd en voor mij helpt het vaak als ik weet met welke intentie een nummer geschreven is. Als er iets van herkenning is geeft dat voor mij een extra dimensie aan de muziek.

Kortom ik heb even tijd nodig gehad om aan dit album te wennen maar toen het kwartje eenmaal viel was ik verkocht.

Wat Nick Cave betreft dat herken ik heel erg. Zijn laatste twee reguliere albums heb ik overgeslagen omdat er totaal geen greintje relativering meer in zat. Bij Morgue Poetry heb ik af en toe nog hard gelachen en dat maakt dat ik bij dit album niet wegkwijn in somberheid. Voor mij is dit meer een warm bad der herkenning. Er zit juist veel levenslust in maar ook een flinke berg melancholie

Dan kan je deze van harte aanbevelen. Death in June - DISCriminate (1999) - MusicMeter.nl Het is een verzamelalbum waar wat mij betreft meteen de beste nummers op staan. Ik draai hem nog regelmatig. Jij ook bedankt voor de tips.