Marike Jager - Hey Are You OK (2019)

Ik kende Marike Jagers muziek niet, zover ik weet, tot dit album. Het leek me nooit iets voor mij. De kennismaking met het nummer 'Another River' beviel goed en dat zorgde ervoor dat ik het hele album inmiddels meerdere keren beluisterd heb.

Wat mij opvalt is, dat veel nummers vanuit een op zich droge, soms urgente begeleiding spannende en verrassende wendingen worden genomen. Psychedelische intermezzo's, stevige indierockende stukken, het komt allemaal voorbij en meer. Het maakt Hey Are You OK een spannend album, maar ook zeer prettig om te beluisteren album.

Daar teken ik bij aan dat niet alle composities even sterk zijn, een aantal zitten ver boven het gemiddelde, maar een aantal daar gevaarlijk tegenaan. Matig wordt het echter nooit. Daar staat de muzikale invulling en de doorgaans prettig relaxte stem van Marike Jager tegenover, die haar stem regelmatig afzet tegen het strakke, urgente ritme van de gitaar. Dat contrast, samen met de vele verrassingen, maakt dit album tot een plezier om naar te luisteren. Prettig verrast, altijd leuk.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik dacht laatst terug aan Marike Jager. Heb een tijd heel veel naar haar muziek gelusiterd toen Here Comes the Night net uit was, en het daarna een beetje uit het oor verloren. Nu dacht ik er aan terug en bleek ik toch weinig zin hebben om die muziek weer op te zoeken. Zou ik haar toen een beetje hebben overgewaardeerd? En toen las ik een week later ineens dat ze een nieuw album heeft gemaakt, waarvan ze zelf zegt dat ze alle moeilijkdoenerij heeft gelaten voor wat het was en gewoon een hoop lol heeft gehad in de studio.

En dat is precies hoe het klinkt! Gekke kreten, opzwepende ritmes, pakkende melodietjes. Vunzige gitaartjes trekken af en toe fijn de aandacht. Bij Gotta Give In zakt het voor mij iets in, en dan begint The Seeker ook niet heel spannend. Te vroeg gejuigd? Nee, The Seeker raapt zichzelf vanaf het refrein weer helemaal op, en sluit af met een te gek outrootje. En bij Wasted (goeie synth hook, en is dat een theremin solo?) en Watch the Fish is het weer een en al plezier, bijna als een soort slotconclusie, Dit is echt een lekker album. Helemaal eens met WoNa dus.

Misschien weer eens teruggrijpen naar Here Comes the Night...

Voor mij is dit weer de zoveelste bevestiging dat wij Nederlanders gewoon heel matig zijn in het maken van muziek. Van liedjes als “Hey Are You Ok” krijg ik echt spontaan jeuk. Zo oppervlakkig, weinig beleving, sfeer, emotie, het maakt echt helemaal niets in mij los. Ik ga geen sterren plakken aan dit album omdat ik het niet helemaal fair vind omdat dit niet mijn sound is. Maar het blijft gewoon jammer dat er maar weinig goede muziek van eigen bodem komt (op een paar uitzonderingen na)