Hound Dog Taylor & The Houserockers - Hound Dog Taylor and the Houserockers (1971)

Alleen voor echte bluesliefhebbers.

Je pikt er misschien nu niet de meest fijngevoelige bluesman uit , beste Fred , maar wel een hele aanstekelijke , rauwe , recht toe aan , swingende bluesplaat als Hound Dog Taylor and The Houserockers is . Je hebt daar inderdaad wel een vette , zwarte bril voor nodig !

Nee, de stem van Hound Dog kun je moeilijk als fijngevoelig zien. Maar de energie in zijn spel maakt weer veel goed...swingend/jazzy haast.

Ik heb dit album niet in bezit,(en dus ook geen stem gegeven) ken het wel, en mocht ik hem ooit voor een (leuk) prijsje tegenkomen zal ik hem ook zeker niet laten liggen.

Ik zou de bluesliefhebbers nog even op de volgende artiest willen wijzen..Je zult wellicht even moeten wennen aan stijl en stem maar authentieker zul je ze niet snel tegenkomen. Erg verslavend, zeer bijzonder.

Kimbrough (klik)

Heel wat anders dan Hound Dog ! Maar een goede tip . Doorleefde , intense Deltablues op een zeer hoog niveau.

Hound Dog Taylor was niet echt een smoth viriuose op zijn guitar en dat weet ie ook. En zo heeft Hound Dog Taylor dan ook gezegt:

"When I die, they'll say, 'He couldn't play shit, but he sure made it sound good!'"

Zijn stem was rough en zijn guitar louder dan die van Elmore James

Blues met Soul! ...4**** dus

Jammer , dat je alleen je bril erbij vergeet op te zetten. Of heb je die beneden laten liggen ?

ik heb er nog wel een over anders

Geef die bril a.u.b. aan Harald. Hij is zo vergeetachtig de laatste tijd.
Dan heeft hij er 1 boven en 1 beneden !
Bij voorbaat dank en groet George

waar gaat het over, ik begrijp er geen meter. Graag even uitleg

En hoezoe weten jullie dat ik een bril heb?

en hier de bril:

YouTube - Hound Dog Taylor "Wild About You Baby"

Hound Dog Taylor and the Houserockers leveren met hun gelijknamige album een ongekende rauwe en vuige bluesplaat af. Heerlijke bluesnaam ook: Hound Dog Taylor. Zoals gezegd is dit blues van de meest rauwe en vuige kant. De stem van Hound Dog Taylor is grof en korrelig, en zijn gitaarspel klinkt gemeen en smerig. Een cleane toon is aan deze man niet besteed. Toch is dit allemaal verdomd aanstekelijk en swingt het als de neten. Op een vreemde soort manier is de muziek van Hound Dog doorspekt met soul. De plaat bevat een mengeling van instrumentale en nummers voorzien van zang. Een slowblues als "Held my Baby Last Night" klinkt nog intenser door die rauwheid. Ook de klassieker "It Hurts me Too" vind ik mooi. Vooral hoe Hound Dog stukken van de tekst weglaat en invult met zijn gitaar. "Hound Dog Taylor and The Houserockers" is geen plaat voor de tere zieltjes. Als je houdt van zuivere zang en heldere tonen dan is dit niet aan je besteedt, maar als je houdt van eerlijke en pure rauwheid met een portie soul dat swingt, dan ben je met Hound Dog aan het juiste adres.

Vuig.... Dat woord hoor je bijna nooit meer. Het woordenboek zegt:

En dat is precies de spijker op zijn kop. Ik kan me voorstellen dat Hound Dog bij elk concert het publiek helemaal gek kreeg. De beelden op YouTube zijn van nogal vuige kwaliteit, maar wat kan het schelen, het swingt als de neten.

Oei, laat dat ze maar niet horen in Holly Springs!

(North Mississippi) Hill Country Blues wordt het daar genoemd.