The Mission - Children (1988)

Dit album klinkt voor mij als de ultieme sprookjesplaat; bij vrijwel elk nummer heb ik een idee van een verhaal. Ik zal het proberen te verwoorden.

Children opent met spelende kinderen waarna Beyond The Pale wordt ingezet. Ik zie hierbij beelden van een misvormd wezen beschut achter bomen die naar spelende kinderen kijkt. Zelf is hij altijd verstoten geweest, dus heeft hij dit altijd gemist. Hij durft ook niet dichterbij te komen, omdat hij bang is dat hij afschrikt.

A Wing And A Prayer gaat in mijn gedachten over een engel die naar aardekomt om de wereld te helpen. Daar wordt hij door vandalisten mishandeld; waardoor zijn vleugels zo beschadigd zijn dat hij niet meer terug kan vliegen.

Fabienne is het verhaal over een ijskoningin die liever een zonnegodin wilt zijn.

Heaven On Earth is een weddenschap tussen 2 goden waarbij er 1 verliest, en die moet de andere een paradijs geven. Maar het blijkt dat hij de verdorven aarde krijgt.

Tower Of Strenght Het verhaal van een geliefde die vanwege haar liefde, haar geliefde uit een coma laat ontwaken. Terwijl hij in zijn delirium denkt tegen demonen te vechten.

Kingdom Come is het verhaal van een verwarde oude man die denkt koning te zijn over een groot rijk, maar het maar niet begrijpt dat er niemand naar hem luisterd.

Breathe is het redden van een persoon door reanimatie; terug ziend in slow motion.

Child's Play is de vreugde bij een geboorte van een jong mensje.

Shamera Kye. De opkomst van de ochtendzon in januari.

Black Mountain Mist volgt een man tijdens een avondwandeling. Hij volgt een stem in de mist, en keert niet meer terug. Er is echter niemand die hem mist.

Dream On. De treurnis van 30 jaar oud worden.

Heat. Beelden van mensen zonnend op het strand; vervolgens beelden van opname in het ziekenhuis. Het opwarmen van de aarde in een versnelde reactie.

Hymn (For America). Heel America loopt massaal te demonstreren tegen het voeren van oorlogen, de doodstraf e.d. Totale vreedzame chaos.

Zo zie ik dit album dus. Een van de mooiste albums ooit gemaakt; tenminste in mijn ogen.

In de jaren '80 had je een programma waarin je favoriete nummers kon doorgeven zodat die in een hitlijstje terecht kon komen. Dit alles ging per telefoon. Ik was toen helemaal bezeten van het nummer Tower of Strength en ik wilde die persé in die lijst zien (verrukkelijke 15).
En jawel hoor: ik kwam er ook eens een keer doorheen. Ik kreeg Wessel van Diepen aan de telefoon (en nee dit was niet over de radio, blijkbaar deden de dj's indertijd wel meer dan alleen aan- en afkondigen). Toen was van Diepen een nog niet zo'n bekende dj. Ik vergeet nooit meer dat hij heel enthousiast reageerde omdat hij ook helemaal weg was van dat nummer.
Uiteraard kocht ik gelijk de hele cd (het was één van mijn eerste cd's omdat ik toen net een cd-speler had gekocht) en ik werd niet teleurgesteld.
Het album opent tergend langzaam vanuit de stilte met het bijna 8 minuten durende Beyond The Pale. Spelende kinderen zijn steeds beter te horen en er ontstaat een duister sfeertje. Pas na twee en een halve minuut begint het nummer pas echt goed en wat klinkt dat al zalig.
Op A Wing And A Prayer is het langzaam in trance raken en wegdromen terwijl Fabienne je weer terug trekt richting aarde. Wat een heerlijke coole riffs.
Heaven On Earth zie ik als de appetizer voor wat komen gaat. Muzikaal gezien zitten we al goed want het nummer loopt naadloos over in die enorme klapper. Dat nummer waar ik jarenlang aan verslaafd ben geweest en wat ik nog steeds als een torenhoge favoriet beschouw: Tower Of Strength. Wat een opbouw, wat een emotie! Dit nummer straalt enorm veel kracht uit zoals de titel ook doet beloven. Onvergetelijke klassieker die in de praktijk helaas niet echt is uitgegroeid tot klassieker bij het publiek.
Kingdom Come bevat mooie gitaargeluiden: allemaal heel subtiel en nergens schreeuwerig terwijl het wel degelijk een sterk nummer is.
Breathe is wat meer sfeer: ijzig en onderkoeld. Het duurt ook niet echt lang. Het lekker heftige Child's Play weet je dan wel op te warmen. Wat heb ik staan dansen op dit nummer: het werkt hypnotiserend genoeg om haast in trance te geraken.
Shamera Kye is een fris tussendoortje en opmaat voor het sferische Black Mountain Mist: een frisse lente-ochtend waar je de neveldampen nog boven de velden ziet hangen.
Dream On is inderdaad een cover: niet slecht gedaan want het haalt het bij het origineel wat mij betreft. Het klinkt allemaal ook zo treurig.
Heat klinkt lekker dweperig en zit gewoon goed in elkaar met uitstekende gitaarriffs en dan mag het spannende Hymn (For America) de boel komen afsluiten. De kinderen zijn degenen die dat ook daadwerkelijk doen (Oh yeah??!!).
Wat een heerlijk moment als die metal-achtige riffs inzetten. Een perfecte afsluiter van een geweldig album dat nog steeds staat als een toren.

Sterk album van the Mission en toch wel een (al is het een kleine) stap voorwaarts ten opzichte van God's own medicine.Mede verantwoordelijk hiervoor is producer John Paul Jones (Led zeppelin) die de band een wat krachtiger sound meegeeft.Daarnaast is Children rijk georkestreerd en kent een aantal erg sterke songs.
De bekendste hiervan is natuurlijk Tower of strength wat één van hun beste nummers is,maar ook de opener Beyond the pale,Kingdom come en de wat hardere nummers Child's play en Heat zijn erg goed.Zelfs de Aerosmith cover Dream on mag er wezen.
De rest,met name de wat rustigere als Black Mountain Mist en Fabienne vind ik een stuk minder.Vullers wil ik ze nog net niet noemen maar de scheidslijn tussen pathos en vals sentiment is wel erg dun.Ook komt in die nummers duidelijker naar voren dat Wayne Hussey niet één van de de allerbeste zangers is.
In zijn totaliteit is Children echter een goed album,misschien wel het beste van the Mission dat een mooie combinatie van Gothic,rock en new wave oplevert.