Prince - The Truth (1998)

The Truth: een akoestisch extraatje dat aan sommige versies van de Crystal Ball boxset werd toegevoegd. En een wat genegeerde release ook, aan het lage aantal stemmen en berichten hier te zien. Ik heb deze nu een paar keer gedraaid en ik moet zeggen, ik kan me best vinden in dat algehele sfeertje van desinteresse.

Ik was op voorhand een beetje bang dat het ontiegelijk saai zou uitpakken, ik had een beeld voor ogen van een Prince die met slechts een akoestische gitaar als gezelschap in een schommelstoel bij de haard zelfgeschreven folkliedjes zou gaan vertolken, maar de grote kleine man heeft de zaken hier gelukkig beter aangepakt dan ik op basis van mijn op niets gebaseerde vooroordelen had verwacht. Op The Truth draait dan wel alles rond de akoestische gitaar, er zijn ook heel veel percussie-elementen en productie-foefjes aan te pas gekomen om het geheel wat levendiger te maken (je merkt hierin wel extra hard het oog voor detail op dat Prince altijd wel had).

The Truth is dus zeker geen bloedeloze, voortkabbelende plaat, maar wel enigszins een oppervlakkige: het blijft allemaal heel erg licht, heel erg aan de oppervlakte, terwijl de beste akoestische platen hun beperkte klankpalet juist gebruiken om de luisteraar mee de diepte in te sleuren. Ik noteer met Don’t Play Me en Welcome 2 The Dawn twee liedjes die wel in mijn ‘verborgen Prince-pareltjes’-playlist kunnen, de rest nodigt niet echt uit tot verdere beluistering. Zeker geen slechte plaat, maar als deze in de kluis was blijven liggen had vast niemand ‘m gemist.