menu

Opeth - In Cauda Venenum [Swedish Version] (2019)

mijn stem
4,00 (1)
1 stem

Zweden
Rock / Metal
Label: Moderbolaget

  1. Livets Trädgård (3:28)
  2. Svekets Prins (6:35)
  3. Hjärtat Vet Vad Handen Gör (8:29)
  4. De Närmast Sörjande (7:07)
  5. Minnets Yta (6:34)
  6. Charlatan (5:29)
  7. Ingen Sanning Är Allas (7:20)
  8. Banemannen (6:43)
  9. Kontinuerlig Drift (7:23)
  10. Allting Tar Slut (8:31)
totale tijdsduur: 1:07:39
  • vanaf vrijdag 27 september te koop
zoeken in:
avatar van Don Cappuccino
Aangezien ik de Engelstalige versie toch niet ga beluisteren, plaats ik hier mijn berichten.

Hjärtat Vet Vad Handen Gör vond ik al uitstekend, maar Svekets Prins is het beste Opeth-nummer sinds Heritage. Ik hoor hier weer de echte Opeth-sfeer terug. Heritage was zo'n goede plaat omdat het nog steeds de typerende mysterieuze en sinistere sfeer van de proggy deathmetal-Opeth behield, daarna is het teveel jaren '70 progrockworship geworden met weinig eigen karakter. Dit voelt alsof Pale Communion en Sorceress nooit zijn uitgekomen en dit de opvolger van Heritage wordt. Ontzettend blij om weer enthousiast te worden door nieuw Opeth-werk. Erg benieuwd naar de volledige plaat!

avatar van Kronos
Don Cappuccino schreef:
Heritage was zo'n goede plaat omdat het nog steeds de typerende mysterieuze en sinistere sfeer van de proggy deathmetal-Opeth behield

Bij het ervaren van die sfeer toen ik onlangs Watershed nog eens beluisterde werd me opeens duidelijker dan ooit wat er ontbreekt op latere albums. Dat geldt wat mij betreft ook voor Heritage. Dat album viel serieus tegen nu. Dat er geen grunts meer te horen zijn heeft er natuurlijk mee te maken maar is niet de belangrijkste reden. Het gaat om de sfeer van de muziek zelf. Zoals nu dat tweede deel van Hjärtat Vet Vad Handen Gör, wat is dat voor sentimentele muzak? Op Heritage staan ook zulke dingen. Moet dat onheilspellend overkomen? Voor mij werkt het niet. Die vroegere rustige passages daarentegen, grijpen me nog altijd bij m'n nekvel.

Maar goed. Met heel dit verhaal wil ik eigenlijk zeggen dat ik geen hoop koester voor In Cauda Venenum. Ook niet in deze Ikea-versie. Misschien is Åkerfeldt gewoon een te blije jongen geworden om echt naargeestige muziek te schrijven. Of hij luistert te veel naar obscure progplaatjes uit de seventies. Pale Communion vind ik dan nog het meest de moeite. Dat album kwam er na de breuk met zijn vrouw. Het is een beetje zijn In The Wee Small Hours, waarop hij na een pijnlijke ervaring in de liefde zijn wonden likt.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:20 uur

geplaatst: vandaag om 11:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.