Opeth - In Cauda Venenum [Swedish Version] (2019)

Aangezien ik de Engelstalige versie toch niet ga beluisteren, plaats ik hier mijn berichten.

Hjärtat Vet Vad Handen Gör vond ik al uitstekend, maar Svekets Prins is het beste Opeth-nummer sinds Heritage. Ik hoor hier weer de echte Opeth-sfeer terug. Heritage was zo'n goede plaat omdat het nog steeds de typerende mysterieuze en sinistere sfeer van de proggy deathmetal-Opeth behield, daarna is het teveel jaren '70 progrockworship geworden met weinig eigen karakter. Dit voelt alsof Pale Communion en Sorceress nooit zijn uitgekomen en dit de opvolger van Heritage wordt. Ontzettend blij om weer enthousiast te worden door nieuw Opeth-werk. Erg benieuwd naar de volledige plaat!

Bij het ervaren van die sfeer toen ik onlangs Watershed nog eens beluisterde werd me opeens duidelijker dan ooit wat er ontbreekt op latere albums. Dat geldt wat mij betreft ook voor Heritage. Dat album viel serieus tegen nu. Dat er geen grunts meer te horen zijn heeft er natuurlijk mee te maken maar is niet de belangrijkste reden. Het gaat om de sfeer van de muziek zelf. Zoals nu dat tweede deel van Hjärtat Vet Vad Handen Gör, wat is dat voor sentimentele muzak? Op Heritage staan ook zulke dingen. Moet dat onheilspellend overkomen? Voor mij werkt het niet. Die vroegere rustige passages daarentegen, grijpen me nog altijd bij m'n nekvel.

Maar goed. Met heel dit verhaal wil ik eigenlijk zeggen dat ik geen hoop koester voor In Cauda Venenum. Ook niet in deze Ikea-versie. Misschien is Åkerfeldt gewoon een te blije jongen geworden om echt naargeestige muziek te schrijven. Of hij luistert te veel naar obscure progplaatjes uit de seventies. Pale Communion vind ik dan nog het meest de moeite. Dat album kwam er na de breuk met zijn vrouw. Het is een beetje zijn In The Wee Small Hours, waarop hij na een pijnlijke ervaring in de liefde zijn wonden likt.

Oeps, op het eerste gehoor voor mij toch wel een meevaller. Wel weer veel old school jaren 70 prog, maar wel het beste post-grunt Opeth album wat ik tot nu toe gehoord heb. Alhoewel het nog erg vroeg is voor een oordeel. In Hjärtat Vet Vad Handen Gör hoor ik ook wel wat Iron Maiden invloeden trouwens. Nog eens goed luisteren. In het Zweeds natuurlijk!

Die zijn op het debuut best vaak te horen.

Wel opvallend dat het hier bij de Zweedse versie nogal stil blijft. Als ik het album koop ga ik toch voor deze. Op dit moment draait Sorceress op de achtergrond en het verrast me hoe vertrouwd en genietbaar dat inmiddels klinkt. Dus krijg ik toch een beetje hoop dat het met In Cauda Venenum uiteindelijk ook wel gaat klikken.

Heb zo'n idee dat deze mij ook beter gaat bevallen dan de Engelse versie, van die soort heeft Opeth nu een paar platen gemaakt en dat is allemaal degelijk, maar niet denderend. Ze zijn wel weer eens toe aan wat nieuws. Vanochtend heb ik deze versie beluisterd, het laatste nummer beviel me tot nu toe het beste. Verwacht alleen niet dat dit album boven de 3.5* uit gaat komen en daarmee blijft het toch op hetzelfde niveau als hun vorige platen.

Ik ga de Zweedse versie zeker ook nog luisteren, uit nieuwsgierigheid, maar ben wel van plan de Engelse de voorkeur te blijven geven.

Die heeft inmiddels al veertien stemmen, deze nog maar twee. Blijkbaar was de vrees van Mikael Åkerfeldt terecht en kon hij inderdaad maar beter ook een Engelse versie opnemen. Ik heb intussen de Zweedse besteld. Veel kans op een miskoop maar ik wil het toch geprobeerd hebben.

freitzen Kronos De Zweedse versie vind ik persoonlijk ook prettig in het gehoor klinken. Soms irriteert een onbekende taal mij, maar bij het Zweeds heb ik dat niet. Zo vond ik de Zweedse zangeres in Cowboy in Sweden heerlijk om (naast de mooie bariton stem van Lee Hazlewood) naar te luisteren. Tot nu toe vind ik In Cauda Venenum beter klinken dan al het andere na Watershed, maar of het goed genoeg is om 'm te kopen weet ik toch niet. Voorlopig gaat de nieuwe Cult of Luna even voor.

Komt er ook een versie met zowel de Engelse als Zweedse versie?
Ik ben nu de Zweedse versie aan het luisteren (luisterbeurt 1) en ben positief verrast! Wat mij betreft stukken beter dan de vorige drie albums (en die vond ik niet eens echt slecht eigenlijk).
Het Zweeds raak ik overigens snel gewend. Ik ben bijvoorbeeld ook fan van het oude werk van Kaipa (maar niet vanwege de zang per se haha).
Was er ook niet een nummer op Storm Corrosion in het Zweeds?

Anyway, ik ben lekker aan het luisteren!

pachag, er zijn versies waarbij je zowel de Zweedse als de Engelse versie hebt.

Ik vind het tot nu toe muzikaal gezien al zo mooi dat ik zelfs een instrumentale versie zou willen hebben.

Hoewel ik het album een stap vooruit vindt ten opzichte van Sorceress, weet ik nog niet of dit album blijft hangen of dat het net als het voorgaande album zal gaan verstoffen in m'n platenkast. De fysieke versie laat ik nog even liggen. Ik begin voorzichtig met 3,5*.

Ik heb er gisteren met veel plezier naar geluisterd (beide versies). Dit is een groeier. Meer info volgt. Startscore 3,5* maar dat wordt nog wel hoger.

Ik ben tot nu toe aangenaam verrast. Toen Heart in Hand uitkwam was mijn eerste indruk dat het teveel op de voorgaande platen leek. Hoewel ik die uitstekend vind had ik nood aan een nieuwe richting vanwege Opeth.
Hun bejubelde periode voor Heritage is afgesloten en koester ik intens maar van mij moeten ze ook niet terug die richting uitgaan.
Nu, dit album dan.
Dat hij ervoor heeft gekozen om dit album zowel in het Zweeds als in het Engels uit te brengen maakt het er voor sommigen niet makkelijk op.
Ik kan wel genieten van de Zweedse versie maar kan vaak de neiging niet weerstaan om hem ook in het Engels te beluisteren. Heb het nog al aangehaald, hij had gewoon enkel een Zweedse versie moeten uitbrengen. Dit had ik persoonlijk een zeer moedige keuze gevonden, maar blijkt Mikael toch niet de eigenwijze man te zijn die ik in hem zag. ?
Ik verkies uiteindelijk dus wel duidelijk de Zweedse versie, het geeft het album een mysterieuze toon.
De intro duurt me wel iets te lang en momenteel benoem ik deze dan ook als overbodig.
Svekets Prins en Hjärtat...zijn echt gaan groeien bij mij en voelen al zeer vertrouwd aan.
Nummers zoals De Närmast Sörjande en Banemannen moeten nog groeien.
Al de andere nummers zijn na meerdere luisterbeurten voltreffers.
Ben benieuwd hoe ik over deze plaat denk na een aantal weken...
3,5*

Inmiddels 2x in de Zweedse versie beluisterd; mooie zang en dat de balans steeds verder van metal naar prog lijkt te gaan bij de moderne Opeth bevalt mij goed !
(bij enkele nummers lijk ik zelfs invloeden van Steven Wilson terug te horen)

Ben het wel met Jake Bugg eens dat hij het moet laten bij 1 versie. Ook ik ga toch de Engelse versie ook checken; het blijft toch ook leuk om de teksten te kunnen volgen

Voorlopig 3,5 sterren, maar dat gaat zeker nog veranderen bij een typische groeiplaat als deze...

Waarom bezig zijn met wat een ander had moeten doen, als je gewoon zelf de keuze kan maken?

Ik heb bewust de enkele cd van de Zweedse versie besteld. De Engelse zal ik mogelijk ooit wel eens voorbij laten komen via Spotify of YouTube, maar pas als ik vertrouwd ben met 'het origineel'.

Ik heb sinds vandaag enkel maar de Zweedse versie opstaan en raak meer en meer in de ban van dit album...

Wat een geweldige plaat heeft Opeth met In Cauda Venenum afgeleverd! Fantastisch om te horen hoe Akerfeldt en companen zichzelf blijven uitdagen en ontwikkelen. Natuurlijk zijn veel ingrediënten van eerdere albums van Opeth ook op deze plaat weer aanwezig, maar met name op het gebied van de zang verlegt Akerfeldt zijn grenzen. Ook de meerstemmige zang op dit album was nog nooit zo prominent op een album van deze band aanwezig. Ook de falsetto op Ingen Sanning Är Allas laat horen dat Akerfeldt meer uit zijn stem wil halen. Muzikaal blijft de band verder afstand nemen van hun 'oude'geluid ten faveure van prog/jazz/folk-invloeden.

Hoogtepunt is toch wel het aangrijpende en meeslepende Minnets Yta, maar eigenlijk is het album over de gehele linie erg sterk te noemen. Hooguit dat Charlatan en Banemannen het gemiddelde niveau naar beneden halen. Op In Cauda Venenum klinkt de band scherper en venijniger dan voorganger Sorceress, dat toch een beetje tegenviel na Pale Communion, mijn favoriete Opeth 2.0 album. Dit album zou die titel op den duur best wel eens kunnen overnemen.

Score: 92/100

Draai het album nu voor het eerst. Een waardering komt later, maar de eerste indrukken zijn niet echt slecht. Ik mis nog wel de absolute POWER! Voorlopig 3.5. Misschien groeit het album nog.

Voor mij staat ondertussen vast dat Opeth een tik gepassioneerder uit de hoek komt dan op Sorceress. Een album die ik vanwege de vintagesfeer ook erg plezierig vind klinken overigens.

Op In Cauda Venenum gaat het allemaal weer rustig verder op die toer. Met verbeterde zang en dus ook betere zanglijnen, lijkt het dan allemaal net iets neer gedreven te klinken.

Verder doet Opeth gewoon wat ze al een tijdje doet: mooi aangeklede werkstukjes met een fijne sfeer serveren. De Zweedse variant heeft ook mijn voorkeur maar dat kan gemakkelijk komen doordat het de eerste was die ik draaide. Het maakt mij nooit zo uit in welke taal er wordt gebruld of gezongen.

Heb met veel plezier naar de Zweedse versie geluisterd! Straks ga ik de Engelse versie aanhoren. Ben benieuwd of dat echt zoveel uitmaakt!
Wat de muziek betreft vind ik dit een erg mooi album, waarvan de liedjes na een paar draaibeurten vast nog wel verder zullen gaan openbloeien. Want daar ben ik dus in het geheel niet bang voor, want nu al zijn er
ontelbare kleine genietmomentjes tijdens de vele mooie melodielijntjes die mij erg blij maken!

Inmiddels ook 1 luisterbeurt van de Engelse versie achter de rug. Voor mij wint deze het van de Zweedse, puur omdat ik het toch fijn vind het verhaal te kunnen volgen. Maar toch bewust eerst 2 x de Zweedse geluisterd om de muziek en sfeer op me te laten inwerken. Was bang dat de Engelse vertaling misschien gekunsteld zou klinken en / of afbreuk zou doen aan de muziek, maar daar is wat mij betreft geen sprake van. Dat je na 12 platen nog zo'n verassende top-plaat kunt maken: grote klasse van Akerfeldt en z'n kompanen

Ik vind het gezapiger dan ooit. Op Sorceress klonken de gitaren tenminste heavy maar dat is hier weer verdwenen. Het zal mij nog wat tijd en luisterbeurten vragen om te weten wat ik met In Cauda Venenum moet aanvangen.

Ik ben eerlijk gezegd wel wat verrast door deze plaat. Het is namelijk de eerste Opeth plaat die ik perfect tijdens het werken kan luisteren. Het is een vrij kalm en relaxed ablum geworden en helemaal de zweedse zang werkt daarvoor perfect, het is nog meer onderdeel van de muziek en leid niet af. Dus deze zal nog wel wat vaker langskomen tijdens het werk.

Het is echter niet wat ik verwacht of zoek van Opeth. En als ik eens aandachtig naar het album luister (waarbij mijn voorkeur weer naar de engelse versie uitgaat) dan merk ik al snel dat het nergens blijft hangen. Het klinkt allemaal erg degelijk en er zitten ook wel wat leuke stukjes in. Maar er is geen drang om het nog eens te luisteren.

Ik weet ook niet echt wat ik ermee aan moet. Op de achtergrond hoor ik iets wat erg tof lijkt, maar ga ik er goed voor zitten dan is dat niet te vinden. Muzikaal is het allemaal erg strak en klinkt het goed, maar het pakt niet. Ik wil de plaat wel goed vinden, maar het voelt allemaal te middelmatig. Misschien moet het kwartje nog vallen, maar als de laatste paar albums daar een indicatie voor geven gaat dat nooit gebeuren.


Ik vraag me trouwens wel af waarom zowel de engelse als de zweedse versie hier een eigen plek verdienen. Behalve de tekst is er niets anders en ik zou dan ook niet weten waarom ze niet samengevoegd kunnen worden. Of is dit zodat je de engelse versie anders kan beoordelen dan de zweedse? Puur vanwege taal wat mij dan wel weer een vreemde zet lijkt.

Dat gebeurt toch altijd. Zoals Métamorphose en Metamorphosis of verschillende albums van Laura Pausini (Italiaans en Spaans). Meestal verschilt de albumtitel wel en daarmee de hoes ook een beetje.

Dat het album jou geen bijzonderheden laat horen als je er echt voor gaat zitten belooft voor mij weinig goeds. Ik had gehoopt dat daar nog wat te ontdekken viel.

Half puntje erbij voor de Zweedse versie, omdat ie zo gedurfd is. Tegelijkertijd ben ik Ghost Reveries aan het herontdekken. Wat trouwens af te raden is, want dan ligt het vergelijken op de loer. En dit album verdient het om los van het oudere werk beoordeeld te worden.

De productie van Sorceress is er voor mij juist debet aan dat dat album minder krachtig op mij overkomt.

Aah dit is dus niet de eerste waarbij het gebeurt, grappig. Voor mij de eerste keer dat ik het tegenkom eigenlijk. Vind het vreemd, maar goed ik zal wel een uitzondering zijn dan denk ik.


Wie weet ontdek jij wel wat. Ik ga het de komende week eens weerleggen aan hun vorige albums, dat heb ik nog niet gedaan. Misschien dat het zich dan wat openbaart.

Het bedompte jaren zeventig geluid is inderdaad weg. Op Heritage was dat het hardst aanwezig. In Cauda Venenum is wat frisser. Maar nu klinken de gitaren weer minder vet dan op Sorceress vind ik. Grootste struikelblok lijkt momenteel echter het songmateriaal. Zit te weinig venijn in.


Ik hoop het. Gisterenavond zat ik met Hjärtat Vet Vad Handen Gör in mijn hoofd en dat was in ieder geval niet vervelend. Ik geef de hoop nog niet op.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Opeth - In Cauda Venenum - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Opeth - In Cauda Venenum
Opeth intrigeert wederom met een ruim een uur durende en buitengewoon dynamische mix van 70s hardrock en progrock en metal van recentere datum

Opeth was jarenlang vooral een metal band en dat is niet mijn genre, maar sinds het drie jaar geleden verschenen Sorceress heeft de band uit Stockholm mijn volledige aandacht. Ook op het nu verschenen In Cauda Venenum combineert de Zweedse band invloeden uit de metal met flink wat 70s progrock en hardrock. Het levert ruim een uur buitengewoon intrigerende muziek op. Opeth wisselt toegankelijke stukken af met muzikaal vuurwerk en schakelt moeiteloos tussen stevige riffs en bijna ingetogen muziek. Het herinnert meer dan eens aan de rockmuziek uit een ver verleden, maar In Cauda Venenum staat ook absoluut in het heden.

De Zweedse band Opeth werd in 1990 opgericht in Stockholm en debuteerde vijf jaar later met een album waarop diverse soorten metal werden vermengd met een vleugje progrock. De band schoof in de jaren die volgden op richting metal en dat is een genre waar ik persoonlijk niet al te veel mee kan, waardoor ik een flinke stapel Opeth platen links heb laten liggen.

De laatste jaren verwerkt Opeth weer meer invloeden uit de progrock in haar muziek en dat leverde drie jaar geleden het geweldige Sorceress op. Het album herinnerde aan de symfonische rock en hardrock uit de jaren 70, maar klonk door invloeden uit de metal ook eigentijds en bovendien als Opeth.

We zijn inmiddels drie jaar verder en deze week verscheen een nieuw album van de band. In Cauda Venenum is zowel in een Zweedse als Engelse versie verschenen, wat qua luisterervaring nog best veel verschil maakt. In Cauda Venenum bevat ruim een uur muziek en het is muziek die flink wat van je vergt. Opeth heeft het album behoorlijk volgestopt met muzikaal vuurwerk en intermezzo’s, waardoor je continu heen en weer wordt geslingerd. Opeth walst hier en daar over je heem met meedogenloze metal riffs, maar neemt net ook gas terug in bijna lieflijk klinkende of op zijn minst folky passages.

Vergeleken met Sorceress hoor ik weer wat meer invloeden uit de metal, maar ook op In Cauda Venenum spelen invloeden uit de progrock een belangrijke rol. Het is een genre dat ik onder mijn jeugdliefdes en/of jeugdzondes schaar en dat me inmiddels slechts zo nu en dan weet te boeien. Opeth slaagt daar op In Cauda Venenum vrij makkelijk in. De band schakelt net als Yes in haar beste dagen tussen uiterst ingetogen en zwaar bombastische muziek en bouwt op fraaie wijze de spanning op in haar muziek.

Op het vorige album van de band hoorde ik ook flink wat invloeden uit de 70s hardrock, maar de riffs op In Cauda Venenum herinneren toch weer wat meer aan de metal. Opeth laat het zeker niet bij invloeden uit de progrock, hardrock en metal en sleept er op subtiele wijze van alles bij. Hier en daar hoor ik wat folk, niet veel later jazzrock of psychedelica.

Opeth verrast op haar nieuwe album met een aantal redelijk rechttoe rechtaan passages, maar verrast nog veel vaker met onnavolgbare muziek. Het is muziek die bestaat uit vele lagen en het duurt wel even voor je al deze lagen hebt doorgrond. Er valt veel te genieten op In Cauda Venenum. Het gitaarwerk schiet alle kanten op, de synths en met name de orgels slepen je direct mee naar de jaren 70 en zanger Mikael Åkerfeldt laat nog maar eens horen dat hij een groot rockzanger is. Ik veer zelf vooral op wanneer invloeden uit de progrock domineren, maar alle andere invloeden gaan makkelijk mee naar binnen en winnen aan terrein.

Opeth heeft met In Cauda Venenum wederom een zeer ambitieus album afgeleverd. Het is een album dat zeker bij eerste beluisteringen als behoorlijk heftig over komt, maar al snel valt alles op zijn plek. Ik heb dit jaar redelijk wat albums met invloeden uit de progrock beluisterd en werd maar zelden echt geboeid. Opeth boeit echter ruim een eer lang en ik hoor steeds meer moois op een album dat wat mij betreft overigens het best tot zijn recht komt in de Zweedse versie, waarop de taal nog net wat meer mysterie toevoegt aan het fascinerende geluid van Opeth. Erwin Zijleman