Canine - Dune (2019)

Een album dat dit jaar blijkbaar een beetje over het hoofd wordt gezien: Dune van Canine.

Magali Cotta is de drijvende kracht achter dit gezelschap: live presenteert ze zichzelf wat mysterieus, en de nummers kenmerken zich door samenzang, elektronische pop, vermengd met strijkers.
Redelijk opzwepend hier en daar en soms ook onderkoeld mysterieus.

Het doet denken aan Woodkid en ik hoor er Kovacs en Låpsley soms ook een beetje in, des te opmerkelijker dus dat het niet echt opgepikt wordt. Net als Christine and the Queens worden de nummers afgewisseld in het Frans en Engels.

Het enige nadeel dat misschien aan dit album kleeft is dat het op den duur een trucje lijkt te worden waardoor de echte emotionele beroering een beetje achterwege blijft en je moet tegen de zang kunnen.

Dune is intrigrerende popmuziek die heel wat beter zou kunnen aanslaan. Misschien dat dit een voorzetje is?!