Simply Red - Blue Eyed Soul (2019)

Alleraardigst album. Beetje soul achtig.

Ben er eigenlijk wel klaar mee; ga me er denk ik niet eens in verdiepen. Ik vond het debuut indertijd fabelachtig mooi. Daarna werd het voor mij alleen maar minder en bereikte de band dieptepunt na dieptepunt. Jammer, want de zanger heeft een mooie stem.

Het enige echt onmisbare album van Simply Red is natuurlijk het debuut. Dit album heeft veel van het type muziek van de albums die daarna volgde... vooral meer ballads dus.

Er zit steeds meer rasp op de stem van Mick Hucknall en dat moet je wel liggen.

Dit is een prima soulvol album voor bij de kerstboom, daarna mag die opgeborgen worden.

De betere nummers: Sweet Child en Tonight, maar de eerste single het energieke BadBootz is het beste van dit album.

Ik zou hem zelfs lekker laten liggen.??

Prima album eigenlijk wel weer. Het hangt allemaal wat te veel op de stem van Mick, daar waar het muzikaal niet heel verheffend is. Het ligt wel zeer prettig in het gehoor. Eigenlijk gewoon een album waar maar weinig mee aan de hand is.

Uitstekend plaatje weer. Net als de voorganger een aantal erg prettig in het gehoor liggende tracks die prima dienst kunnen doen als achtergrond behangetje voor wanneer er zich op de voorgrond nog eens het een of ander voor zou mogen doen.

Cover art vind ik overigens ook wel geinig, doet me wel wat denken aan Gerry Rafferty - City to City (1978) .

Lettertype is dan natuurlijk weer ontleend aan Isaac Hayes - Shaft (1971).

Het label van deze lp is een mooie Tribute aan het Atlantic label wat destijds natuurlijk veel mooie soul muziek uitbracht.

Heb deze destijds links laten liggen omdat ik wel wat klaar was met het studio werk, ondanks dat ik graag naar zijn stem luister.

Maar, deze plaat verrast me toch enigszins, het swingt, is vaak funky en vol met lekkere nummers.

Dus...een dikke 4

Wat een stompzinnige teksten, irritant gewoon. Dat zorgt er voor dat ik toch wel een lage score geef.