Mother of Millions - Artifacts (2019)

Heel mooie muziek. De melancholie spat er van af. Het doet denken aan Anathema (maar dan eerder de periode rond We're here because we're here), Katatonia (periode night is the new day), Riverside (beginperiode) ... maar is er geen kopie van. Beetje een mix van rock en (prog)metal. Ik heb de cd momenteel in bruikleen, maar hier moet ik toch eens naar op zoek om zelf in bezit te hebben.

Deze van Mother of Millions mag er ook zeker wezen. De Grieken geven hier een lesje in het maken van melancholische muziek. Het speelt zich wel allemaal af in de zelfde sfeer, inclusief vergelijkbare opbouw en een gitaarsolo aan het eind van de nummers als climax. Nema wijkt zeker af, maar is meer een intermezzo. Artefact is voor mij het hoogtepunt, waarin na een trage opbouw uiteindelijk alle registers open gaan. Na deze intense laatste minuten met hemelse klanken blijf je bijna verdoofd achter.

Klinkt aanlokkelijk! Zojuist gevonden op Spotify, ik vind dat met dergelijke releases altijd spannend (of een album dat hier wordt aangeprezen daar te vinden is...).

Na Soen (wat ik nu luister) komt deze. Sluit vast mooi op elkaar aan.

Bijzonder sfeervolle progressieve rock uit Griekenland, fraai uitgevoerd en geproduceerd. De lange tracks worden vakkundig en vooral spannend opgebouwd, met precies de juiste dosis dynamiek om de boel interessant te houden. Ik ga op zoek naar het eerdere werk van de band.