Alcest - Spiritual Instinct (2019)

De naam is weleens voorbij gekomen,maar echt in de muziek van het Franse Alcest ben ik tot nu toe nooit gedoken.Had ik,blijkt nu achteraf wel moeten doen want het bevalt prima.
De meeslepende combinatie van Metal en Rock met shoegaze en industrial elementen klinkt zowel best origineel als kwalitatief hoogstaand.De zes composities op Spiritual Instinct zijn qua niveau redelijk inwisselbaar en/maar ze hebben stuk voor stuk iets eigens.Verder vind ik ook de dynamiek in de songs een flink pluspunt.
Ik ben op dit moment vooral erg gecharmeerd van Sapphire en L’île des Morts en dat zijn nu toevalligerwijze net de tracks die hier het minst beoordeelt worden.Wil overigens niet al te veel zeggen denk ik,zal wel wat met de huidige gemoedstoestand te maken hebben en kan zo weer veranderen.
Ook een compliment voor de mooie,vaak ingetogen en uitwaaierende vocalen die Spiritual Instinct een duidelijke meerwaarde geven.
Ga de rest van het oeuvre ook zeker beluisteren al schijnt het geluid van Alcest in de loop der jaren nogal veranderd te zijn.
Deze vind ik alvast heel goed.

Een beetje Alcest op de automatische piloot. Het klinkt allemaal wel prima, maar ik mis creativiteit, en die echte bijzondere muzikale momenten. In de verschillende gedaaantes van haar verleden (Souvenirs, Voyages, Shelter), wist Alcest die vaak toch weer te brengen. Ik vind hem wel iets beter dan Kodama, maar Spiritual Instinct moet zich voor mij toch scharen achter zeker de eerste vier albums.

Het is grappig hoe muziek je soms kan vinden, en hoe sommige bands een bepaalde niche in je hoofd kunnen vullen. Ik heb alcest ooit 'ontdekt' toen alleen souvenirs d'un autre monde uit was. Toen vond ik het interessant, maar ook net niet. Ik ben de band hierna jarenlang weer een soort van vergeten. Opeens dook dit album in spotify op als een willekeurige aanrader. Vanaf de intro klikte er iets in mijn hoofd; dit is lekker zeg, is dit die band die ik ooit links heb laten liggen? Inmiddels paar weken verder en ben helemaal hooked op zowel deze plaat als op de voorganger Kodama. Beiden ook meteen als plaat besteld. De rest van het oeuvre van de band doet me nog steeds minder (misschien verandert dat nog, geen idee), maar deze laatste twee platen doen me veel.

Het vult een soort gat in mijn muzieksmaak tussen de pure metalhead die ik ooit was en de de liefhebber van meer emotionele (art)rock en shoegaze die ik later ben geworden. Ik ken geen andere bands die black metal screams, progressieve songstructuren, shoegaze en emotionele intimiteit zo goed samen kunnen brengen op een manier die ook nog eens heel authentiek en samenhangend aanvoelt.

Als ze nou ooit gaan touren met die andere fantastische franse metalband Gojira (hoorde Neige in een interview zeggen dat hij dit in ieder geval wel zou zien zitten), dan sta ik in ieder geval vooraan in de rij voor kaartjes!