Metalite - Biomechanicals (2019)

Album nummer 2 van Metalite, Biomechanicals, zet de trend voort die ze sinds Heroes in Time ingezet hebben. Namelijk fantastisch energieke popmetal maken van de bovenste plank.

M.u.v. zangeres Emma Bensing, die het veld heeft moeten ruimen voor zangeres Erica Ohlsson, is de band verder ongewijzigd gebleven. Aan niets is ook te merken dat er een andere zangeres te horen is eerlijk gezegd. Het enige wat je zou kunnen zeggen, is dat Erica misschien iets afwisselender zingt dan Emma, maar dat is het verder ook wel in mijn beleving. In ieder geval past Erica verder prima bij de band en schijnt ze ook live een sterke podium-presentatie neer te zetten, wat voor de populariteit van de band alleen maar gunstig is natuurlijk.

Wat ik zo'n beetje opmaak uit diverse reacties, is dat Biomechanicals qua songmateriaal net wat beter en afwisselender uitpakt dan het debuut. Eerlijk gezegd merk ik daar niet veel van. Sterker nog: Biomechanicals had in eerste instantie niet de impact die het debuut wel op mij had.
Echter was daar een simpele oplossing voor, namelijk het album gewoon lekker vaak draaien. En daar schuilt de kracht ook in dit album. Waar Heroes in Time eigenlijk meteen grijpt, doet Biomechanicals dat pas na een aantal luisterbeurten. Wat technisch gezien zou moeten inhouden, dat Biomechanicals een beter album is. Persoonlijk is het gewoon een kwestie waar de voorkeur ligt. Ik beschouw Biomechanicals als hét goede tweede album. Maar niet beter dan het debuut. Maar ook zeker niet slechter. Verre van!

Als een blikje Red Bull zou bestaan uit een goede portie popmuziek meets metal, dan is dat denk ik wel een passende omschrijving bij wat Biomechanicals muzikaal te bieden heeft. Want de energie spat er aan alle kanten af!
Ook hier is het lastig om toppers te benoemen, aangezien elk nummer wel iets heeft. Maar voor de verandering benoem ik dan toch het titelnummer, wat absoluut het beste nummer is van de plaat. Later op het album vallen "Social Butterflies" en "Rise of the Phoenix" ook zeker op. Maar net zoals het debuut, zijn de overige nummers ook niet te versmaden.

Concreet is de tweede langspeler van Metalite niets nieuws onder de zon, maar dat is in het geval van deze band dan ook zeker niet erg. Metalite beheerst namelijk een kunstje wat ze erg goed kan en persoonlijk vind ik het dan ook van belang dat ze daar aan vast houden. Maar daar heb ik dan ook alle vertrouwen in, aangezien ook album nummer 3, Virtual World, de trend vertrouwd en kwalitatief vakkundig doorzet.