Billy Idol - Billy Idol (1982)

Afwisselend maar niet heel sterk album dat qua sound ergens tussen Rock,Pop en Wave invalt.Veel nummers vallen in de categorie aardig maar missen energie en zijn te weinig verheffend om echt te overtuigen.
Uitzonderingen zijn natuurlijk White wedding dat toch wel een klassieker is,de fijne rocker Dead on arrival en Hot in the city.Daar mag je Dancing with myself ook toe rekenen alhoewel dat natuurlijk eigenlijk van Generation X is.
Wat verder opvalt aan dit solo debuut van Billy Idol dat het wel erg op de Amerikaanse markt is gericht is en dat ondanks dat de meeste composities niet echt geweldig zijn Billy wel een aangename stem heeft.
Alles bij elkaar nog net een voldoende.

mja, mja, hmmm, mja.

Ik kan me eigenlijk heel goed vinden in de commentaren hierboven. An sich is dit een geinig album met een leuke pop/rock mengelmoes. Billy Idol is een toffe zanger. Mooie, rauwe stem en hij heeft de potentie om het goed te brengen. Het probleem is toch wel dat veel songs het gewoon niet zijn. Come On, Come On is een vervelend feestnummer dat bij mij vooral een averechts effect heeft. Dit soort muziek echt te verouderd om nog indruk te kunnen maken. White Wedding slaat dan juist weer heel goed aan. Het heeft wel wat gothics. Dit album is me te jolig en ik trek de pop van de jaren tachtig net niet goed genoeg om veel zaken door de vingers te zien, maar mijn interesse in Billy Idol blijft staan.

Billy Idol is zo'n ultieme guilty pleasure waarvan je stiekem weet dat het allemaal niet zo stoer en ruig is als zijn look doet vermoeden, maar waar ik toch altijd enorm van kan genieten. Ik heb zijn hele punkband nooit gehoord en heb al begrepen dat hij wordt uitgespuugd door een hoop van de echte punks, maar ook dat hij stiekem toch best een grote fanschare nog heeft die zijn muziek onironisch prijzen. En ja, ik ben ook fan, al is het op dit album allemaal nog een beetje behelpen.

White Wedding is natuurlijk wel het ultieme prijsstuk. Toffe Ennio Morricone-vibe, gave teksten en vette gitaarpartijen van Steve Stevens. Hot In The City is ook een fijne single en Hole In The Wall is ook een nummer waarbij de gitaarpartijen er goed uit komen. Dhr. Idol zelf heeft daarnaast echt een heerlijke stem, helemaal na een Doors marathon vallen de Jim Morrison vergelijkingen meteen op. De kenmerkende 'whoo', 'yeah' en 'WOOOOOOW' komen al meteen lekker naar voren. Het songmateriaal moet echter toch nog een stukje beter. Voor op de achtergrond ben ik echter nog steeds een fan van dit album, alleen lang niet zoveel als van de vervolgen.