The Angelic Process - Weighing Souls with Sand (2007)

Wow. Wat werd ik hier van achterovergeslegen! Fantastische drone metal, wat vergelijkbaar met Nadja. Overdonderend heavy maar o zo mooi. Een echte ontdekking voor mij.

Hier nog zo eentje . Machtig mooi dit.

Woah, net de limited edition (op rood vinyl) op de kop getikt bij de plaatselijke platenboer puur op basis van het artwork, maar wat ongelooflijk vet Dit ga ik heel vaak, heel hard draaien! voorlopig 4,5

Ik vind het aan de ene kant erg sterk, maar aandere kant heeft het een 'net niet' randje.. Krijg nog te vaak het idee dat ze nog proberen 'mooie muziek' te maken, wat te veel zoete melodietjes op de achtergrond die eerder storend dan charmerend werken.

Erg mooie drones, en een tragische afloop ook van de band, de frontman pleegde zelfmoord na langdurige depressies.

Damn, daar had ik nog niets van vernomen. Freakin' shame.

Deze week gekozen als Het Metal Album van de Week door trebemmit.

Best een sfeervolle plaat. Wel moeilijk om in te komen, heb ik de indruk. Maar eens wat meer luisteren, want het intrigeert me wel.

Ondanks de massieve sound is The Angelic Process wel behoorlijk toegankelijk. De melodielijnen zijn gemakkelijk te volgen. En die werken ook, mits in de juiste stemming, goed op het gemoed.
Weighing Souls With Sand bevat ook veel ambiente stukken die me qua sfeer wat aan Dead Can Dance ofzo doen denken. Vooral Dying In A- Minor (prachtige titel overigens) bekruipt dat gevoel me heel erg. Niet dat dat een negatief punt is overigens. Het maakt het er een grootse en meeslepende belevenis van.
Het wordt inderdaad nergens echt smerig of verwoestend, het blijft vooral mooi en ontroerend. Mij stoort dat niet.

Een schitterende trip legt The Angelic Process ons hier voor. Sfeervolle, slepende drone met af en toe een uitspatting die de boxen doet trillen. Prachtige drums ondersteunen het lage drone-gedreun. Je wordt er ingezogen en kan hier echt van genieten. Lijkt me heerlijke muziek om op een regenachtige winternacht te draaien als je buiten loopt (herfst is ook goed, hoor ) en kijk er nu al naar uit dat eens te doen.

Heerlijk dus. Waarom dan 'slechts' een 3,5? Ondanks dat het een indrukwekkende trip is zijn er toch wat momenten waarbij de aandacht dreigt te verslappen, zeker als je hier geconcentreerd naar blijft luisteren, vandaar geen hoger cijfer. Het scheelt overigens niet heel veel, wie weet wordt deze op een dag tóch op 4* gezet, maar voorlopig nog even niet. Wellicht na die regenachtige winteravond Eén van de betere metal albums van de week tot nu toe, dat wel.

Lastige plaat om te beoordelen, vind ik persoonlijk. Erg sfeervol, ik zie elementen uit de postrock vermengd met ambient en elektronische invloeden. Het klinkt allemaal nogal onheilspellend, zoals goeie postrock dat kan. Er zitten een paar heerlijke passages in, zoals 'Burning in the Undertow of God'. En toch, ik heb nergens een echte klik met deze plaat. Het lijkt of ik mijn aandacht er niet bij kan houden, dat mijn concentratie telkens op andere doelen probeert te focussen. Zulks kan je niet echt uitleggen, de klik moet er gewoon zijn, en die is er vooralsnog niet met deze plaat. Omdat er toch erg fijne passages opstaan, krijgt ie wel een ruime voldoende, hoor.

3 sterren

Zoals verwacht, klonk dit Metal Album van de Week anders dan (bijna) alle andere muziek die ik heb gehoord. Aanvankelijk was ik overweldigd door de geluiden die uit mijn boxen kwamen en heb ik het album een paar keer achter elkaar gehoord.
Inmiddels ben ik aan dit album gewend, en is het nieuwe er af, en merk ik dat mijn aandacht na een tijdje verslapt. Kortom, een trip die net iets te lang duurt om me mee te slepen naar een hele hoge score. Hoogtepunt van het album is voor mij trouwens 'Burning In The Undertow Of God'.

Een album dat ik zeker vaker ga luisteren.

4.0*

Godallemachtig… Dat was mijn eerste reactie bij de keuze van trebremmit in de topic Het Metal Album van de Week. Drone metal, Doom metal, van die heel trage metal in het algemeen krijg ik het meestal op mijn heupen want zoals iemand al zei, je moet er voor in de stemming zijn. Dat is me ondanks herhaalde pogingen (weliswaar maar vier) totaal niet gelukt. Ik heb liever dat het vooruitgaat met een haast knapperig geluid.

Ik houd absoluut niet van het geluid en/of de geluidsmuur gepresenteerd op dit album, het superlage tempo van dit album op zijn geheel en het sporadisch aanwezig gekrijs. Het duurt me ook veel te lang om er mijn volle aandacht bij te houden. Toch is het niet al kommer en kwel geweest, aardige momenten hoorde ik in Burning in the Undertow.

Het was niet echt mijn ding, my cup of tea, mijn ding. Hoed af voor de liefhebbers hiervan maar ik sluit af met de woorden: voor de liefhebbers zeker? Deze brei maakte me maar weinig blij.

Degene die deze plaat heeft gemixt had zeker geen fader voor de gitaarpartijen, maar slechts een on/off-switch..

Ik snap wat ze hier een beetje proberen te doen, maar ik vind het maar matig uitgevoerd. In elk nummer wordt elk spanningsboogje vakkundig om zeep geholpen door (steeds dezelfde) geluidsmuur, en, samen met matige zang (sommigen zullen die juist super-emotioneel en bijpassend vinden) gaat het snel vervelen..

Ik vind dit wel aardig, hier en daar doet het mij zelfs wat aan Anathema denken, maar het gaat na een tijdje ook vervelen. Het trage geluid en de brij waar je doorheen moet luisteren maken het apart en zeker in het begin wel vermoeiend, maar er zitten zeker mooie stukken tussen, maar die zijn te kort om de gehele plaat echt uit te zitten.

Ik heb het deze avond nog maar eens geprobeerd - tegen beter weten in, maar zo ben ik - en ik word opnieuw geconfronteerd met een enerverende geluidsmuur met sirenenzang. Ik mag mij niet meer opjagen, slecht voor de tikker en de bloeddruk, maar hier zat veel meer in. Ik respecteer de groep en hun ideeën, ik heb veel moeite met de uitvoering. Dedju.

Steeds dezelfde geluidsmuur, daar ben ik het dus helemaal niet mee eens, dit album is juist van de subtiel opgebouwde lagen, die mischien op het eerste gehoor hetzelfde klinken maar zich zeker openbaren na wat vaker te hebben beluisterd.
De zanger moet je meer zien als een instrument, de zang bepaald de melodie iets wat je als een leidraad door de muur van geluid brengt.
Dit is ook geen album om speciaal voor een goed nummer op te zetten, hier moet je de muziek ondergaan als een emotionele trip.

Inderdaad, je moet er even voor zitten, maar daar krijg je ontzettend veel voor terug: een majestueuze, uitdagende, avontuurlijke plaat. Donker en zwaar, maar emotioneel en oh zo hemels.
Jammer dat de band er niet meer is, ze waren tot nog veel meer in staat heb ik zo'n vermoeden.

Prachtalbum, jammer genoeg kan ik ervan nergens geen cd-versie voor een redelijke prijs meer vinden.

Damn, die gaan inderdaad voor goede prijzen op discogs.

Yep, voorts begrijp ik niet dat ze Coma Waering (een album met toch een pak minder aanzien) wel een reissue op cd hebben gegeven, maar deze dus niet.

Toch mijn stoute schoenen aangetrokken en hier een exemplaartje van in huis gehaald. De prijs is niet van de poes, maar het album is van zulk wonderbaarlijke schoonheid - op een wel erg donkere, neerslachtige manier dan - dat ik er geen seconde spijt van heb. Waar binnen de drone metal bands zoals Sunn O))), Khanate en Burning Witch je in een hoekje doen kruipen om te sidderen en beven, nemen bands zoals Jesu, Nadja en vooral deze The Angelic Process je op hartverscheurende wijze mee naar de wortel der geestespijn.

Deze plaat gaat een re-issue/remaster op CD krijgen via Burning World Records!

Ik heb afgelopen zaterdag op het Soulcrusher-festival in Nijmegen voor maar drie euro op CD de Burning World-remaster van deze gekocht. Dit is doomy shoegaze op steroïden. De muren van gitaren die worden opgetrokken zijn monumentaal en bevatten prachtige weemoedige melodieën. Echt een plaat om goed hard op te zetten en compleet verzwolgen door te worden.

Na jaren dit album weer eens beluisterd. Jammer dat ik Weighing Souls With Sand zo lang heb laten liggen, want het blijft een overdonderend album. Erg zwaar, maar toch toegankelijk.

Om de tragiek van de band helemaal rond te maken: bijna een jaar geleden is het andere bandlid, MDragynfly (de weduwe van de frontman), ook overleden: vorig jaar op haar 46e verjaardag. De oorzaak van haar overlijden is niet bekend. Behalve dat ze was opgenomen in een hospitaal en erg leed. en dat het bijna twee maanden duurde vooraleer het door Jurgen (van Burning World) op de Facebookpagina van de band werd bekendgemaakt.

Na lange tijd weer eens geluisterd: ik moest er (weer) erg inkomen, maar eenmaal gevangen laat het je niet meer los. Unieke sound, nog steeds: razendknap in zo'n minimalistisch subgenre waarbinnen weinig ruimte lijkt om een onderscheidend geluid te kunnen creëren.
Ik ga bij Jurgen mijn cd maar eens upgraden voor een lp.

Ook iets voor Kondoro0614 en misschien ABDrums Koen St
Luisteren JONGONS.
Drone metal.

Ik sla hem op

Heyyy deze is uitgebracht op me verjaardag, dan moet ie wel goed zijn! Lijkt op muziek voor een mooie duistere avond