Novembers Doom - Nephilim Grove (2019)

Deze band is inmiddels al behoorlijk wat jaartjes onder ons en beheerst zijn kunstje erg goed. Je weet van deze heren al bij voorbaat wat je kunt verwachten: krachtige, melodieuze metal met veel diepgang en variatie, overgoten door een donker sausje. Heerlijk voor de wintermaanden. Ook deze schijf bevat weer alle ingrediënten die Novembers Doom zo'n goede band maken. De afwisseling tussen grunts en gewone zang werkt nog altijd en geldt al sinds jaar en dag als handelsmerk. Ik vind het knap dat de band binnen deze formule keer op keer goede albums blijft afleveren, zonder in herhaling te vallen.

Ik ben nog bezig aan mijn eerste rondje, dus nog geen oordeel. Maar het klinkt ouderwets goed. De trouwe volgers van de band weten genoeg denk ik.

Er duikt steeds meer melodieuze zang op bij deze amerikaanse doom metal-formatie, maar in tegenstelling tot de vorige paar albums komt dit aspect ditmaal wel optimaal tot zijn recht. Luister maar eens naar het bijzonder fraaie en melancholische What We Become. Gelukkig wordt er ook nog steeds een flink potje gegrunt, waardoor het songmateriaal nergens te ingetogen of te gezapig wordt. Het had nog wel iets steviger gemogen en het tempo ligt wat mij betreft iets te laag, maar al met al is dit een degelijk album.

Mijn review op Zware Metalen - zwaremetalen.com

Novembers Doom is één van de langst nog actief opererende bands in het doom/deathgenre. Het eerste album van Novembers Doom, Amid Its Hallowed Mirth, viert volgend jaar zijn 25ste verjaardag en met Nephilim Grove brengt de band zijn elfde langspeler uit.

Op Nephilim Grove gaat de band (niet zo) vrolijk verder waar voorganger Hamartia eindigde. Op dat album voegde de band wat meer melodie toe aan hun geluid en dat element wordt hier verder uitgewerkt. Opener Petrichor zet wat dat betreft direct de toon. Het nummer begint vertrouwd met een machtige gitaarriff, maar zodra zanger Paul Kuhr start met zingen zou je haast denken dat Lee Dorrian een gastrol vertolkt. Al snel echter krijgen we zijn kenmerkende cleane zang en diepe grunt te horen en klinkt Novembers Doom weer vertrouwd. Of toch niet… Halverwege horen we tokkelende gitaren en een mellotron voorbij komen en wanen we ons in de jaren ’70. Het duurt echter niet lang voordat de gitaarmuren weer opgetrokken worden. Na machtig stampende The Witness Marks gaat de gashendel wat verder terug op het sfeervolle titelnummer. Dit nummer bouwt op geweldige wijze op en zit boordevol dynamiek, mede dankzij de mooie pianopartijen.

Na de impact van de eerste drie nummers doet What We Become eerder gewoontjes aan. Het clean gezongen nummer kabbelt een beetje voort. Ook Adagio heeft daar last van, zij het in mindere mate. Met het thrashy Black Light wordt de luisteraar gelukkig weer bij de les gebracht. Dit uptempo nummer brengt de afwisseling dat het album op dit punt nodig heeft. Helaas is The Clearing Blind vervolgens weer beduidend minder. Gelukkig weet de band met de laatste twee nummer het album tot een goed einde te brengen.

Op Nephilim Grove staan zoals gezegd een aantal erg sterke nummers, waarvan het titelnummer wat mij betreft het hoogtepunt van het album is. Maar het geheel is toch wat wisselvallig dankzij een aantal beduidend mindere nummers. Over het algemeen zal dit album de fans van deze band prima kunnen bekoren.

Score: 76/100