Bill Scorzari - Now I'm Free (2019)

Eigenlijk heeft deze Bill Scorzari muzikaal gezien een cd gemaakt dat helemaal in mijn straatje past.
Een album met fantastische roots/ americana, maar Hendrik68 heeft gelijk, die stem van hem is de opvallende spelbreker. Zijn schrapende, gorgelende stem geeft zijn zang weliswaar het soort authentieke oldtimer-crackigheid waar veel mannelijke roots/ americana-artiesten de helft van hun leven met behulp van een flinke dosis zware shag en whiskey voor nodig hebben.....zijn stem is op het eerste gehoor opvallend, maar begint al na het vierde nummer te irriteren.
Bij 'Steel Wheels', niet eens de beste, maar wel een uptempo bluesrock-nummer, past zijn stem nog het best. Luisterend naar het fraaie 'Into the Light of the Day' is zijn stem aanvaardbaar, evenals 'It All Matters' dankzij de vrouwelijke 2e stem. 'San Miguel County', 'It's Just What I Know' en 'You're Gonna Miss Me When I'm Gone' zijn wederom fantastische nummers, die niet al te zeer door zijn stem worden verpest.
Vanaf 'Yes I Will', 'Cypress Tree' en het irritante 'Don't You Ever Go Away from Me' kan ik dat onzuivere gegorgel en gefluister echter niet meer aanhoren en dan begint het al moeilijk te worden om het hele album af te luisteren, dan haak ik bijna af. Het slotnummer 'New Mexico', hoewel een mooi liedje, die overigens veel te lang duurt (07.19) brengt daar geen verandering meer in. Aan het einde van het album ben in murw geslagen en een beetje Bill Scorzani moe.