Cattle Decapitation - Death Atlas (2019)

Death Atlas is echt een zwaar teleurstellende plaat geworden. Wat een enorme degradatie vergeleken met The Harvest Floor, Monolith of Inhumanity en The Anthropocene Extinction. Instrumentaal is het ontzettend saai en heb ik het gevoel constant naar dezelfde soort riffs en drumpartijen te luisteren. Toch zijn de vocalen van Travis Ryan op deze plaat een zeer grote irritatiefactor. Ryan is echt een fantastische zanger in de extreme metal, maar wat hij hier doet is net zo vervelend als vocalisten in talentenjachten die allerlei onnodige krachtpatserij doen om indruk te maken.

Zijn gorgelende cleane vocalen waren een fantastische toevoeging aan zijn arsenaal van cleane klanken en brachten sporadisch een prachtige extra laag aan sommige refreinen, maar hij gebruikt ze nu belachelijk veel. Na het vierde nummer begon ik de zogenaamde epische refreintjes kotsbeu te worden. Ik mis ook echt brute riffs, die op de drie voorgaande platen volop te horen waren. Nu is de balans veel te hard uitgeslagen naar de melodieuze kant, met tracks die volledig op Ryan's vocalen leunen.

Ik heb altijd een beetje een haat-liefde verhouding gehad met extreme metal. Aan de ene kant hou ik van de agressie en energie, maar na een paar nummers heb ik het meestal wel weer gehoord. Er zit gewoon te weinig afwisseling in voor mij. Dus als ik lees dat een extreme metalband melodieuze elementen in haar muziek verwerkt is mijn interesse gewekt.
Zo ook bij Cattle Decapitation. Ik kende de naam, wist van hun thematiek en dat ze extreme death metal/grindcore maken. Daar hield het wel zo’n beetje op. Dus Death Atlas is de eerste plaat die volledig van ze luister en ik ben behoorlijk onder de indruk. Zeer gevarieerde nummers, waardoor de blastbeat stukken ook echt goed binnenkomen. Ook de gevarieerde vocalen spreken mij wel aan. Door de heldere productie klinkt het geheel voor zo’n extreme plaat best toegankelijk. Meestal ben ik na het luisteren van een dergelijke plaat redelijk murw gebeukt en zet ik weer iets melodieuzer op, maar Death Atlas was afgelopen voor ik er erg in had en inmiddels staat ie voor de tweede keer op.
Ik ga zeker nog een eerdere plaat van Cattle Decapitation luisteren ter vergelijking, maar vooralsnog vermaak ik me prima met deze plaat.

Minder imposant dan het vorige album, vooral omdat men qua zanglijnen vaak hetzelfde trucje toepast. Met name de melodieuze refreinen hebben hieronder te lijden. De brute coupletten zijn dik in orde, maar de boel zakt vervolgens steeds wat in. Neemt niet weg dat dit een indrukwekkende bak herrie is, moordend strak ingespeeld. Met de meeste genregenoten wordt in ieder geval nog steeds korte metten gemaakt.

De europandemic tour is afgelast maar er is wel een video uit van de beste song van het album
Bring Back the Plague
Je verzint het niet.